OrthodoxChristianity.net
September 03, 2014, 01:54:35 AM *
Welcome, Guest. Please login or register.

Login with username, password and session length
News: Reminder: No political discussions in the public fora.  If you do not have access to the private Politics Forum, please send a PM to Fr. George.
 
   Home   Help Calendar Contact Treasury Tags Login Register  
Pages: 1   Go Down
  Print  
Author Topic: ΓΕΡΩΝ ΙΩΣΗΦ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΣ - Επιστολές  (Read 1963 times)
0 Members and 1 Guest are viewing this topic.
ozgeorge
I'll take you for who you are if you take me for everything.
Hoplitarches
*************
Offline Offline

Faith: Orthodox Christian
Jurisdiction: Oecumenical Patriarchate of Constantinople, the New Rome, the Great Church of Christ.
Posts: 16,382


My plans for retirement.


WWW
« on: February 26, 2010, 02:19:25 AM »

Για την Μ. Τεσσαρακοστή από Κατήχηση που έκανε ο Γέροντας Ιωσήφ στην Αδελφότητα της Μονής Βατοπαιδίου.

Αδελφοί και πατέρες, πλησιάσαμε στην περίοδο της Μ. Τεσσαρακοστής και η προσπάθειά μας για τη σωτηρία πρέπει να αυξηθεί και ποσοτικά και ποιοτικά, κατά το παράδειγμα των Πατέρων μας, που επιδίδονταν την περίοδο αυτή σε αυστηρότερη φιλοπονία και εσωστρέφεια. Πήγαιναν σε βαθύτερα και ησυχαστικώτερα μέρη της ερήμου και έκαναν διάφορες κακοπάθειες για να κατορθώσουν ακριβέστερη αυταπάρνηση, πράγμα που κι εμείς κατορθώνουμε με τη φιλαδελφία και ανεκτικότητα. Δεν είναι ανώτερη μορφή αυταπάρνησης η ανοχή των διάφορων παρενοχλήσεων, που προκαλεί καθημερινά η απροσεξία των αφελών και αδύνατων; Η περιεκτική κακοπάθεια της εγκράτειας, που το αυστηρό πρόγραμμα της περιόδου της Μ. Τεσσαρακοστής διδάσκει, ποιο άλλο σκοπό έχει παρά το να δαμάσει τις αισθήσεις και το νου;

Αν και η φιλοπονία της άσκησης και εγκράτειας ωφελούν, περισσότερο προάγουν στην καθαρότητα και το φωτισμό η ανοχή των εξευτελισμών από τους αδύνατους και αφελείς. Οι Πατέρες ορίζουν ότι η σιωπή, σε κάθε κόπο ή λυπη που συμβαίνει, είναι νίκη. Εφόσον όλα διοικούνται από την πρόνοια του Κυρίου μας και κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι, αν ο Θεός δεν το επιτρέψει, και επιπλέον και «αι τρίχες της κεφαλής πάσαι ηριθμημέναι εισί» (Ματ. ι, 30), τότε πως δικαιολογείται η έκφραση του «γιατί»;

Λέει ο αββάς Ησαΐας ότι εάν από μικροψυχία σε προσβάλλει ο πλησίον σου, μην ταραχθείς, αλλά βάστασέ τον. Εάν μετά ανακρίνεις τη συνείδησή σου, θα βρεις ότι συ έφταιξες και εξόφλησες το χρέος με τον πειρασμό που σου έγινε.

Δεν είναι ενοχή μόνο η πρακτική παράβαση και η εφαρμογή του παράλογου, αλλά και «τω ειδότι καλόν ποιείν και μη ποιούντι, αμαρτία αυτώ εστιν» (Ιακ. δ, 17). Η αμέλεια της προόδου προς την αρετή θεωρείται παράλειψη καθήκοντος. Το «κατ ευδοκίαν» θέλημα του Κυρίου μας είναι το «εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν» (Α Τιμ. β, 4). Και κατά φύση, κατά τη δημιουργία, το πήραμε και μετά το κληρονομήσαμε από τον ανακαινιστή μας, με την ανάπλασή μας. «Όσοι δε έλαβον αυτόν, έδωκεν αυτοίς εξουσίαν τέκνα Θεού γενέσθαι» (Ιω. α, 12). Αυτά όλα σημαίνουν ότι η ενάρετη ζωή και φιλοθεΐα δεν είναι θέμα εκλογής και προτίμησης, αλλά απόλυτου καθήκοντος. Να, λοιπόν, γιατί πληθαίνουν οι πειρασμοί και οι μάστιγες από τον προνοητή Θεό, στους παραβάτες που κοιμούνται και αμελούν.

Ευλογητός πάλι ο πανάγαθος προνοητής της σωτηρίας μας, που μας χάρισε το θεραπευτικό φάρμακο της διεστραμμένης μας γνώμης, την περιεκτική φιλοπονία, με την οποία ξεριζώνουμε την ολεθριότητα της μητέρας του θανάτου, φιληδονίας. Ετσι δεν χάνουμε τη Χάρη και ευλογία του σωτήρα μας Χριστού, που μας δίδαξε έμπρακτα τον τρόπο της εξυγίανσης και θεραπείας προσκαλώντας στην αδιάλειπτη άρση του τίμιου σταυρού, απο τον οποίο και η ανάσταση.

Η επιταγή της φιλαλληλίας και αυταπάρνησης για την επιτυχία του σκοπού μας, μας επιβάλλει να αναφέρουμε μερικά παραγγέλματα των Πατέρων, για το στηριγμό και την αφύπνισή μας.

Ο αββάς Κασσιανός, ένας από τους παλαιότερους Πατέρες της ιερής μας παράδοσης, αναφέρει στοιχεία από τα Τυπικά των αρχαίων κοινοβίων της Αιγύπτου. Μετά την απόλυση της Ακολουθίας δεν επιτρεπόταν σε κανένα μοναχό συνομιλία ή έξοδος από το κελλί του ή επίσκεψη σε άλλο αδελφό ή παραμέληση του εργόχειρού του ή γενικά το να περιφέρεται άσκοπα. Εάν στην αναμεταξύ τους διακονία συνέβαινε κάτι παράλογο ή λανθασμένο ή λεγόταν λόγος απρεπής ή κάποια κατηγορία, δεν επιτρεπόταν ποτέ να μεταφερθεί ή κοινοποιηθεί και στους άλλους για να μη σκανδαλιστούν, γιατί αυτό θα ήταν θάνατος ψυχικός. Ποια θέση θα είχε τότε το «αλλήλων τα βάρη βαστάζετε» (Γαλ. στ, 2) και το «ανεχόμενοι αλλήλων εν σπλάγχνοις Χριστού» ; (Εφ. δ, 2, Φίλιπ. α, 8 ).

Ρώτησαν τον αββά Ποιμένα: «Ποιό είναι το έργο αυτού που θέλει να μείνει στο κοινόβιο;» και αυτός απάντησε: «Όποιος θέλει να μείνει σε κοινόβιο, πρέπει να αμεριμνήσει από κάθε συντυχία (συνομιλία) και από κάθε πράγμα και σύστημα». Αναφέρουν πάλι οι Πατέρες ότι κάθε διακονητής εντεταλμένος από το κοινοβιακό πρόγραμμα, οφείλει με επιμέλεια και με όλες τις δυνάμεις του να διακονεί, επειδή επιτελεί έργο Θεού, εφόσον όλα όσα υπάρχουν στη μονή είναι ιερά αναθήματα. Όποιος αμελεί υπόκειται στο επιτίμιο του ραθύμου. «Είτε ουν επιμελώς είτε αμελώς τις διακονεί, εις τον Θεόν ανατρέχει η διακονία αύτη». Μήπως και η Γραφή δεν μας διεγείρει, υπενθυμίζοντας ότι «επικατάρατος ο άνθρωπος ο ποιόν τα έργα του Κυρίου αμελώς» (Ιερ. λα, 10); Και ο Κύριός μας, μας προκαλεί στην πρόθυμη υποταγή και τήρηση του θείου θελήματος με υπόσχεση την αμοιβή της παναγάπης του. «Εάν» (προθύμως) «εμοί διακονεί τις, εμοί ακολουθείτω, και όπου ειμί εγώ, εκεί και ο διάκονος ο εμός έσται, και εάν τις εμοί διακονή, τιμήσει αυτόν ο πατήρ» (Ιω. ι6, 26). Και προκαλώντας μας να τον μιμηθούμε, μας υπενθυμίζει: «Εγώ δε ειμι εν μέσω υμών ως ο διακονών» (Λουκ. κβ, 27) και ότι «ο υιός του ανθρώπου ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι και δούναι την ψνχήν αυτού λύτρον αντί πολλών» (Ματ. κ, 28 ). Τι να αναφέρουμε από τις παραγγελίες των Αποστόλων μας, που όλη τους η ζωή ήταν συνεχές μαρτύριο; «Εδραίοι γίνεσθε αδελφοί», λέει ο Παύλος, «αμετακίνητοι, περισσεύοντας εν τω έργω του Κυρίου πάντοτε, ειδότες ότι ο κόπος υμών ουκ εστι κενός εν Κυρίω» (Α Κορ. ιε, 58 ), « ου γαρ άδικος ο Θεός επιλαθέσθαι του έργου υμών και του κόπου της αγάπης ης ενεδείξασθε εις το όνομα αυτού, διακονήσαντες τοις αγίοις και διακονούντες» (Εβρ. στ, 10).

Πόσοι ασθενείς και γέροντες, δικοί μας και ξένοι καθημερινά μετέχουν στο έργο και τον κόπο μας; Πόσοι ξένοι επισκέπτες, που έρχονται από μακριά, ανακουφίζονται, τόσο υλικά όσο και πνευματικά, παρακολουθώντας τη δική μας ζωή και διδασκαλία, είτε μεμονωμένα, είτε ομαδικά στις συνάξεις μας!

Οι Απόστολοι του Κυρίου μας, μετά την ευλογία της Χάρης των πύρινων γλωσσών κατά την Πεντηκοστή, επιδόθηκαν στη διακονία και μετέβαλαν την κοινωνία των πιστών σε πραγματικό κοινόβιο. Και μετά την αποστολή τους για κήρυγμα στα διάφορα έθνη, δεν ξεχνούσαν την προσφορά τους στσύς πιστούς και μάλιστα σ όσους είχαν ανάγκη. Ο Παύλος λέει για τον έαντό του: « Νυνί δε πορεύομαι εις Ιερουσαλήμ διακονών τοις αγίοις» (Ρωμ. ιε, 25), αλλά «σνναγωνίσασθαί μοι εν ταις προσευχαίς... ίνα η διακονία μου... ευπρόσδεκτος γένηται τοις αγίοις» (Ρωμ. ιε, 30, 31).

Χρειάζεται πάντως προσοχή να μην παρασυρθεί ο διακσνητής από τις ποικίλες αιτίες και αφορμές, που τον περιβάλλουν. «Φρόνιμος μοναχός», λέει ο όσιος Εφραίμ ο Σύρος, «αποστελλόμενος εις διακονίαν, την εαυτού ψυχήν θήσει περί της ειρήνης». Δεν θα μεταφέρει, δηλαδή, κατά την επιστροφή του λόγια, απ. όσα είδε η άκουσε, που θα προκαλέσουν ταραχή.

Όλη η απασχόλησή μας στην εξωτερική διακονία, αν και ωφέλιμη, δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι ανήκει στην πρακτική μορφή της πνευματικής μας άθλησης και πρέπει με τη νηφαλιότητα και προσοχή μας να μας γίνει «θεωρίας επίβασις», είσοδος στην πνευματικώτερη ζωή και διακονία, στην οποία η κάθαρση και ο φωτισμός. Η νέκρωση του παλαιού ανθρώπου, του νόμου της διαστροφής και του παράλογου είναι αναγκαία, για να δοθεί θέση στα πνευματικά χαρίσματα και στον αγιασμό, χωρίς τον οποίο «ουδείς όψεται τον Κύριον» (Εβρ. ιβ, 14).

Η, κατά το δυνατό, τήρηση και εφαρμογή της πρακτικής, δαμάζει τα πάθη και υποτάσσει τις αισθήσεις, στη διακονία μόνο της χρείας (ανάγκης). Ετσι παραμερίζεται η πολύμορφη επιθυμία, που ως άλλη μυθική Κίρκη παραμορφώνει τους οπαδούς της σε κάθε είδους κτηνώδη και θηριώδη μορφή. Όταν, με τη Χάρη, αυτή η ευταξία επιβληθεί, τότε ξυπνά ο νους από το λήθαργο της αναισθησίας. Ο νους, με τη συνεργασία της Χάρης, που δίκαια αποκτήθηκε, προκαλεί την κάθαρση της καρδιάς, απ όπου γεννιούνται τα ίδιώματα της θεοείδειας. «Μακάριοι», όντως, «οι καθαροί τη καρδία ότι αυτοί τον Θεόν όψονται» (Ματ. ε, 8 ), επειδή «έδωκεν αυτοίς εξουσίαν τέκνα Θεού γενέσθαι» (Ιω. α, 12).

Αυτός είναι ο λόγος, αδελφοί και πατέρες, που συνεχώς επιμένω να σας παρακινώ να μη νυστάζετε, να μην αμελείτε, να μη βαρύνεσθε, γιατί «ουκ άξια τα παθήματα» των μικρών μας αγωνισμάτων «προς την μέλλουσαν δόξαν αποκαλυφθήναι» (Ρωμ. η, 18 ).

Δύσκολο είναι να δείξουμε λίγη φιλοπονία, για να πειθαρχήσουμε στο μοναχικό μας πρόγραμμα, κερδίζοντας έτσι τη θεία παναγάπη και τη μερίδα του κλήρου των αγίων, τη στιγμή που οι άνθρωποι μέσα στην κοινωνία κοπιάζουν περισσότερο πολλές φορές για μικρή άνεση; Δεν γίνεται από μας σήμερα για πρώτη φορά η προσπάθεια για τη σωτηρία, αλλά είναι πάντοτε νόμος και κανόνας της εδώ εξορίας μας. Ποιό άλλο δρόμο ακολούθησαν όσοι ευαρέστησαν το Θεό, «από καταβολής κόσμου», δίκαιοι, προφήτες, απόστολοι, μάρτυρες, ομολογητές και τα νέφη των οσιώτατων Πατέρων, τους οποίους προσπαθούμε να αντιγράψουμε;

«Δουλεύσατε τω Κυρίω εν φόβω και αγαλλιάσθε αυτώ εν τρόμω» (Ψαλμ. β, 11), λέει η Γραφή, που αναφέρεται στη δική μας ζωή, ως θείας διακονίας, ως ευχαριστιακής και δοξολογικής αναφοράς, αφού όλα ανήκουν στο Θεό, και εμείς και όλες μας οι προθέσεις και κινήσεις. Ως λειτουργικά όντα που είμαστε, το μεγαλύτερο μέρος της δικής μας πνευματικής διακονίας είναι η προσευχή και η ψαλμωδία. Σ αυτόν το σκοπό περισσότερο προσκαλούν οι Πατέρες. Η ψαλμωδία, κατά τη Γραφή, είναι διακονία των ουράνιων δυνάμεων, που περικυκλώνουν και λειτουργούν αδιάλειπτα το Θεό, κατά το «αινείτε τον Κύριον εκ των ουρανών, αινείτε αυτόν πάντες οι άγγελοι αυτού και πάσαι αι δυνάμεις αυτού» (Ψαλμ. ρμη, 1, 2). Στους μοναχούς αρμόζει το «οι φοβούμενοι τον Κνριον αινέσατε αυτόν άπαν το σπέρμα Ιακώβ δοξάσατε αυτόν» (Ψαλμ. κα, 23). Η ψαλμωδία στο βάθος είναι «θυσία αινέσεως» και ενδελεχισμού, κατά το «θυσία αινέσεως δοξάσει με» (Ψαλμ. μθ, 23). Η Γραφή μας παρακινεί συνεχώς στο λειτουργικό αυτό καθήκον: «Ψάλατε τω Θεώ ημών ψάλατε• ψάλατε τω βασιλεί ημών ψάλατε• ψάλατε συνετώς, καλώς ψάλατε αυτώ εν αλαλαγμώ. Αγαλλιάσονται τα χείλη μου όταν ψάλω σοι, η ψυχή ην ελυτρώσω. Εγώ άσομαι και ψαλώ εν τη δόξη μου, ότι εθερμάνθη η καρδία μου εντός μου και εν τη μελέτη μου εκκαυθήσεται πυρ. Ούτως ευλογήσω σε εν τη ζωή μου και εν τω ονοματί σου αρώ τας χείρας μου» και όντως «τον χειμάρρουν της τρυφής αυτού ποτιεί τους ψάλλοντας αυτώ» (Ψαλμοί Δαυΐδ).

Αυτά τα ανέφερα, για να ερεθίσω τη φιλόθεη διάθεσή σας στο τόσο υψηλό πνευματικό καθήκον, για να μη σας υποκλέπτει η αδιαφορία και η αμέλεια. Πολύ μεγάλη Χάρη βρίσκεται σ αυτήν τη διακονία, για όσους με ευλάβεια και προσοχή την εκτελούν, μεταφερόμενοι από τον υλικό αυτόν κόσμο στη θέση των «ασωμάτων δυνάμεων».

Εάν ο Κύριός μας «εκ στόματος νηπίων», στην κακία, «καταρτίζει αίνον», ώστε με την υμνολογία να καταργήσει τον εχθρό και εκδικητή διάβολο, πως εμείς με ραθυμία, νυσταγμό και αμέλεια εκτελούμε αυτό το καθήκον; Εάν ο άδικος καταχραστής της θείας ευσπλαγχνίας παραδόθηκε στους βασανιστές μέχρι να εξοφλήσει το χρέος του, πόση τιμωρία και εξευτελισμό θα υποστεί ο μοναχός που αμελεί τη διακονία της ευχαριστίας και δοξολογίας; Κατά τους Πατέρες μας, ο σπουδαιότερος λόγος της εγκατάλειψης της Χάρης, μαρασμού της θέρμης και της ευλάβειας, οφείλεται στην αμέλεια και περιφρόνηση της προσευχής και της ψαλμωδίας. Γι αυτό ας «νήφωμεν, γρηγορώμεν» (Α Θεσ. ε, 8 ) και βιαζόμαστε, για να μη βρει «εν ημίν τοπον ο εχθρός ημών διάβολος».
Logged

If you're living a happy life as a Christian, you're doing something wrong.
ozgeorge
I'll take you for who you are if you take me for everything.
Hoplitarches
*************
Offline Offline

Faith: Orthodox Christian
Jurisdiction: Oecumenical Patriarchate of Constantinople, the New Rome, the Great Church of Christ.
Posts: 16,382


My plans for retirement.


WWW
« Reply #1 on: February 26, 2010, 07:27:06 AM »

Για τους πειρασμούς τι να πούμε;
English


Νέα Σκήτη, 21-1-1987

Στο πολυαγαπημένο μου τέκνο, εύχομαι πατρικά, η χάρις του Χριστού μας μετά του πνευματός σου.
Πήρα το γραμματάκι σου, λιγότερο φυσικά από εφημερίδα, ενώ θα μπορούσε και να είναι τέτοια! Τώρα φεύγει για Θεσσαλονίκη ο παπα Θανάσης με τον Θεωνά για τους γιατρούς και για το βιβλίο και ίσως σας μιλήσουν από εκεί. Για τον Χ… χάρηκα, καλά είναι να δημιουργήσει και αυτός τη δική του φωλιά, γιατί περνά ο καιρός και μετά όλα φαίνονται αγγαρεία.
Για τους πειρασμούς τι να πούμε; άραγε για ποιούς; τους παρόντες ή τους επερχόμενους; Οι παρόντες είτε πέρασαν είτε ακόμα δρουν, είναι ηπιότεροι από τους επερχόμενους και επομένως πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι μας είναι απαραίτητη μεγαλύτερη ετοιμασία από αυτή που ως τώρα γνωρίζαμε. Και μεις εδώ μπήκαμε σε ένα κύκλωμα πειρασμικό, που δεν μας ήταν έως τώρα γνωστό. Και να,πάλι έξω ο παπάς, και να δούμε πού θα βγει αυτός ο γύρος;
Βρισκόμαστε στην περίοδο που οι Πατέρες πρόβλεψαν ότι θα πειρασθούν οι κατοικούντες την γη. Για την ώρα, υπομονή και νυν και εις το υπόλοιπο μέλλον, αμήν. Οι «θέλοντες ευσεβώς ζειν διωχθήσονται» «και όντως δια πολλών θλίψεων δει ημάς εισελθείν εις την ζωήν». Αυτά είναι τα σημερινά χαρακτηριστικά στον κόσμο της αδικίας που ζούμε, και αυτά ούτε καν η αρχή δεν είναι, των όσων έρχονται σε λίγο καιρό για την κοινωνική δικαιοσύνη! Γι’ αυτό μην απορείτε στο μέλλον, γιατί αυτό, γιατί το άλλο; Άλλο να σας απασχολεί, πώς ν’ αντιμετωπίζετε με καρτερία και προσευχή, αλλά και υπομονή τα επερχόμενα. Όλα σκοπό έχουν να αγαπήσουμε τον Χριστό μας και να κατανοήσουμε το νόημα του Σταυρού, που ιδιαίτερα στην εποχή μας χρειάζεται περισσότερο. Όλα τα ανθρώπινα, τρέπονται και αλλοιώνονται και μεταποιούνται και δυστυχώς εμείς παραμένουμε οι ίδιοι και πολλές φορές μας φταίνε και τα ρούχα μας!
Εγώ όσο πάω και πιάνομαι, ιδίως τα πόδια μου τελείως αχρηστεύτηκαν… Γενικά, όμως, έχομε πολλές αρρώστιες. Τα τηλέφωνα κόπηκαν και ησυχάσαμε λίγο, αλλά δυστυχώς θα τα ξαναφτιάξουν σύντομα, και θα ξαναρχίσει το πανηγύρι!
Πειρασμοί, αρρώστιες, χωρισμοί, περιπέτειες στη ζωή, κάθε μέρα τ’ ακούς και πικραίνεσαι συνεχώς. Πως έγινε ο κόσμος χωρίς Θεό! Μια ζούγκλα, ένα ανθρωποσφαγείο! Ο Θεός να μας λυπηθεί!

Με όλη μου την αγάπη και τη στοργή, εύχομαι σ’ όλους σας,
ο πατέρας σας, ταπεινός Ιωσήφ.
« Last Edit: February 26, 2010, 07:34:58 AM by ozgeorge » Logged

If you're living a happy life as a Christian, you're doing something wrong.
ozgeorge
I'll take you for who you are if you take me for everything.
Hoplitarches
*************
Offline Offline

Faith: Orthodox Christian
Jurisdiction: Oecumenical Patriarchate of Constantinople, the New Rome, the Great Church of Christ.
Posts: 16,382


My plans for retirement.


WWW
« Reply #2 on: February 26, 2010, 05:18:37 PM »

Θεία Χάρις και ανθρώπινη αγωνιστικότητα

Νέα Σκήτη, 4.1.1984.

Υιέ μου πολυαγαπητέ, σε ασπάζομαι ολόψυχα και πατρικά.
Το ότι στεναχωριέστε πραγματικά, καθώς το αισθάνθηκα, για την ελεεινότητά μου, πολύ με συγκίνησε γιατί αυτό δεν είναι απλή έκφραση συμπεριφοράς, αλλά αληθινή κοινωνία πνευματικού δεσμού, που χαρακτηρίζει την γνησιότητα της εν Χριστώ συγγενείας…
Για την απορία σας τώρα. Είναι γεγονός ότι κάθε τι που είναι εκτός της ανθρωπίνης επιτηδειότητος, δηλ. των ανθρωπίνων ενεργειών, είναι και λέγεται «υπέρ φύσιν» και αυτό μόνον διά της «υπέρ φύσιν» θείας Χάριτος επιτυγχάνεται. Εδώ επισημαίνονται δύο παράγοντες να ενεργούν ένας φυσικός, με ανθρώπινα μέσα και ένας «υπέρ φύσιν» με μόνη την θείαν Χάριν. Ό,τι λοιπόν καλείται να προσφέρει ο άνθρωπος στην ανάπλασή του είναι τα φυσικά μέσα. Και αυτά όλα εκφράζουν την περιεκτική αγωνιστικότητα, που σκοπό έχει να δαμάσει την κτηνωδία του παλαιού ανθρώπου δηλ. να ανασύρει τον άνθρωπο από την «παρά φύσιν» ζωή. Η πτώσις προκάλεσε τη διαστροφή με «εγκειμένην έμμονα την διάνοιαν επί τα πονηρά», που είναι όλος ο εσμός, δηλ. το σύνολο, της κακοηθείας.
Και να λεπτομερέστερα η ουσία:
Αγωνίζομαι κρατώντας δικαιοσύνη και σιγά – σιγά ελευθερώνομαι από την αδικία. Το ίδιο γίνεται με το ψεύδος, το μίσος, την οίηση, την πλεονεξία, την ακολασία. Και συν τη Χάριτι, που συνεργεί στις καλές προθέσεις, ελευθερώνομαι της κακοηθείας και ανακτώ την φυσική ζωή των αρετών. Αυτά επιβάλλονται κατά τον νόμον της φύσεως και ηθικής και ο Θεός δεν παίρνει τίποτε. Απλώς μόνον επαινεί τον άνθρωπο που λογικεύθηκε και απέρριψε την «ύβριν» της φύσεως και την καταρράκωση της προσωπικότητός του που σαν λογικό ον «παρεσυνεβλήθη τοις κτήνεσι τοις ανοήτοις και ομοιώθη αυτοίς». Οι νόμοι όμως “της ηθικής ή της αξιοπρεπείας” δεν μεταφέρουν εκ του θανάτου εις την ζωήν. Γενόμενος ο άνθρωπος κληρονομία του θανάτου και των συναφών δεινών δεν απαλλάσσεται εκ της εξουσίας αυτών διά του ηθικού μόνον νόμου, αλλά μόνον διά της «υπέρ φύσιν» θείας Χάριτος και δυνάμεως. Και αυτό έκαμε ακριβώς ο Θεός Λόγος γενόμενος καθ’ ημάς διά της σαρκώσεως του. Γι’ αυτό και ο Παύλος κράζει «ουκ εξ έργων των εν δικαιοσύνη ων εποιήσαμεν…αλλά διά τον Αυτού έλεον έσωσεν ημάς διά λουτρού παλιγγενεσίας και ανακαινίσεως Πνεύματος Αγίου» κλπ.
Ώστε και η Χάρις είναι απαραίτητος παράγων και η αγωνιστικότης του ανθρώπου ωσαύτως. Εάν ο άνθρωπος δεν αγωνιστεί νόμιμα και παρατεταμένα δεν θα επαναφέρει σε ισορροπίαν το σύνολο του «ζώου», που λέγεται άνθρωπος. Και εάν η θεία Χάρις δεν βρει το «ζώον» άνθρωπον στη σωστή θέση της φυσικής του ισορροπίας δεν τον επισκέπτεται γιατί «εν σώματι καταχρέω αμαρτίας Θεός ουκ εισελεύσεται ει γαρ και εισελεύσεται ταχέως εξελεύσεται».
Αυτά εν ολίγοις, περιπόθητε μου υιέ και σεμνοτάτη μου κορούλα, τα εμά σπλάχνα, πού αγαπώ εν αληθεία.
Είμεθα καλά και όλα τα παιδιά σας ενθυμούνται και ευχαριστούν. Ετοιμαζόμεθα διά την εορτή των Φώτων Χάριτι Χριστού.

Εδώ σας αφήνω με όλες ευχές και την εν Χριστώ στοργήν.
Ο πτωχός σας Πατέρας Ιωσήφ
Logged

If you're living a happy life as a Christian, you're doing something wrong.
ozgeorge
I'll take you for who you are if you take me for everything.
Hoplitarches
*************
Offline Offline

Faith: Orthodox Christian
Jurisdiction: Oecumenical Patriarchate of Constantinople, the New Rome, the Great Church of Christ.
Posts: 16,382


My plans for retirement.


WWW
« Reply #3 on: February 26, 2010, 06:28:16 PM »

Με το πνεύμα μου μένω μαζί σας

Νέα Σκήτη 28-2-1985

Περιπόθητό μου γέννημα, σε ασπάζομαι πατρικά.
Χαίρω που αισθάνεσθε, στο μέτρο του δυνατού, την πνευματική στοργή και αγάπη, και τούτο για να έχετε παρηγοριά. Με το πνεύμα μου μένω μαζί σας και παρακολουθώ όλες σας τις κινήσεις, αλλά τόσο με προκάλεσε η αντανάκλαση της στοργής σας που αν μπορούσα θα ερχόμουν και σωματικά κοντά σας, έστω και για λίγο καιρό. Δεν είναι όμως τούτο τίποτα της δικής μου ευτέλειας και μηδαμινότητας, αλλά της δικής σας πίστεως και καθαρότητας, τόσο εσένα όσο και του περιπόθητου υιού μου, που σιωπηλά συμπληρώνει όλους τους όρους και κανόνες του σεβασμού και της υπακοής.Κόρη μου, χαρά μου, μη σε κλονίζουν τα συμβαίνοντα γενικά, που λέγονται πειρασμοί, γιατί χωρίς αυτά δεν υπάρχει χριστιανισμός, υπό την πρακτική του έννοια. Πρέπει να μάθεις ότι η ζωή μας μοιάζει με κύκλο που συνεχώς περιστρέφεται, και στο γύρο του περιέχει όλες τις αντιθέσεις, και εμείς καλούμαστε στον αγώνα αυτόν, όπως οι μαθητές στις εξετάσεις. Λοιπόν ο κύκλος γυρίζει, και επομένως εμείς περιμένομε, τι θα είναι το πρώτο σύμπτωμα, τι το επόμενο; Εάν ετοιμάσομε τον εαυτό μας γι αυτό το παιχνίδι, τότε και μόνο αυτή η κατάρτιση, ετοιμάζει τον θρίαμβο ή τουλάχιστον την ελαχιστοποίηση της κρούσεως. Αυτό είναι το κεφάλαιο των αποφθεγμάτων που οι πατέρες όρισαν «θες το σφάλμα του αδελφού σου πάνω σου, και προσδόκα πειρασμόν, έως εσχάτης σου αναπνοής».
Τίποτε δεν πρόκειται να γίνει, ούτε παρά πάνω, ούτε παρά κάτω, παρά μόνο όσα ο Χριστός μας στον καθένα μας ορίζει, για τον καταρτισμό και την ωφέλειά μας, και μόνο όταν κανείς γογγύζει, αυξάνει το βάρος περισσότερο. Πρέπει ο πιστός να δίνει εξετάσεις συνεχώς, στη κρούση της πολύμορφης αμαρτίας, για να πείσει αμφοτέρους τους κόσμους, δεξιούς και αριστερούς, ότι «τον μεν Θεόν αγαπά γνησίως, τον δε διάβολο βδελύσσεται αξίως», με την διαφορά ότι αυτό μια φορά θα επιτευχθεί οριστικά.
Η μάχη όμως θα παρατείνεται σε όλη μας τη ζωή. Η παράταση του πολέμου, δεν είναι ήττα, σπλάχνο μου, αλλά δείγμα αγωνιστικότητος, και γι αυτό το λόγο, δεν αφαιρεί η θεία χάρις την πάλη και τη μάχη, για δοξάσει και προβάλει τον αγωνιστή. Δεν βλέπεις, στους Πατέρες μας, την σκληρότητα των πειρασμών και αγώνων πέραν των αιτίων και αφορμών και υπό αγνότατων προθέσεων και διανοιών;
Κάθε πιστός, χαρά μου, σαν μέλος της Εκκλησίας, είναι υποχρεωμένος να ζει και για τα υπόλοιπα μέλη, είτε παρόντα, είτε ερχόμενα. Επομένως με την πρακτική του ζωή δίνει αφορμές και δείγματα και στους υπολοίπους, ώστε να γίνεται σαφής μαρτυρία δια της Εκκλησίας μας, στις ερχόμενες γενεές, ότι είναι πραγματοποιήσιμη η αλήθειά της, και όντως ο Ιησούς μας, δεν είναι «τω καιρώ εκείνω», αλλά και σήμερα και εις αιώνας ο Αυτός.
Σε μας εδώ, όσο γίνεται, μαζεύτηκαν οι περιπέτειές μας, αλλά οι υποχρεώσεις μας είναι ατελείωτες, δυστυχώς. Να, και πάλι σε ένα μήνα από τώρα σχεδόν, θα έχομε την χειροτονία του π.Θεωνά σε διάκο, στο Κυριακό της Σκήτης μας και την ολοκλήρωση των οικοδομών κλπ, κλπ, ατελείωτα, αλλά συνηθίσαμε να έχομε υπομονή. Εξ άλλου άρχισε μια οικονομική ισορροπία, χάριτι Χριστού, όπως μας γίνεται πλέον αντιληπτό.
Λοιπόν, αν και ως άφρονα με δεχθείτε, φρόνιμοι όντες κατά πάντα εσείς, επιτρέψτε μου να εκφράσω, από μέρους, την αγάπη μου και τη στοργή μου, στα γνήσια γεννήματά μου που τόσο, τόσο χάριτι Χριστού αγαπώ.

Ταπεινός, Ιωσήφ.
Logged

If you're living a happy life as a Christian, you're doing something wrong.
ozgeorge
I'll take you for who you are if you take me for everything.
Hoplitarches
*************
Offline Offline

Faith: Orthodox Christian
Jurisdiction: Oecumenical Patriarchate of Constantinople, the New Rome, the Great Church of Christ.
Posts: 16,382


My plans for retirement.


WWW
« Reply #4 on: February 27, 2010, 03:09:37 PM »

που γεννήθηκα

<<Είδα ένα όνειρο ότι πήγα στο χωριό μου, εκεί που γεννήθηκα. Και δεν πήγα στο πατρικό μου σπίτι, αλλά πήγα στην εκκλησία. Μπήκα στην εκκλησία, προχώρησα και μπήκα στο Ιερό. Εκεί είδα την κολυμβήθρα, εκεί που βαπτίσθηκα, εκεί που ήρθε η χάρις. Γονάτισα, την αγκάλιασα, τη φίλησα, τη φίλησα, τη φίλησα με πολλά δάκρυα.>>

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης
« Last Edit: February 27, 2010, 03:21:45 PM by ozgeorge » Logged

If you're living a happy life as a Christian, you're doing something wrong.
ozgeorge
I'll take you for who you are if you take me for everything.
Hoplitarches
*************
Offline Offline

Faith: Orthodox Christian
Jurisdiction: Oecumenical Patriarchate of Constantinople, the New Rome, the Great Church of Christ.
Posts: 16,382


My plans for retirement.


WWW
« Reply #5 on: March 28, 2010, 04:24:40 AM »

για την κατάκριση


"Η κατάκριση είναι μεγάλη ανοησία. Ο Θεός Πατέρας δεν κρίνει ποτέ κανέναν και την κρίση την έδωσε στον Υιό Του, τον Χριστό. Όμως και ο Υιός δεν ήρθε για να κρίνει τον κόσμο αλλά για να τον σώσει. Μία φορά μόνο θα κρίνει τον κόσμο ο Χριστός στην δευτέρα Παρουσία Του, επειδή είναι και Υιός του ανθρώπου. Οπότε από πού έχουμε εμείς το δικαίωμα ή θα λέγαμε καλύτερα την αυθάδεια να κρίνουμε συνεχώς τους συνανθρώπους μας; Και θα πρέπει να γνωρίζετε ότι με αυτό το νομιζόμενο μικρό, συγγνωστό αμάρτημα στερούμαστε την Χάρη του Θεού, την ευλογία και την αγάπη Του."
Logged

If you're living a happy life as a Christian, you're doing something wrong.
Tags: Elder Joseph of Vatopaidi 
Pages: 1   Go Up
  Print  
 
Jump to:  

Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.18 | SMF © 2013, Simple Machines Valid XHTML 1.0! Valid CSS!
Page created in 0.074 seconds with 31 queries.