OrthodoxChristianity.net
September 02, 2014, 05:55:05 PM *
Welcome, Guest. Please login or register.

Login with username, password and session length
News: Reminder: No political discussions in the public fora.  If you do not have access to the private Politics Forum, please send a PM to Fr. George.
 
   Home   Help Calendar Contact Treasury Tags Login Register  
Pages: 1 2 3 4 All   Go Down
  Print  
Author Topic: Πατρικαί Νουθεσίαι.  (Read 13212 times)
0 Members and 1 Guest are viewing this topic.
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« on: January 24, 2010, 08:25:06 PM »

====================================================================================================================
ΓΕΡΟΝΤΟΣ  ΕΦΡΑΙΜ
(του εν Αριζόνα, U.S.A )
ΙΔΡΥΤΟΥ  20 ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΩΝ
ΕΙΣ Η.Π.Α  ΚΑΙ  ΚΑΝΑΔΑ
ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ
ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΦΙΛΟΘΕΟΥ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄

Περί σωτηρίας ψυχής και Παραδείσου.

1)   Επιστολή


Τώρα την Άνοιξιν, που η φύσις φορεί την ωραιοτέραν της στολήν, ανέκφραστος η απόλαυσις, όταν συνοδεύεται με πνευματικήν κατάστασιν. Όντως τα πάντα εν σοφία εποίησεν ο άγιος Θεός! Δεν χορταίνει η ψυχή να θεωρεί το κάλλος της φύσεως, ώ, εάν ανεβάση τον νουν του και υπέρ την γήϊνον ταύτην σφαίραν, εις την άνω Ιερουσαλήμ, εις τα αμήχανα κάλλη του παραδείσου, εκεί πλέον σταματά την ενέργειάν του ο πεπερασμένος και γήϊνος νους.
Εάν εδώ εις την εξορίαν, εις την γην του κλαυθμώνος και της κατάρας, έδωκεν ο άγιος Θεός τοιαύτης καλλονής απόλαυσιν, ποία άραγε έσται εκεί, που κατοικεί Αυτός ο Θεός;
Όντως «ουκ άξια τα παθήματα του νυν καιρού, προς την μέλλουσαν δόξαν και ευτυχίαν»!
(Ρωμ.8,18 ).
Θέωσις, παιδί μου, εις τους ουρανούς, εκεί αφαιρέσει Κύριος ο Θεός παν δάκρυον εκ των οφθαλμών και λύπην και πόνον και στεναγμόν. Διότι εκεί βασιλεύει πολίτευμα αγγελικόν, όπου το έργον ύμνοι και ωδαί πνευματικαί!
Εκεί Σαββατισμός αιώνιος! Εν χαρά μετά του Πατρός μας Θεού, που μας περιμένει, πότε να γίνωμεν έτοιμοι, δια να μας καλέση δια πάντα πλησίον Του!
Εκεί κάθε σεσωσμένη ψυχή θα ζη μέσα εις άβυσσον αγάπης, γλυκύτητος, χαράς, εκπλήξεως και θάμβους!


http://analogion.net/IeresMones/IM_AgAntwniou-AZ.htm

====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #1 on: January 25, 2010, 12:41:44 AM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄

Περί σωτηρίας ψυχής και Παραδείσου.

2 )   Επιστολή

Θα έλθη καιρός, θα σημάνη ημέρα, θα έλθη στιγμή, όπου θα κλείσουν αυτά τα μάτια και θα ανοιχθούν τα της ψυχής. Τότε θα ίδωμεν νέον κόσμον, νέας υπάρξεις, καινήν κτίσιν, νέαν ζωήν μη έχουσαν τέρμα. Ο τίτλος της: «Αθανασία άπειρος». Η μεγάλη πατρίς άνω, άφθαρτος, αιώνιος, η άνω Ιερουσαλήμ, η μήτηρ των πρωτοτόκων, ένθα θα σκηνώσουν αι λελυτρωμέναι ψυχαί, τας οποίας απέπλυνεν εκ του ρύπου το αίμα του Αρνίου του ακάκου!
Τις δύναται να εκφράση δια λόγου και γραφίδος την χαράν, την αγαλλίασιν, την ευτυχίαν των σεσωσμένων εκείνων μακαρίων ψυχών; Μακάριοι οι εν Κυρίω αποθανόντες, ότι αναμένει αυτούς ο πλούτος της του Θεού χρηστότητος. Μακάριος όστις κερδίση λαχνόν δια την άνω πανήγυριν, πλούτος αναφαίρετος, δόξα ως Αυτός ο Θεός είπε: «και είπα υιοί υψίστου, τέκνα Θεού, κληρονόμοι Θεού, συγκληρονόμοι Χριστού».
Ο Κύριος προ του πάθους παρεκάλει τον Ουράνιον Πατέρα δια τους μαθητάς Του και δια τους μέλλοντας πιστεύειν δι’ αυτών: «Πάτερ, ους δέδωκάς μοι, θέλω ίνα όπου ειμί εγώ κακείνοι ώσι μετ’ εμού, ίνα θεωρώσι την δόξαν την εμήν ην δέδωκάς μοι, ότι ηγάπησάς με προ καταβολής κόσμου» (Ιωαν.  17,24 ).
Πόση η αγάπη του Ιησού δι’ ημάς! Έλαβε την ανθρωπίνην φύσιν και εκρεμάσθη επί του Σταυρού, αποδίδοντας εις ημάς την ελευθερίαν και την εξόφλησιν του χρέους προς τον Ουράνιόν Του Πατέρα, και ως προσφιλέστατος αδελφός, μας αξιώνει της συγκληρονομίας, του απείρου πλούτου, του Ουρανίου Του Πατρός!
Ω, οποία αγάπη προς ημάς! Ω, της ψυχρότητός μας προς Αυτόν! Ω, της αχαριστίας μου προς τον ευεργέτην μου! Θεέ μου, Θεέ μου, λυπήσου με και μη με καταδικάσης ανταξίως των έργων μου!

====================================================================================================================
Logged
SolEX01
Toumarches
************
Offline Offline

Faith: Orthodox
Jurisdiction: Greek Orthodox Archdiocese of America, Holy Metropolis of New Jersey
Posts: 11,182


WWW
« Reply #2 on: January 25, 2010, 01:01:47 AM »

Ποιές είναι τα τρία νεότερα μοναστήρια στην Η.Π.Α. και Καναδά με ιδρυτή τον Γέροντα Έφραιμ?

What are the 3 most recent Monasteries in USA and Canada founded by Elder Ephraim? 

You say there are 20 - St. Anthony's Monastery reports 17.

Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #3 on: January 26, 2010, 01:31:38 AM »

=====================================================================================================================
Ποιές είναι τα τρία νεότερα μοναστήρια στην Η.Π.Α. και Καναδά με ιδρυτή τον Γέροντα Έφραιμ?

What are the 3 most recent Monasteries in USA and Canada founded by Elder Ephraim? 

You say there are 20 - St. Anthony's Monastery reports 17.





I read Fr. Efraim's book and desided to share its wisdom with others by posting
passages on the forum. I wrote that he has 20 monasteries because the number
of monasteries that Fr. Efraim establishes keeps growing.

Of course, I don't believe that if he has 17 monasteries and not 20, it makes any
difference or does it?

===========================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #4 on: January 26, 2010, 01:33:38 AM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄

Περί σωτηρίας ψυχής και Παραδείσου.

3 )   Επιστολή

Είθε ο Θεός καθώς πνευματικώς μας ήνωσεν αρρήκτω δεσμώ, ούτω να μας αξιώση και εις την ουράνιον Αυτού βασιλείαν να είμεθα ομού, ίνα καθήμεθα εις την πνευματικήν Τράπεζαν των Θείων Αυτού αγαθών εντρυφώντες και ενούμενοι με τον Ουράνιον Πατέρα, όπου υπάρχουν εν Αυτώ οι ποταμοί οι αέναοι των θείων Αυτού ναμάτων. Ω, τι μέγας προορισμός! Ω, τι μέγα αποκύημα των προσκαίρων θλίψεων!
Τα τέκνα του Θεού με στολάς ουρανίους, λελαμπρυσμένα θα φαίνωνται τα θεία χαρακτηριστικά εν τω προσώπω αυτών, θα εισέλθουν εις την πατρικήν κληρονομίαν, κατάπαυσιν πλέον αιωνίαν!
Θα περιέρχωνται τα ουράνια εκείνα σκηνώματα και θεωρούντες τον άπειρον εκείνον πλούτον, θα διατελούν εν εκστάσει χωρίς να αντιλαμβάνωνται ότι παρέρχονται αιώνες! Ω, τι μέγας προορισμός δια τον άνθρωπον!
Αλλά εικών θλιβερά αμαυρώνει την αγαθήν θεωρίαν ταύτην, και αύτη εστί ότι πρώτον εγώ δεν θα μετάσχω εις όλην αυτήν την ένδοξον ευτυχίαν, η οποία τώρα μεν είναι θεωρία, κατόπιν θα λάβη σάρκα και οστά, δηλαδή την πραγματοποίησίν της, και δεύτερον, ότι οι άνθρωποι βαδίζουν έχοντες άγνοιαν του μεγάλου τούτου προορισμού, και ως εκ τούτου η άγνοια γεννά τον θάνατον από τον Θεόν!
Η αμαρτία ήτο η αρχική καταστροφή της παραδεισιακής ευτυχίας του ανθρώπου και αύτη συνεχίζει το καταστρεπτικόν της έργον εισέτι επί τούτου. Αλλοίμονον! Ο Άδης ποιμανεί ημάς.
Ω Θεέ μου, Σαβαώθ, φώτισον το σκότος των καρδιών μας, ίνα ίδωμεν Σε, το αληθινόν φως, το μακάριον φως, που φωτίζει και χαροποιεί τας καρδίας των φίλων Σου, φώτισον ημάς, ίνα Σε ακολουθήσωμεν μέχρι της αιωνίου καταπαύσεως. Αμήν.

===================================================================================================================
Logged
SolEX01
Toumarches
************
Offline Offline

Faith: Orthodox
Jurisdiction: Greek Orthodox Archdiocese of America, Holy Metropolis of New Jersey
Posts: 11,182


WWW
« Reply #5 on: January 26, 2010, 02:04:13 AM »

Ποιές είναι τα τρία νεότερα μοναστήρια στην Η.Π.Α. και Καναδά με ιδρυτή τον Γέροντα Έφραιμ?

What are the 3 most recent Monasteries in USA and Canada founded by Elder Ephraim?

You say there are 20 - St. Anthony's Monastery reports 17.

I read Fr. Efraim's book and desided to share its wisdom with others by posting
passages on the forum. I wrote that he has 20 monasteries because the number
of monasteries that Fr. Efraim establishes keeps growing.

Of course, I don't believe that if he has 17 monasteries and not 20, it makes any
difference or does it?

I believe the number of monasteries does make a difference.  I like to know why you think it doesn't make any difference?   Do the numbers 17 or 20 have a significance???
Logged
LBK
Warned
Merarches
***********
Offline Offline

Faith: Orthodox
Posts: 10,556


Holy Father Patrick, pray for us!


« Reply #6 on: January 26, 2010, 07:02:19 PM »

Silver, are replies #1 and #4 on this thread the original Greek versions of the articles/pronouncements?
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #7 on: January 26, 2010, 08:42:19 PM »

Silver, are replies #1 and #4 on this thread the original Greek versions of the articles/pronouncements?


Ναι, είναι το αρχικό κείμενο από το βιβλίο του Γέροντα Εφραίμ: Πατρικαί Νουθεσίαι έκδοσις Γ' 1989.

Yes they are the original Greek versions.

.
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #8 on: January 26, 2010, 08:45:18 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄

Περί σωτηρίας ψυχής και Παραδείσου.

4 )   Επιστολή


Όλα θα παρέλθουν και εις το μηδέν θα καταλήξουν, ενώ το έργον το εν τω Θεώ ειργασμένον, θα μείνη μαζί με την ψυχή του εργάτου, ίνα εσθίη εξ αυτού ζωήν αιώνιον.
Μακάριοι οι πνευματικοί φιλόσοφοι του Θεού, όπου δίδουν πρόσκαιρα και θησαυρίζουν αιώνια, ίνα, όταν απέλθωσιν, εύρωσιν εις την τράπεζαν του Θεού τους θησαυρούς των συν τόκω. Μακάριοι οι καθαρίζοντες τας καρδίας αυτών από τα ζιζάνια της αμαρτίας γεωργούντες τον αγαθόν σπόρον, διότι θα έλθη καιρός εύθετος, που θα θερίσουν στάχυας αειζωίας! Μακάριοι οι σπείροντες δάκρυα μετά πνευματικής νηστείας, δηλαδή πεινώντες αεί και διψώντες τα καλά έργα, διότι θα θερίσουν χαράν αιωνίαν!


====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #9 on: January 27, 2010, 12:28:26 AM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄

Περί σωτηρίας ψυχής και Παραδείσου.

5 )   Επιστολή

Αγαπημένα μου παιδιά, επήρα το γράμμα σας. Η αγάπη σας είναι πολύ μεγάλη. Εγώ δε τελείως ανάξιος και ελεεινός.
Προσεύχομαι παρ’ όλην την αναξιότητά μου, να σας σκεπάζη η χάρις του Θεού και το Πανάγιον Πνεύμα να σας καθοδηγή εις κάθε καλήν πράξιν, ώστε να ευαρεστήσετε τον καλόν μας Θεόν και να αξιωθήτε οικογενειακώς να κατοικήσετε εις τον τόπον του Θεού, εις την άλλην ζωήν, εκεί που στέκουν οι άγγελοι και υμνολογούν ακατάπαυστα, μέσα εις γνόφον απροσίτου θείου φωτός την υπέρθεον αγίαν Τριάδα.
Αυτήν την ουράνιον δόξαν, όλοι οι μεγάλοι άγιοι την επεθύμησαν και ηγωνίσθησαν και την επέτυχαν. Τα εδώ κάτω εν συγκρίσει με τα άνω είναι σκότος. Τα εδώ μάταια, προσωρινά, εφήμερα, αλλοιωτά, τρεπτά, μηδέν. Ενώ τα ουράνια αιώνια, παντοτινά, αναλλοίωτα, δοξασμένα, φωτόλουστα, με θεϊκήν χάριν αρωματισμένα.
Δια τούτο όποιος καταφρονήση τα μάταια του κόσμου πράγματα, δηλαδή εμπαθώς δεν τα επιθυμήση, αυτός θα γίνη μέτοχος των αιωνίων αγαθών!

====================================================================================================================
Logged
GammaRay
The Awful Preacher
High Elder
******
Offline Offline

Faith: Eastern Orthodox
Jurisdiction: Greek
Posts: 574


Alexandros Papadiamantis


« Reply #10 on: January 27, 2010, 08:26:02 AM »

Well, well...if it isn't Silver... Smiley
Logged

Though I've walked the valley of the shadow of the death, I've fallen not. Not completely. Not yet.
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #11 on: January 27, 2010, 01:48:56 PM »

Well, well...if it isn't Silver... Smiley


Βεβαίως με την χάρη του Κυρίου, είναι ο Σίλβερ!....

Χαίρομαι που σε συναντώ εδώ!

Νάσαι πάντα καλά, η Κυρία Θεοτόκος σκέπη σου!

Εν Χριστώ,
Κώστας.

.
Logged
Apostolos
Protopentekaidekarchos
Elder
*****
Offline Offline

Faith: Christian Orthodox
Jurisdiction: Church of Greece
Posts: 347



« Reply #12 on: January 27, 2010, 04:36:14 PM »

I'm not familiar with elder Ephraim's writings, does he always write in such a sophisticated style? I expect to read (or hear) that kind of linguistic style here in Greece, but in the States? The language is nice but overly elaborate (a bit  Smiley )
Logged

http://www.youtube.com/watch?v=qG5JWZlpfBA
St. John Papadopoulos "The Koukouzelis"
LBK
Warned
Merarches
***********
Offline Offline

Faith: Orthodox
Posts: 10,556


Holy Father Patrick, pray for us!


« Reply #13 on: January 27, 2010, 07:05:27 PM »

I'm not familiar with elder Ephraim's writings, does he always write in such a sophisticated style? I expect to read (or hear) that kind of linguistic style here in Greece, but in the States? The language is nice but overly elaborate (a bit  Smiley )

It's typical of Greek monastic and episcopal language used for public pronouncements, whether in Greece or abroad.
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #14 on: January 28, 2010, 12:59:31 AM »

===================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄

Περί σωτηρίας ψυχής και Παραδείσου.

6 )   Επιστολή

Η ζωή του μοναχού είναι σταυρός καθημερινός. Ο Ιησούς Χριστός, μας καλεί να συσταυρωθώμεν όσοι Τον αγαπώμεν και μετά θα γίνη η ανάστασις της ψυχής, η πνευματική αγαλλίασις. Δριμύς ο χειμών, αλγεινή η πήξις, αλλά γλυκύς ο παράδεισος.
Σηκώσατε τα μάτια σας και ίδετε την άνω Ιερουσαλήμ, εκεί όπου η ευτυχία, η χαρά και η μακαριότης θα διαιωνίζηται εις τους αιώνας των αιώνων! Ω, τι χαρά, τι ευφροσύνη, αιώνια να ζη κανείς πλησίον του Θεού!
Ναι, παιδιά μου, ας αγαπήσωμεν αλλήλους, διότι εκεί είναι όλο αγάπη και όποιος δεν έχει αγάπην, εκεί δεν εισέρχεται.



7 ) Επιστολή

Κάθε κόπος και μόχθος και πειρασμός, ευλογημένον μου παιδί, δεν ημπορεί να συγκριθή με την μακαρίαν εκείνην ζωήν. Και μυρίας ζωάς αν είχαμε και όλας εάν τας εθυσιάζαμεν, δεν θα εκάναμε τίποτε το σπουδαίον, εν σχέσει προς την μέλλουσαν δόξαν, εις την οποίαν ο Δεσπότης Χριστός δια του τιμίου και ζωοποιού Αίματος Αυτού επιποθεί να αποκαταστήση ημάς! Δια τούτο ο ουρανοβάμων Απόστολος Παύλος λέγει: «Ουκ άξια τα παθήματα του νυν καιρού, προς την μέλλουσαν δόξαν αποκαλυφθήναι εις ημάς» ( Ρωμ. 8,18 ). Συλλογίσου ακόμη ότι ο άνθρωπος «ως άνθος μαραίνεται και ως όναρ παρέρχεται», πάλιν δε, «ηχούσης της σάλπιγγος, οι νεκροί ως εν συσεισμώ πάντες αναστήσονται» προς υπάντησιν του Χριστού. Όταν ανοιχθή η θύρα του μέλλοντος αιώνος και όταν καταστραφή ο παρών κόσμος, τότε θα γίνη αποκατάστασις της ημετέρας φύσεως εις την πρώτην κατάστασιν. «Ο Κύριος μετασχηματίσει το σώμα της ταπεινώσεως ημών εις το γενέσθαι αυτό σύμμορφον τω σώματι της δόξης Αυτού» (Φιλιπ. 3,21 ). Διότι η φύσις η οποία συστενάζει και συνωδίνει, με σφοδράν επιθυμίαν αναμένει την ένδοξον φανέρωσιν των παιδιών του Θεού «Η γαρ αποκαραδοκία της κτίσεως, την αποκάλυψιν των υιών του Θεού απεκδέχεται» (Ρωμ. 8,19 ).
Ασύγκριτον το μεγαλείον του ανθρώπου, τον οποίον ο Θεός τον ανεβάζει εις τόσον ύψος και δόξαν! Και ημείς οι αμαρτωλοί και εμπαθείς αγνοούμεν και αδιαφορούμεν δια τον μεγάλον αυτόν πλούτον και έχομεν φρονήματα καθ’ ολοκληρίαν γήϊνα. Το σώμα αυτό, που είναι χώμα και δυσωδία, να καταξιωθή να γίνη σύμμορφον της δόξης του Θεού, να γίνη αγγελικόν! Τώρα οι άνθρωποι είναι υλικοί εν σχέσει προς τους αγγέλους, οι οποίοι είναι υπάρξεις καθαρά πνευματικαί. Οι άγγελοι εν σχέσει προς τον Θεόν  έχουν κάποιαν «ύλην». Δεν είναι καθαρά νοεραί υπάρξεις, όπως ο Θεός, που είναι φως απρόσιτον. Έτσι αγγελικοί θα γίνουν και οι άνθρωποι τότε, θα συντελεσθή τότε μία ενότης του πληρώματος της εκκλησίας των πιστών μετά του Χριστού. Πόσον τρυφερά και πατρικά το  λέγει ο Κύριός μας: «Πάτερ, λέγει προς τον Πατέρα Του, ους δέδωκάς μοι θέλω, ίνα όπου ειμί εγώ, κακείνοι ώσι μετ’ εμού, ίνα θεωρώσι την δόξαν την εμήν ην δέδωκάς μοι» (Ιωαν. 17, 24 ).
Συγκρίνεται ο εγκόσμιος πλούτος με αυτά τα λόγια του Θεού; Να είμεθα ημείς εκεί, όπου είναι ο Κύριός μας! Εκεί που φρίττουν και δεν τολμούν οι άγγελοι να πλησιάσουν!
Ω Σοφία κεκρυμμένη και πλούτος Θεού άπειρος!

====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #15 on: January 28, 2010, 10:23:18 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄

Περί σωτηρίας ψυχής και Παραδείσου.

8 )   Επιστολή

Μη ξεχνάς, παιδί μου, τον σκοπόν σου. Κοίταξε εις τον ουρανόν τα κάλλη που μας περιμένουν, τι είναι τα παρόντα; Ουχί τέφρα και σκόνη και όνειρον; Ουχί ορώμεν τα πάντα υποκείμενα εις την φθοράν; Ενώ τα άνω αιώνια, του Θεού η βασιλεία είναι ατελεύτητος και μακάριος όστις κατασκηνώση εν αυτή, διότι θα βλέπη την δόξαν του θείου προσώπου! Παιδί μου να μη ξεχνάς ότι είμεθα προσωρινοί εις αυτόν τον κόσμον και ότι η ζωή μας κρέμεται εις μίαν κλωστήν και ότι όλα τα καλά του κόσμου είναι μάταια. Όταν λοιπόν έχωμεν αυτήν την γνώσιν της αληθείας, φυσικά θα στρέφωμεν συνεχώς κάθε στιγμήν τα μάτια της ψυχής μας προς την αιώνιον ζωήν, προς την άνω Ιερουσαλήμ, εκεί όπου οι χοροί των αγγέλων ψάλλουν τα απερινόητα εις γλυκύτητα και σοφίαν άσματα του Θεού. Ω, παιδιά μου, πόσην δόξαν θα έχουν αι ψυχαί σας, όταν μετά θάνατον θα ανέλθουν εις τους ουρανούς και θα συναριθμηθούν με τους αγγέλους του Ουρανού!

====================================================================================================================
Logged
HandmaidenofGod
Archon
********
Offline Offline

Faith: Eastern Orthodox
Jurisdiction: Ukrainian Orthodox Church of the USA (Ecumenical Patriarch)
Posts: 3,397


O Holy St. Demetrius pray to God for us!


« Reply #16 on: January 29, 2010, 12:35:08 AM »

Are his writings available in English anywhere? Google Translate just isn't cutting it.  Wink
Logged

"For I know the thoughts that I think toward you, says the LORD, thoughts of peace and not of evil, to give you a future and a hope." Jer 29:11
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #17 on: January 29, 2010, 12:52:19 AM »

============================================================================================================

Are his writings available in English anywhere? Google Translate just isn't cutting it.  Wink


The english translation is available at the monastery's bookstore. 
It is unfortunate I do not recall the title at this moment. 
They can probably be of more assistance at the following link:

http://www.stanthonysmonastery.org/contact.php



======================================================================================================================
Logged
HandmaidenofGod
Archon
********
Offline Offline

Faith: Eastern Orthodox
Jurisdiction: Ukrainian Orthodox Church of the USA (Ecumenical Patriarch)
Posts: 3,397


O Holy St. Demetrius pray to God for us!


« Reply #18 on: January 29, 2010, 12:53:14 AM »

Thanks!
Logged

"For I know the thoughts that I think toward you, says the LORD, thoughts of peace and not of evil, to give you a future and a hope." Jer 29:11
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #19 on: January 29, 2010, 08:41:02 AM »

====================================================================================================================

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄

Περί σωτηρίας ψυχής και Παραδείσου.

9 ) Επιστολή


Ας δοξάσωμεν τον αναστάντα Κύριον, που μας ηξίωσε να εορτάσωμεν την αγίαν Ανάστασίν Του ευχόμενοι, ίνα μας αξιώση ο Θεός να εορτάσωμεν και τον αιώνιον Σαββατισμόν εις τους ουρανούς, εις την νέαν Ιερουσαλήμ, εις την αιωνίαν χαράν, «και την χαράν ταύτην, ουδείς αίρει αφ’ ημών». Ναι, παιδί μου, διότι την επίγειον την διαδέχονται και πάλιν θλίψεις, αίτινες δύνανται να την εκμηδενίζουν, ενώ εκείνην όχι, ρέουσά εστιν αενάως ως από πηγής αστειρεύτου και ζωηφόρου.
Ας βιαζώμεθα εις τα χριστιανικά μας καθήκοντα, ίνα επιτύχωμεν να εορτάσωμεν το αιώνιον Πάσχα, πλησίον του Χριστού μας και να Τον βλέπωμεν πρόσωπον προς πρόσωπον προς μακαρίαν απόλαυσιν χωρίς να την διακόπτουν πλέον πειρασμοί και απογνώσεις.

Chapter One
On Salvation and Paradise
7th)

Let us glorify the risen Lord, Who counted us worthy to celebrate His holy Resurrection. Let us pray that He will also count us worthy to celebrate the eternal Sabbath in the heavens, in the new Jerusalem, in the eternal joy. “And no one will take this joy away from you (cf. Jn. 16:22 ). Indeed, my child, for earthly joy is followed by sorrows which can annihilate it, whereas heavenly joy is not, because it flows continuously as if from an inexhaustible and life-giving spring.
Let us compel ourselves in our Christian duties in order to be able to celebrate the eternal Pascha, close to our Christ and see Him face to face for our blessed enjoyment, without it being interrupted anymore by trials and despair.

====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #20 on: January 29, 2010, 12:38:53 PM »

Are his writings available in English anywhere? Google Translate just isn't cutting it.  Wink

Στα Ελληνικά : ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΦΙΛΟΘΕΟΥ
                     ΠΑΤΡΙΚΑΙ ΝΟΥΘΕΣΙΑΙ
                     ΕΚΔΟΣΙΣ: ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ


ΙN ENGLISH :   Counsels from the Holy Mountain
                    Selected from the Letters and Homilies of Elder Efraim


.
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #21 on: January 30, 2010, 02:03:02 AM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄

Περί σωτηρίας ψυχής και Παραδείσου.

10 ) Επιστολή


Σας έστειλα μίαν επιστολήν, όπου έγραφα ολίγα περί παραδείσου, πιστεύω πως θα χαρήκατε. Αχ, και που να βλέπατε ολίγον από τον παράδεισον! Και να ακούγατε και κάτι από ό,τι ψάλλουν οι γλυκείς άγγελοι, που λάμπουν από φως ουράνιον και ευωδιάζουν παραδεισένια! Αχ, τι ομορφιά και τι κάλλος! Δυστυχώς ημείς έχομεν μεσάνυκτα από όλα αυτά. Εκεί λάμπουν όλα από ευτυχίαν χωρίς μέτρον. Και ο θρόνος του Χριστού τι σου λέγει! Κάθεται ο Δεσπότης Χριστός επί θρόνου και από το φως Του δεν ημπορεί κανείς να διακρίνη το ιερόν και γλυκύτατον πρόσωπόν Του. Α! τι γλύκα και τι ομορφιά! Τι ωραιότερον τούτου! Αυτός είναι πραγματικός παράδεισος, η θεωρία του προσώπου του Ιησού μας! Δόξα, Κύριε, τω Σταυρώ σου και τη Αναστάσει σου.
Ω, βάθος σοφίας Θεού! Ω μυστήρια της τρισηλίου Θεότητος! Μακάριος όστις ταπεινώση τον εαυτόν του ως το παιδίον υπακούων εν ακακία ψυχής εις όλα τα προστασσόμενα δι’ αγάπην Θεού! Και αλλοίμονον εις εκείνον ο οποίος θα κρατήση τον εγωϊσμόν του, ως εγώ, οποίων θείων δωρεών θα στερήση τον εαυτόν του!
Τρέξατε, παιδιά μου, με ταπείνωσιν, να φθάσετε τον δι’ ημάς ταπεινώσαντα εαυτόν Κύριον, γλυκύτατον, φιλούμενον και εράσμιον Χριστόν μας, το φως της πτωχής μας ψυχής. Βλέπετε τι ομορφιά μας περιμένει! Να βλέπατε τι ωραία που είναι! Τα πάντα θα παραβλέπατε, σκουπίδια θα εγίνεσθε, μόνον να μη στερηθήτε όσα μας έχει ετοιμάσει η γλυκειά αγάπη του Ιησού μας! Τέτοια μας έλεγε ο Γέροντάς μου και σας τα μεταφέρω, δια να γλυκανθήτε, τελειώνω, συγχωρήσατέ με!

====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #22 on: January 31, 2010, 01:14:29 AM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄

Περί σωτηρίας ψυχής και Παραδείσου.

11 ) Επιστολή


Σκέπτομαι και πάλιν, εγώ δεν είμαι δια τον παράδεισον, διότι τα έργα μου με προειδοποιούν, ότι μόνον δια την κόλασιν είμαι.
Ο Απόστολος Παύλος μας ομιλεί δια τον παράδεισον πολύ ωραία. Αυτός ηρπάγη μέχρι τρίτου ουρανού και είδε τα κάλλη της βασιλείας των ουρανών και εξεστηκώς ανεφώνησε: Πόσον ωραία και πάγκαλος είναι η βασιλεία του Θεού, όπου δεν συγκρίνεται με τίποτε το ωραίον της γης!
Τέτοια ομορφιά έχει ο παράδεισος, που μάτι ανθρώπου δεν ημπόρεσε να ίδη τέτοια ωραιότητα, επίσης αυτί ανθρώπου δεν ήκουσε ποτέ γλυκυτέρας υμνωδίας, καθ’ ότι εις τον παράδεισον ψάλλουν αγγελικαί χορωδίαι, ασυγκρίτως γλυκύτερα από τα πιο καλλίφωνα αηδόνια!
Συνεχίζων ο Απόστολος Παύλος λέγει ότι ουδέποτε συνέλαβεν ο άνθρωπος με την γνώσιν του το τι έχει ετοιμάσει ο Θεός δια τα παιδιά Του εις τον ουρανόν, εις τον παράδεισον. Πράγματι είναι αλήθεια ότι, εάν εγνωρίζαμεν τας πνευματικάς απολαύσεις του παραδείσου, εις πάντα θα εκάναμεν υπομονήν, όπως τον κερδίσωμεν, ενώ τώρα λόγω αγνωσίας πράττομεν τα αντίθετα και ούτω φεύγομεν μακράν Αυτού!
Ω, και να ηξεύραμεν τι είναι ο παράδεισος! Νους ανθρώπου δεν δύναται να συλλάβη το μέγεθος της ωραιότητος αυτού! Εκεί ψάλλουν οι χοροί των αγγέλων και των αγίων ψυχών χωρίς τέλος. Ένα Πάσχα αιώνιον, ατέρμον!
Εκεί αι ψυχαί συνομιλούν με αγαλλίασιν, συζητούν το πώς διήλθον εις αυτήν την ματαίαν ζωήν και πόσον ο Θεός τους εβοήθησε και διέφυγαν την κόλασιν και κατέπαυσαν εις αυτόν τον μακάριον τόπον του Θεού! Ατελειώτους ευχαριστίας αναπέμπουν εις τον Θεόν δια την μεγίστην ταύτην ελεημοσύνην Του, της αποκτήσεως του παραδείσου!
Ο παράδεισος τι είναι; Είναι τόπος γεμάτος άνθη αμάραντα, μεστός αρωμάτων θείων, απόλαυσις αγγελική, ζωή πασχαλινή, έρως θείος, ακατάπαυστος δοξολογία του Θεού και βιοτή αιώνιος!
Δια τούτο λοιπόν αξίζει να αγωνισθώμεν, και τι είναι ο δικός μας αγών, εμπρός εις αυτόν τον «μυθικόν»--τρόπος του λέγειν—παράδεισον!
Αχ, Παράδεισε, τι όμορφος που είσαι! Τα κάλλη σου με θέλγουν, με κάνουν άλλον άνθρωπον. Διατί όμως να μη προσπαθώ αγωνιζόμενος καλώς να σε κερδίσω;
Θεέ μου, Κύριέ μας, γλύτωσέ μας από την χειρίστην υπερηφάνειαν, ώστε με οδηγόν την αγίαν ταπείνωσιν, να γίνωμεν οι κάτοικοι του γλυκυτάτου Παραδείσου! Αμήν, γένοιτο.

Chapter One
On Salvation and Paradise

9th ).

I,
However, am not fit for paradise, because my works notify me in advance that I am only fit for hell.
The Apostle Paul speaks to us about paradise very beautifully. He was caught up to the third heaven (vid. 1 Cor. 12:2 ) and to the beauty of the kingdom of heavenand cried out in ecstasy, “How lovely and exquisitely beautiful the kingdom of God is, which cannot be compared with any earthly beauty!” Paradise is so beautiful that the eye of man has never been able to see such beauty. Likewise, a human ear has never heard sweeter chanting, since in heaven angelic choirs chant incomparably sweeter than the most sweet-voiced nightingales!
The Apostle Paul goes on to say that man has never conceived what God has prepared in heaven, in paradise, for His children. Indeed, it is the truth that if we knew the spiritual pleasures of paradise, we would be patien in every situation in order to gain it. Whereas now, because of our ignorance, we do the opposite and thus go far away from it!
Oh, if we only knew what paradise is! The human mind is unable to conceive the magnitude of its beauty! There the choirs of angels and holy souls chant incessantly-an eternal Pascha! There, souls converse with exultation. They talk about how they passed this vain life and how much God helped them to escape hell and to repose in this blissfull place of God! They offer endless thanks to God for this tremendous mercy of His, that He gave them paradise!
What is paradise? It is a place full of unfading flowers, replete with divine aromas, the delight of angels, Paschal life, divine eros, ceaseless doxology of God, and an eternal life! So then, it is worth struggling for- but how insignificant our struggle is in light of this “fantastic,” so to speak, paradise!
Oh, paradise, how beautiful you are! Your beauty allures me and changes me into a different person. Why shouldn’t I endeavor and struggle properly to obtain you?
My God, our Lord, deliver us from accursed pride, so that guided by holy humility we may become inhabitants of sweetest paradise. Amen; so be it.

====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #23 on: January 31, 2010, 08:38:19 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

1 )   Επιστολή


Η αγάπη του ουρανίου Πατρός ημών είη μετά των υμετέρων ψυχών, ίνα δια ταύτης ζωογονούμενοι ποιήσητε καρπόν υπακοής εις τας ζωοπαρόχους Αυτού εντολάς. «Οι θέλοντες ευσεβώς ζην εν Χριστώ Ιησού διωχθήσονται» ( Τιμ. 3,12 ). Εφ’ όσον δι’ αφοσιώσεώς σας εις το αγγελικόν πολίτευμα ακολουθήσατε τον Σωτήρα Χριστόν, καθήκον μέγιστόν εστιν το υπομείναι τας θλίψεις είτε εκ φύσεως προέρχονται είτε εκ ραθυμίας είτε εξ αμαρτημάτων είτε εξ ανθρώπων. Εφ’ όσον θέλομεν ζήσαι την κατά Χριστόν ζωήν, οφείλομεν υποταγήναι τω θείω θελήματι, διότι τα πάντα εκ Θεού έρχονται, και εφ’ όσον εκ Θεού, άρα θείον θέλημα, ο Πατήρ ο ουράνιος διατάζει, ουχ υπακούσωμεν; Δεν θα αναφωνήσωμεν μετά του μακαρίου Ιώβ «ως έδοξε τω Κυρίω, ούτω και εγένετο, είη το όνομα το όνομα Κυρίου ευλογημένον»; (Ιώβ 1,21 ).
Δια της υπομονής λοιπόν και της ευχαριστίας της προς τον Θεόν δεικνύομεν υπακοήν εις το θείον θέλημα και ο υπακούων ουκ αξιωθήσεται αποκτήσαι απ’ εντεύθεν την αιώνιον ζωήν εν εαυτώ; Ναι, ζήσεται εις τους αιώνας των αιώνων!
Λοιπόν αγωνισθώμεν, ακονίσωμεν τας ψυχάς μας εις το ακόνι της υπομονής, όπως εκφέρωμεν έργον ευάρεστον τω Θεώ, θλίψεις, αρρώστειαι, στενοχωρίαι, πειρασμοί, ουδέν των τοιούτων θα χωρίση ημάς από της αγάπης του Χριστού, διότι εκ των προτέρων έχομεν διδαχθή και λάβει γνώσιν, ότι στενή και τεθλιμμένη η οδός, η οδηγούσα τους βαδίζοντας αυτήν εις την άλυπον ζωήν. Άκανθοι και τρίβολοι δεξιά και αριστερά τέθεινται εις την οδόν, άρα έχομεν ανάγκην προσοχής πολλής.
Εις την τεθλιμμένην οδόν, την δοκιμασίαν της ασθενείας κ.λ.π., έρχεται το αγκάθι της ολιγοπιστίας, της ανυπομονησίας, της δειλίας, να ξεσχίση το ένδυμα της ψυχής, χρεία λοιπόν εξαγκυλώσαι τούτο δια της πίστεως και της ελπίδος και της υπομονής, έχοντας ως πρότυπον τον Ιησούν Χριστόν, ο Οποίος εις όλην την επίγειον ζωήν Του είχε πολλάς θλίψεις και πολλά αγκάθια κατέθλιψαν την παναγίαν ψυχήν Του, διο ανεφώνει, «Εν τη υπομονή υμών κτήσασθε τας ψυχάς υμών» (Λουκ. 21,19 ).
Δια των ασθενειών και εν γένει των θλιβερών, ο Θεός ως Πατήρ διατίθεται ημίν, διότι ζητεί τρόπους δια να μεταδώση την αγιότητα Αυτού, «Τις εστιν υιός, ον ου παιδεύει πατήρ; Ει δε χωρίς εστε παιδείας, άρα νόθοι εστέ και ουχ υιοί» (Εβρ.12,8 ). Βαβαί! Ώστε, όταν υποφέρωμεν, τότε φαίνεται καθαρά ότι είμεθα παιδιά του Θεού. Και τις άράγε δεν θέλει να είναι παιδί του Θεού; Άρα εάν θέλης παιδί του Θεού να είσαι, υπόμεινον μετ’ ευχαριστίας και πίστεως και ελπίδος τας υπό του Θεού στελλομένας θλίψεις και πειρασμούς. Και οι εξ ανθρώπων πειρασμοί και αυτοί εκ του Θεού εισι, όπως αποκτήσωμεν ανεκτικότητα, μακροθυμίαν, συμπάθειαν, υπομονήν, διότι πάντα ταύτα είναι χαρακτήρες θείοι, καθώς μας λέγει ο Κύριος: «Ανατέλει τον ήλιον αυτού επί πονηρούς και αγαθούς και βρέχει επί δικαίους και αδίκους» (Ματθ. 5,45 ). Δια τούτο οφείλομεν αγάπην εις όλους τους ανθρώπους, ουδέ ίχνος μίσους ή κακίας να ευρίσκεται εις τας ψυχάς μας, όπως κληθώμεν τέκνα Θεού. Ουκ άξια τα παθήματα της όλης ζωής μας απέναντι των ασυλλήπτων αγαθών, όπου έχει ετοιμάσει ο Θεός δια τας ψυχάς εκείνας, όπου θα σηκώσουν τον σταυρόν, ο οποίος έχει κατασκευασθή είτε εκ φύσεως είτε εξ ανθρώπων είτε εκ του διαβόλου. Διότι οιονδήποτε πάθος ή αδυναμία μας πολεμεί, όταν το αντιπολεμώμεν, τότε μας γίνεται αιτία να αξιωθώμεν του μακαρισμού: «Μακάριος ανήρ, ος υπομένει πειρασμόν, ότι δόκιμος γενόμενος λήψεται τον στέφανον της ζωής» (Ιακ. 1,12 ).
Δια τούτο, παιδί μου, υπομείνατε τα πάντα, διότι αοράτως πλέκεται στέφανος εις εκάστου κεφαλήν, διότι δριμύς ο χειμών, γλυκύς ο παράδεισος, υπομένετε τον παγετόν των δοκιμασιών, ίνα χαίρων χορεύη ο πους υμών εις τον ουρανόν.



Counsels from the Holy Mountain
Selected from the letters and homilies
of Elder Ephraim


Chapter Two
On Afflictions, Pain, and Labors

1 ).
May the love of our heavenly Father be with your souls, so that being invigorated by it you may bear the fruit of obedience to His life-giving commandments.
“Those who desire to live piously in Christ Jesus will suffer persecution” (2 Tim. 3:12 ). Since you follow the Savior Christ through your devotion to the angelic way of life, your greatest duty is to bear all suffering, whether it comes from nature, indolence, sins, or people. Since we desire to live a Christ-like life, we are obligated to submit to God’s will because all things come from God. And since they are from God-and thus are the divine will-the heavenly Father commands them. Shall we not obey? Shall we not cry out with the blessed Job, “As it seemed good to the Lord, so it has come to pass. Blessed be the name of the Lord”? (Job 1:21 ).
Through patience and thanksgiving to God, then, we show obedience to the divine will. Won’t the obedient one be counted worthy to acquire even here eternal life in himself? Yes, he will live unto the ages of ages! Therefore, let us struggle; let us make our souls keen by working them over the whetstone of patience, in order to carry out a work pleasing to God. Afflictions, illnesses, distresses, trials-none of these will separate us from the love of Christ. For we have already been taught that narrow and difficult is the way which leads those who walk along it into the life without sorrow. (vid. Mt. 7:14 ). Thorns and thistles are placed to the right and left along the way; therefore, we need much caution. Along the difficult way-that is, in the trial of sickness and so forth-the thorn of doubt, of impatience, of cowardice comes to rend the garment of the soul. What is needed, therefore, is to pull out this thorn through faith, hope, and patience, having Jesus Christ as a model. Throughout His life on earth He had many afflictions, and His all-holy soul was oppressed by many thorns, and so He exclaimed, “In your patience you will gain your souls.” (Lk. 21:19 ).
Through illnesses and through grievous things in general, God bestows gifts upon us as a Father; for He seeks ways to impart His holiness: “What son is there whom his father does not discipline? If you are without discipline, you are illegitimate children and not sons” (Heb. 12:7-8 ). Oh! Whenever we suffer, then it becomes manifest that we are children of God. And who would not like to be a child of God? Therefore, if you want to be a child of God, endure the afflictions and trials sent by God with thanksgiving, faith, and hope. Even trials coming from people are really sent from God so that we may acquire tolerance, forbearance, compassion, and patience, for all these are divine characteristics, as the Lord says to us: “He makes His sun rise on the evil and the good, and sends rain on the just and the unjust.” (Mt.5:45 ). For this reason we are obliged to love all people. May no trace of hatred or evil be found in our souls, so that we may be called children of God. The sufferings of our whole life are not worthy to be compared with the inconceivable good things that God has prepared for those souls which carry their cross, whether it comes from the devil, other people, or one’s own nature. Because whatever passion or weakness may fight us, when we fight back against it, it causes us to be counted worthy of the blessing: “Blessed is the man who endures trial, for when he has stood the test, he will receive the crown of life.” (Jas. 1:12 ). For this reason, my child, endure everything, for a crown is being woven invisibly for the head of each one of us. Winter is bitter, but paradise is sweet. Endure the frost of trials, that your feet may joyfully dance in heaven.

====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #24 on: February 01, 2010, 09:50:18 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

2 )   Επιστολή

Πολλά μας θλίβουν, παιδί μου, πλήν μακάριος όστις μεθ’ υπομονής και ευχαριστίας διέρχεται τα θλιβερά της παρούσης ζωής. Ναι, οφείλομεν να ευχαριστώμεν τον Θεόν, όστις δια των τοιούτων θλιβερών, μας προπαρασκευάζει την αθάνατον ψυχήν μας, να γίνη των αιωνίων αγαθών της βασιλείας των ουρανών κληρονόμος!
«Παιδεύει ο Κύριος επί το συμφέρον, εις το μεταλαβείν της αγιότητος Αυτού» ( Εβρ. 12,10 ). Δια των ποικίλων θλίψεων κατεργάζεται εν ημίν αιώνιον βάρος δόξης!
Δια τούτο δεν χρειάζεται ούτε συμφέρει να αγανακτώμεν εν καιρώ παιδείας Κυρίου, αλλ’ εκάστου το ψυχικόν συμφέρον είναι τελεία υπακοή εις τον Ιατρόν των ψυχών και των σωμάτων ημών, όστις εν καιρώ των ποικίλων θλιβερών εγχειρίζει εκάστου την αφανή ψυχικήν πληγήν με το άγιον σκοπόν, να του χαρίση την υγείαν, ήτοι την καρδιακήν κάθαρσιν εκ των ατίμων παθών.
Εις τον τοιούτον πάνσοφον πνευματικόν Ιατρόν έχομεν απαραίτητον χρέος να προσφέρωμεν αδιαλείπτους ευχαριστίας εμπράκτως, κατά τρόπον ώστε να μη Τον λυπώμεν εν ουδενί πταίσματι.
Όλοι οι άγιοι διήλθον την ζωήν των με θλίψεις και πολλαπλά βάσανα, παρ’ ότι η αμαρτία δεν είχε κανένα δικαίωμα να τους θλίψη, και όμως η ζωή αυτών υπήρξε πολλάκις ένα σωστόν μαρτύριον. Τώρα τι απολογίαν θα προβάλωμεν ημείς, οι εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσόντες και ενασχολούμενοι, ώστε να έχωμεν το δικαίωμα να διέλθωμεν την ζωήν μας άνευ θλίψεων; Χωρίς θλίψεις και βάσανα; Επακριβώς ημείς είμεθα υπεύθυνοι δια την αμαρτίαν, και επομένως χρειαζόμεθα την μάστιγα της σωτηριώδους παιδείας του Κυρίου, όπως τύχωμεν ευτυχούς διασώσεως εις την βασιλείαν των ουρανών, χάριτι των οικτιρμών του φιλανθρώπου ημών Θεού.
Οίδα, παιδί μου, το πόσον σε αγαπά ο Θεός δια των συχνών επισκέψεών Του, επίσης την κραταιάν υπομονήν σου εις αυτάς και τας αδιαλείπτους ευχαριστίας σου προς τον μέγαν Ιατρόν, τον Θεόν.

====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #25 on: February 03, 2010, 01:36:03 AM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

3 )   Επιστολή

Ίνα τι είσαι περίλυπος και σκυθρωπάζεις πορευόμενος την οδόν του Θεού; Να λυπούνται χωρίς χαράν εκείνοι, οι οποίοι ελησμόνησαν τον Θεόν, εκείνοι, που δεν έχουν καμμίαν ελπίδα εις την ζώσαν και αέναον πηγήν του Θεού. Ημείς δε που πιστεύομεν εις τον ζώντα Θεόν και η ελπίς μας επ’ Αυτώ κρέμαται, πρέπει να χαίρωμεν, διότι έχομεν τοιούτον Πατέρα εις τους ουρανούς, όπου μας αγαπά υπέρ πάντας τους πατέρας και τας μητέρας και έχει άπειρον μέριμναν, όπως μας καταστήση αξίους Εαυτού.
Μα σφάλλομεν κάθε στιγμήν! Ναι, δεν το αρνούμαι, αλλά ξέρομεν ότι η φύσις μας είναι εκ πηλού και την γην ποθεί και τα χαμερπή ζητεί, ότι η διάνοια του ανθρώπου «έγκειται επί τα πονηρά εκ νεότητος αυτού», και ότι βλέπομεν εντός μας νόμον, που επιδιώκει να αιχμαλωτίση την ελευθέραν θέλησιν, να την υποτάξη και δούλην της αμαρτίας να την καταστήση.
Εν πάσι τούτοις όμως θριαμβεύει η καλή θέλησις. Μας έδωκεν ο Θεός πνευματικά όπλα, με τα οποία αντιπολεμούμε την κάθε σατανικήν επίθεσιν, με την ένδοξον σημαίαν του σταυρού της ελπίδος, με την ζωντανήν ελπίδα εις Εκείνον, που είπε: «Ου μη σε ανώ, ουδ’ ου μη σε εγκαταλίπω», με την ελπίδα εις τον Χριστόν μας, όπου εκρεμάσθη εις τον Σταυρόν και πας ο εμβλέπων και ελπίζων επ’ Αυτόν ου μη καταισχυνθή.
Το πανάχραντον Αίμα το εκχυθέν επί του Σταυρού εσυγχώρησε τας αμαρτίας της ανθρωπότητος και επήγασε την ζωήν. «Μακάριος ο ελπίζων επ’ Αυτόν».
Θάρσει, παιδί μου, αύτη η λύπη σου εις χαράν γενήσεται, η λύπη αύτη μέγα καλόν σου προξενεί σε περιτειχίζει ως σιδηρούς θώραξ, ίνα μη τα πονηρά βέλη της προσηλώσεως επί των γηϊνων, σου αποσπάσουν τον νουν από την μέριμναν των ουρανίων και της αθανάτου ψυχής σου. Την χαράν θα την διαδέχεται η λύπη και την λύπην η χαρά, καθώς η νύκτα την ημέραν. Ούτως ωρίσθη εκ του Πατρός των φώτων η οδός των σωζομένων. Μόνον υπομονή και ελπίδα, αυτά εγχάραξον εις τα βάθη της καρδίας, εκ τούτων θα αντιμετωπισθούν πάντα τα εναντία.
Κρεμάσου εις τον γλυκύν μας Ιησούν. Φώναζε Αυτόν εις τας θλίψεις σου, ανάθεσον εις Αυτόν την μέριμναν των θλιβερών και Αυτός ευ σοι ποιήσει, καθώς η Άννα, η μήτηρ του προφήτου Σαμουήλ, σφόδρα λυπημένη δια την στείρωσίν της, προσέπιπτεν ενώπιον Κυρίου εκχέουσα την ψυχήν αυτής ως εξεστηκυία. Και όμως ουκ απέτυχε του αιτήματος αυτής. Τις ήλπισεν επί τον Θεόν και κατησχύνθη; Βεβαίως ελπίδα ενεργουμένην, όχι ελπίδα μεμπτήν, δηλαδή ελπίδα με την κατά δύναμιν εργασίαν πνευματικήν, διαφορετικά δεν είναι ελπίς, αλλά μυκτηρισμός. Εκ της τοιαύτης πανούργου ελπίδος ρύσαι ημάς ο Θεός.

====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #26 on: February 04, 2010, 08:34:44 AM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

4 )   Επιστολή

Πόσον ζημιώνεται ο άνθρωπος, όταν δεν σκέπτεται πως παιδεύεται ως τέκνον Θεού και έχει λησμοσύνην της υιότητος! Απόλυτον καθήκον και απαραίτητον επιβάλλει η αγάπη των γνησίων γονέων, να ασκήσουν επί των ιδίων τέκνων την παιδείαν. Εφ’ όσον λοιπόν ο Θεός είναι πατέρας μας, παιδεύει τα ίδιά Του τέκνα προς παιδαγωγικήν μόρφωσιν, ίνα μεταλάβουν της αγιότητος Αυτού. «Υιέ μου μη ολιγώρει παιδείας Κυρίου, μηδέ εκλύου υπ’ αυτού ελεγχόμενος» ( Παροιμίαι 3,11 ). Η λησμοσύνη λοιπόν των Χριστιανών επί του ιδίου αυτών Πατρός, του Θεού, είναι μέγα κακόν, διότι, όταν η πατρική ράβδος τους κτυπήση ( πόνος, θλίψεις, πειρασμοί, κ.λ.π. ), απελπίζονται, τους κυριεύουν μύριοι λογισμοί και η παιδεία των γίνεται λίαν επίμοχθος χωρίς καμμίαν παράκλησιν.
Πόσον ωραία, μας λέγει ο Απόστολος Παύλος: « Εκλέλησθε, λέγει, της παρακλήσεως, ήτις υμίν ως υιοίς διαλέγεται» ( Εβρ. 12,5 ), ελησμονήσαμεν, λέγει, την παρήγορον συμβουλήν, ότι ως παιδιά Του ο Θεός διαλέγεται προς ημάς. Είναι αναπόφευκτος η παιδεία Κυρίου προς τα ίδιά Του παιδιά, τα οποία Αυτός γνωρίζει. Ο Θεός δεν χαρίζει, ο Θεός υπό νοσηράς αγάπης-την οποίαν πολλοί ανόητοι γονείς ασκούν επί των ιδίων των τέκνων και η οποία νοσηρά αγάπη κατόπιν θα επιφέρη εις τα αγαπώμενα την καταστροφήν των και την αιώνιον κόλασίν των-δεν κλέπτεται, ως απαθής και άγιος, ούτως ώστε, δια να μη λυπήση τα αγαπώμενα τέκνα Του, να παραβλέψη τας παρεκτροπάς των και την αμορφωσύνην των. Όχι μύρια όχι! Είναι Θεός έχων γνησίαν αγάπην προς τα παιδιά Του, θα τα παιδεύση, θα τα νουθετήση, θα δεσμεύση την ελευθερίαν των και θα τα επιπλήξη κατά διαφόρους τρόπους, δια να μορφώση τους κακούς χαρακτήρας προς τους ιδίους Του αγίους χαρακτήρας προς δόξαν και έπαινον εν Χριστώ Ιησού.
Και ο Χριστός, όταν ήτο επί της γης, Τέκνον ηγαπημένον του Πατρός, εξησκήθη εις την παιδείαν Κυρίου, όχι, ότι είχε χρείαν ο αναμάρτητος Θεός, αλλά προς σωτηρίαν του ανθρώπου και προς ημετέραν νουθεσίαν και παράδειγμα, ίνα ακολουθήσωμεν τοις ίχνεσιν Αυτού, « ει δυνατόν εστι παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο, ουχ ως εγώ θέλω, αλλ’ ως Συ, γενηθήτω το θέλημά Σου» ( Ματθ. 26,39 ).

====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #27 on: February 04, 2010, 10:18:07 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

5 )   Επιστολή

Εις όλας τας περιστάσεις άνω έχε το νοερόν όμμα της ψυχής, όθεν και η βοήθεια θα έλθη. Μην απελπίζου ό,τι και αν συμβή, κατά τον πειρασμόν και η έκβασις ακολουθεί. Ποτέ δεν αφήνει ο Θεός ή μάλλον δεν φορτώνει περισσότερον από ό,τι δύναται να σηκώση ο άνθρωπος. Εάν οι άνθρωποι τούτο ποιούσι, πόσον μάλλον ο αγαθός Θεός, ο Οποίος δια τον άνθρωπον έχυσε το Πανάγιόν Του Αίμα επί του Σταυρού! Δια των θλίψεων των προσκαίρων, τας οποίας υπομένουν οι χριστιανοί η αλήθεια είναι ότι εξαγοράζουν την μελλοντικήν, την αιώνιον χαράν και ανάπαυσιν. Ποτέ, ποτέ να μη μακαρίζωμεν εκείνους τους ανθρώπους, που έχουν εδώ εις την γην αναφαίρετον χαράν και ειρήνην, μάλλον να τους λυπούμεθα, διότι η πρόσκαιρος χαρά, θα τους γίνη πρόσκομμα δια την μέλλουσαν ζωήν. Ο Θεός είναι ελεήμων μα και δίκαιος, ελεήμων δια την παρούσαν ζωήν, μετά θάνατον δικαιοκρίτης, δεν δύναται τους θλιβομένους χριστιανούς-μα χριστιανούς τη αληθεία, όχι με όνομα μόνον- να τους δώση και αιώνιον στενοχωρίαν, αλλά εκεί θα τους δώση χαράν αναφαίρετον, την οποίαν ουδείς θα δυνηθή να τους την αφαιρέση, δεν ημπορεί από κόλασιν εις κόλασιν να εμβάλη ο Θεός τον άνθρωπον. Χαίρε λοιπόν εσύ μάλλον, παρά να λυπήσαι, διότι σε ηξίωσεν ο Θεός να πάσχης πρόσκαιρα, δια να σε αναπαύση αιώνια.
Η αιώνιος χαρά επιφυλάσσεται μόνον δια τους λυπημένους χριστιανούς. Ο Κύριος εις το ιερόν Ευαγγέλιον λέγει περί του πλουσίου και του Λαζάρου: «είπεν Αβραάμ προς τον πλούσιον: τέκνον, μνήσθητι ότι απέλαβες συ τα αγαθά σου εν τη ζωή σου και Λάζαρος ομοίως τα κακά, νυν δε ώδε παρακαλείται, συ δε οδυνάσαι!» ( Λουκ. 16,25 ). Προσωποληψίαν ποτέ δεν ποιεί ο Θεός, αλλά κατά δίκαιον λόγον, ούτω θα ποιήση. Εάν θα ρίψης ένα βλέμμα εις τους βίους των αγίων, θα ίδης όλο πειρασμούς, θλίψεις, στενοχωρίας, ούτω διήνυσαν την ζωήν των. Ουδείς τρυφηλός θα εισέλθη εις την κατοικίαν την αιώνιον, όπου είναι πεπληρωμένη ανεκλαλήτου χαράς, αλλά όσοι εθλίβησαν και υπέμειναν δια τον Θεόν, ίνα φυλάξωσιν τας εντολάς Του.
Λέγει ο Κύριος: «Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον» ( Ιωάν. 16,33 ). Ένας Θεός όπου ήλθεν εις την γην, εις όλην την ζωήν Του είχε κόπους και πόνους, και τέλος που κατέληξε; Επί Σταυρού κρεμάμενος, ως επικατάρατος, ίνα τον φραγμόν της κατάρας καταρρίψη.
Αι φοβεραί οδύναι εστένωσαν την καρδίαν του Θεανθρώπου και έκραζε: « Θεέ μου, Θεέ μου, ίνα τι με εγκατέλιπες»!  Η γη εσείετο, και το καταπέτασμα του Ναού εσχίσθη εις το μέσον αισθητώς βλεπόμενα, αλλά νοερώς εσείετο και κατεκρημνίζετο εις τέλος το απόρθητον τείχος της κατάρας, το αναμέσον Θεού και ανθρώπου, και εκπνεύσας ο Ιησούς, ηνώθησαν τα πριν διεστώτα και ο άνθρωπος έγινεν όχι απλώς φίλος Θεού, αλλά έλαβε συγγένειαν, έλαβε την χάριν της υιοθεσίας, «κληρονόμος μεν Θεού, συγκληρονόμος δε Χριστού». Διότι ο άνθρωπος έδωκε την Παναγίαν Παρθένον εις Μητέρα προς τον Υιόν, αλλά και ο Χριστός εξ αγνών αιμάτων της έλαβε σάρκα και αύτη η ανθρωπίνη σάρκα θεωθείσα εκάθισε δεξιά του Θεού και Πατρός, και οράται ο Θεός εις τους ουρανούς και προσκυνείται και υπό ανθρωπίνην φύσιν από τους αγγέλους. Βλέπεις που ανέβη το ανθρώπινον γένος; Κατά χάριν θεοί! Και χωρίς στενοχωρίας δύναται κανείς να φθάση εκεί; Θα στενοχωρηθώμεν, θα θλιβώμεν, αλλά μίαν ημέραν θα λήξουν και θα λησμονηθούν όλα, αμέσως η αιώνιος Χαρά θα ανοίξη διάπλατα τας τρυφεράς αγκάλας και θα φωνάξη: «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι (θλίψεων ), καγώ αναπαύσω υμάς» ( Ματθ. 11,28 ). Εις κάθε σου πράξιν και ενέργειαν ή εν λόγω ή κατά διάνοιαν, σκέψου ότι παρών ευρίσκεται ο Θεός, ο Οποίος τας βλέπει και μίαν ημέραν θα τας κρίνη. Από αυτήν την σωτήριον μελέτην γεννάται ο θείος φόβος, ο οποίος προξενεί μεγίστην ωφέλειαν, «προωρώμην τον Κύριον ενώπιόν μου δια παντός, ότι εκ δεξιών μου εστίν, ίνα μη σαλευτώ», έλεγεν ο προφήτης Δαυίδ (Ψαλμ. 15,8 ). «Λύχνος τοις ποσί μου ο Νόμος σου και φως ταις τρίβοις μου» (Ψαλμ. 118,105 ). Προξενεί δε και ταπείνωσιν. Ώστε η ταπεινοφροσύνη δεν γεννάται μόνον εκ πειρασμών και δοκιμασιών, αλλά γεννάται και από την πνευματικήν μελέτην και από την επίγνωσιν της ασθενείας μας. Σκέπτεται κανείς πόσον αδύνατος είναι ο άνθρωπος, ώστε να μη δύναται να ποιή το αγαθόν, καίτοι υπάρχει εσπαρμένον μέσα εις την φύσιν του, το κακόν αντιθέτως πολύ εύκολα το ποιεί, καίτοι υπάρχει παρείσακτον. Ο άνθρωπος θέλει να ευαρεστήση εις τον Θεόν, αλλά εάν δεν συνεργήση η χάρις του Θεού, το καλόν που κάνει δεν είναι καλόν, και, αν θελήση να κοπιάση, εάν δεν βοηθήση ο Θεός, εις μάτην η θέλησις και ο κόπος. Σκεπτόμενος ο άνθρωπος το παρελθόν του, όταν δεν εγνώριζε τον Θεόν, πόσον ημάρτανε, συντρίβεται, ταπεινώνεται, κλαίει, ζητεί συγχώρησιν και διαλογίζεται: «Εάν και τώρα με αφήση η χάρις του Θεού, δύναμαι να πράξω χειρότερα», οπότε ένας φόβος αναμεμειγμένος με ταπείνωσιν περιτειχίζει την ψυχήν. Αύτη η μελέτη λέγεται επίγνωσις της ασθενείας του ανθρώπου, οπότε καρπούται ταπείνωσιν και ωφέλειαν, άνευ κόπου και θλίψεων.
Ναι, έρχονται αι δικιμασίαι, αλλά αι περισσότεραι πέμπονται δια την υπερηφάνειαν, όταν κανείς ευρίσκεται εις κατάστασιν ταπεινώσεως, θα είναι ολιγώτεραι και ελαφραί. Αλλά ο άνθρωπος πρέπει να είναι έτοιμος ως καπετάνιος, που περιμένει μετά την γαλήνην, τρικυμίαν. Όταν κανείς προσδοκά κάτι, δεν του φαίνεται παράδοξον, όταν έλθη, διότι το επερίμενε, ούτω πρέπει να είναι έτοιμος ο άνθρωπος πάντοτε, ίνα, όταν έλθη, μη στενοχωρηθή. Αλλά είναι δυνατόν, παιδί μου, να μη δοκιμάσωμε στενοχωρίαν, αφού από την στενοχωρίαν, από την θλίψιν αυτήν θα κληρονομήσωμεν τα αιώνια, τα ατελεύτητα αγαθά «α οφθαλμός ουκ είδεν και ους ουκ ήκουσεν και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη, α ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν Αυτόν»; ( Α΄ Κορ. 2,9 ).

====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #28 on: February 05, 2010, 10:06:18 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

6 )   Επιστολή

Ας μη λησμονώμεν, τέκνον μου, ότι όλοι οι άγιοι διήλθον αυτό το καμίνι των θλίψεων υπό διαφόρους μορφάς, συμφώνως έκαστος προς ο εκλήθη επάγγελμα. Εάν ρίψωμε μία ματιά εις τον πολυθρύλητον βίον και πολιτείαν της αγίας Αυγούστης Θεοφανούς, θα ίδωμεν συσσωρευμένας τας θλίψεις, την μίαν κατόπιν της άλλης, καθ’ όλην την πολυβασανισμένην ζωήν της. Έπασχε πολύ, παντοιοτρόπως προσεπάθει, ίνα δια μέσου νουθεσιών και προσευχών και δακρύων και παραδειγμάτων επιστρέψη τον εξοκείλαντα εις την αμαρτίαν αυτοκράτορα, τον σοφόν Λέοντα, τον νόμιμον σύζυγόν της. Αυτός ήτο καθ’ ολοκληρίαν ο σταυρός της αγίας αυτής ψυχής, καθ’ όλην την ζωήν της. Και αυτά τα βάσανα με τα καλά έργα της, την αγίασαν. Κάνε λοιπόν υπομονήν, προσεύχου, νουθέτει, ελπίζοντας εις τον Κύριον, « Μακάριος ανήρ ος ελπίζει επ’ αυτόν» ( Ψαλμ. 33,8 ). Ούτως εχαράχθη του ανθρώπου ο βίος επί της γης, εφ’ όσον εξέπεσεν από την αθανασίαν, τρυγά τώρα τους καρπούς, ους εγέννησεν η παρακοή.
Όσον και αν θελήση κανείς, όσον και αν προσπαθήση και νομίση ότι θα ζήση άνευ θλίψεων, δεν θα ημπορέση να το κατορθώση, διότι ο πειράζων εμπεριπατών την υπ’ ουρανόν και περιελθών την γην, πάντας κοσκινίζει και ποτίζει το φαρμάκι των θλίψεων της κατάρας του νόμου. Όπου και αν κοιτάξης, όποιον και αν ερωτήσης, όλοι ως εξ ενός στόματος θα ομολογήσουν ότι κάποιο αγκάθι τους κεντά και πονούν. Υπάρχει όμως διαφορά θλίψεως από θλίψιν, θλίβονταί τινες, διότι δεν ημπορούν να απολαύσουν αθεμίτους πράξεις, τούτο ένοχος θλίψις. Θλίβονται άλλοι νομίμως και ευλόγως, τούτο φυσικόν αποτέλεσμα. Όταν όμως υπάρχη και η πνευματική γνώσις, αι θλίψεις εμβολιάζονται εις τον υπομένοντα προς αγιασμόν. Τούτο ακριβώς διεπράχθη και εις την αγίαν Θεοφανώ, νομίμως έπασχε, διότι ο σύζυγός της εξηπάτα αυτήν, εκείνη όμως με πνευματικάς γνώσεις και νουθεσίας και χριστιανικόν παράδειγμα, υπομένουσα, κλαίουσα, προσευχόμενη ανέθετε τα πάντα μετ’ ελπίδος εις τον Θεόν. Και δια ταύτα πάντα εκεντρίσθη εις το νόμιμον η αγιότης. Δια τούτο υπόμεινον ταύτα πάντα, αγιάζου δια μέσου των θλίψεων, ευχαρίστει τον Θεόν, όπου σε παιδεύει προσκαιρα, ίνα σε αναπαύση αιώνια! Εγώ εάν ίδω, ή ακούσω ότι ο τάδε ζη άνευ θλίψεων και ευημερεί κατά πάντα τα θελήματα αυτού, τούτο το θεωρώ ως εγκατάλειψιν Θεού! Εμάς ας μας κατατάξη ο Θεός με τους πάσχοντας, ίνα γραφή το όνομά μας εις την βίβλιον της ζωής και μη μείνωμεν έξω του Θείου Νυμφώνος του Χριστού. Όσον και αν θλιβώμεν, μίαν ημέραν όλα θα λήξουν και θα ξεχασθούν, μόνον είτε κακόν είτε καλόν, τούτο θα μείνη, δια να ακολουθήση την ψυχήν μέχρι του κριτηρίου, όπου θα ακούση την μεγάλην απόφασιν. Τούτο πολλάκις με αλλοιώνει και κλαίω, το τι θα απολογηθώ εις το κριτήριον του Χριστού εγώ ο ανάξιος ιερεύς. Να εύχεσαι δι’ εμέ να μη καταδικασθώ.

====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #29 on: February 07, 2010, 01:23:11 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

7 )   Επιστολή

Αγαπητέ μου εν Χριστώ αδελφέ…, η χάρις της Κυρίας ημών Θεοτόκου να σε διαφυλάττη από κάθε τι, που θα λερώση την ψυχούλα σου. Αμήν.
«Θλίψεις και ανάγκαι εύροσάν με…, αι εντολαί Σου μελέτη μου…» ( Ψαλμ. 118,143 ).
Αι θλίψεις διαδέχονται η μία την άλλην, έχομεν ανάγκην υπομονής. Μελετώντας δε τον θείον Νόμον, φωτιζόμεθα πώς να τας υπομένωμεν, διατί έρχονται, ποίον σκοπόν έχουν. Έρχονται δια να μας διδάξουν το να γίνωμεν φερέπονοι, δόκιμοι αγωνισταί, οπαδοί Εκείνου, που εσταυρώθη δι’ ημάς, αδελφοί όλων των Αγίων, που εβάδισαν την ακανθώδη οδόν του Σταυρού, οι μάρτυρες με το μαρτύριον, οι όσιοι με την άσκησιν, οι Χριστιανοί με την τήρησιν των αγίων εντολών και τους ποικίλους πειρασμούς, που γεννά ο κόσμος, ο διάβολος και η σάρκα. Ουδείς εσώθη εν ανέσει και άνευ πειρασμών. Άρα έπεται ότι, εάν και ημείς υποφέρωμεν πειρασμούς, πρέπει να χαιρώμεθα, διότι έτσι εβάδισαν όσοι εσώθησαν. Και εφ’ όσον και ημείς θέλομεν να σωθώμεν, άλλος δρόμος δεν υπάρχει, ει μη αι θλίψεις!
Αι θλίψεις έρχονται με τον σκοπόν να μας φέρουν πλησιέστερα προς τον Θεόν. Διότι αι θλίψεις θλίβουν, στενοχωρούν την καρδίαν και ακολουθεί κατόπιν το να απαλυνθή και να ταπεινωθεί. Όταν δε ταπεινωθή, επιβλέπει προς αυτήν ο Θεός: « Καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει», « Επί τίνα επιβλέψω, ει μη επί τον ταπεινόν και ησύχιον και τρέμοντα τους λόγους μου;» Αι θλίψεις ελευθερώνουν τον άνθρωπον, που τας υπομένει μετά χαράς και γνώσεως, από τας αμαρτίας του και τον κανόνα αυτών, δημιουργείται και πνευματικός χαρακτήρ, γίνεται ο άνθρωπος ελεήμων, ταπεινός, πράος κ.λ.π.
Εκείνος που δεν έχει αληθινήν γνώσιν των πειρασμών στενοχωρείται και λυπείται, καθ’ ον χρόνον έπρεπε να χαίρεται, διότι βαδίζει τον δρόμον του ιερού Γολγοθά και των Αγίων. Η χάρις του Θεού, η τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα, ας βοηθήση όλους μας να κάμνωμεν υπομονήν εις όλα, ίνα αξιωθώμεν της βασιλείας του Θεού. Αμήν.

====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #30 on: February 07, 2010, 11:57:54 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

8 )   Επιστολή

Δια πολλών θλίψεων θα σωθώμεν, παιδί μου, διότι ποίος άγιος ηγίασε ή άνθρωπος εσώθη, χωρίς να περάση από το καμίνι των διαφόρων πικριών; Αν εδώ πικρανθώμεν, εκεί, εις τον άλλον κόσμον, ο Χριστός μας θα μας γλυκάνη με την τόσον όμορφον βασιλείαν Του.
Όταν σου έρχεται η θλίψις, να παρηγορήσαι ότι και πάλιν θα σου έλθη η χαρά και η γαλήνη. Συνεχώς ενθυμού τον θάνατον, αυτή η μνήμη θα σου δίδη πολύ κουράγιο εις τα λυπηρά του ματαίου τούτου βίου και θα γεμίζη η ψυχή σου παρηγορίαν. Τα βάσανα της ζωής μίαν ημέραν, παιδί μου, θα λήξουν, διότι ο κόσμος παρέρχεται, μόνον ό,τι πράξη κανείς δια την δόλια του ψυχήν, εκείνο αιώνια θα μείνη ή προς ύψος ή προς βάθος και απώλειαν.

====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #31 on: February 08, 2010, 09:28:56 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

9 )   Επιστολή

Δεν γνωρίζεις, παιδί μου, ότι δωρεάν σώζει τον άνθρωπον ο Θεός; Βεβαίως οι κόποι δείχνουν την προαίρεσιν του ανθρώπου και όχι αυτοί καθ’ εαυτοί δύνανται να απαλλάξουν τον άνθρωπον εκ των παθών του, αλλά δια να μάθωμεν να ελπίζωμεν εις τον Θεόν και όχι εις τους κόπους μας, επιτρέπει ο Θεός μετά από κόπον να μην έχωμεν φυλαχθή από το κακόν. Συν τω κόπω να λέμε λοιπόν ότι, εάν δεν φυλάξη ο Θεός τον άνθρωπον, τα έργα του είναι άνεμος και φεύγουν κούφια.

====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #32 on: February 09, 2010, 08:08:25 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

10 )   Επιστολή

Πως λοιπόν θα δικαιολογηθώμεν, όταν σκεφθώμεν ότι ο Χριστός μας, έπαθε τόσα φοβερά παθήματα, χωρίς να πράξη κανένα αμάρτημα, διότι ήτο Θεός; Σκέψου την φοβεράν συγκατάβασιν του απείρου Θεού, να γίνη άνθρωπος και να πάθη τόσα αισχύνης γέμοντα πάθη χάριν ημών των αμαρτωλών, των ενόχων και κατακρίτων! Να ραπισθή εις το πρόσωπον, να Τον μαστιγώσουν, να Τον υβρίσουν, να Τον σταυρώσουν, να αποθάνη με τον πιο κακόν θάνατον, «επικατάρατος πας ο κρεμάμενος επί ξύλου» ( Γαλ. 3,13 ). Αυτός ως Θεός δι’ ημάς τους αμαρτωλούς έπαθε τόσα, τι έχομεν να απολογηθώμεν, εάν δεν υπομένωμεν ένα πειρασμόν δια την αγάπην Του, ή έστω και δια τας αμαρτίας μας;
Δια των θλίψεων σώζεται ο άνθρωπος, χωρίς θλίψεις κανείς δεν εσώθη. Ο δρόμος που πηγαίνει εις τον Θεόν είναι στενός και ακανθώδης και όποιος θέλει να τον περιπατήση, στενοχωρείται και ματώνει και ιδρώνει. Αυτόν ας περιπατήσωμεν, δια να πάμε εις την αιώνιον ζωήν.

===================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #33 on: February 11, 2010, 01:21:15 AM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

11 )   Επιστολή

Μη φοβού, μηδέ δειλιάτω η καρδία σου, ο Χριστός μας αοράτως σε βοηθεί κρυφία χειρί, σε δοκιμάζει δια να σου δώση την χάριν Του.
Όσον γεωργείται η γη της καρδίας και όσον πιο βαθειά ο γεωργός βάζει το αλέτρι, τόσον περισσότερον καρπόν θα δώση το χωράφι εις τον καιρόν του. Ούτω κάνει και ο μέγας γεωργός, ο Θεός, την ψυχήν μας. Μας αφήνει να έρχονται πειρασμοί και θλίψεις και πόνος και στενοχωρία, να εισέρχωνται βαθειά εις την καρδίαν και πολλάκις να ευρισκώμεθα εις αδιέξοδον, το πώς θα τα καταφέρωμεν με αυτόν ή εκείνον τον πειρασμόν, και πάσχει και οδυνάται ο άνθρωπος, αλλά εις τους αγαπώντας τον Θεόν, συνεργεί ο Θεός να γίνωνται εις αγαθήν έκβασιν.

====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #34 on: February 12, 2010, 10:44:31 PM »

===================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

12 .  Επιστολή

Εύχομαι εις τον Θεόν να μας δώση υπομονήν και ηθικόν σθένος, να περάσωμεν και αυτήν την δοκιμασίαν, που μας έδωκεν ο άγιος Θεός προς ωφέλειάν μας. Κάμνετε υπομονήν, ούτως επιτρέπει ο Θεός εις τα γνήσια παιδιά Του, πειρασμούς και θλίψεις, αυτός είναι ο δρόμος που τελειοποιείται η ψυχή, ο πόνος εξαγνίζει την ψυχήν, την κάνει ταπεινήν, πονετικήν, αγαθήν και ούτω καταστρώνεται το έδαφος δια την θείαν επίσκεψιν.
Μην αποκάμνετε εις τους πειρασμούς, διότι δια των πειρασμών προχωρούμεν εις την θείαν κατάκτησιν, οι πειρασμοί, μας γνωστοποιούν ότι είμεθα παιδιά του Θεού και μέλλομεν να κληρονομήσωμεν τον Θεόν.

====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #35 on: February 13, 2010, 09:21:42 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

13 .  Επιστολή

Τους κακούς λογισμούς, παιδί μου, να τους διώκης, διότι ο διάβολος ποτέ δεν θέλει το καλόν του ανθρώπου. Του παρουσιάζει διαφόρους δυσκολίας, δια να τον πείση πως δεν κάνει τίποτε εις τον μοναχισμόν. Και τούτο διότι τον καίει το μαύρο ράσο, που φανερώνει τον στρατιώτην του Χριστού. Ας έχωμεν πειρασμούς και θλίψεις, και ο Χριστός θλίψεις είχε και με φοβερούς πόνους παρέδωκε την τεθεωμένη ψυχήν Του επάνω εις τον Σταυρόν. Ο Χριστός μας, κρεμάμενος επάνω εις τον Σταυρόν, γυμνός, έρημος, εγκαταλελειμένος, υβριζόμενος από χιλιάδας κόσμου και τόσα άλλα τα υπέμεινε με χαράν δι’ ημάς τους αχαρίστους και ημείς, λοιπόν παιδί μου, να μην υποφέρωμεν ολίγην θλίψιν και πόνον; Ο Χριστός μας, θα μας δείξη εις την δευτέραν παρουσίαν Του τα παθήματα της σαρκός Του ως αποδείξεις της προς ημάς αγάπης, τότε και ημείς, παιδί μου, θα του δείξωμεν την πονεμένην και ματωμένην καρδίαν μας από θλίψεις δια την αγάπην Του. Όλοι οι άγιοι πολύ επόνεσαν, οι μάρτυρες τι και τι δεν υπέφεραν. Δια τούτο έχε υπομονήν και προσεύχου και ο Θεός δεν θα μας αφήση να πονέσωμεν περισσότερον των δυνάμεών μας.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #36 on: February 16, 2010, 11:38:15 AM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

14 .  Επιστολή

Παρήγορον πολύ είναι, παιδί μου, το ότι ο καθείς θα πληρωθή βάσει των κόπων, που κατέβαλε δια την αγάπην του Χριστού. Έχει πολύν κόπον το πράγμα, όταν κανείς σηκώνη ψυχάς της σημερινής εποχής, που διέπει ο εγωϊσμός και το ίδιον θέλημα.
Ας μη χάνωμεν το θάρρος μας, διότι αοράτως πάρεστιν ο Ιησούς, που θα επιτιμήση την τρικυμιώσαν θάλασσαν των πειρασμών και θα φέρη την γαλήνην της χάριτος.
Αγωνίζου επάνω εις τα αφρισμένα κύματα, εσύ επικαλού τον μόνον παντοδύναμον Θεόν: «Κύριε, κύριε, επίβλεψον εξ ουρανού, και είδε τους πειρασμούς μου και κατάρτισε την ψυχή μου εις το ποιείν
Το θέλημά Σου, ότι Συ ει ο Θεός μου».

====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #37 on: February 16, 2010, 10:26:02 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

15 .  Επιστολή


Εύχομαι η γλυκειά μας Παναγία να σε κάνη καλά κατ’ άμφω, να μετριάζη το πνεύμα της λύπης σου, να σου το αντικαθιστά με το πνεύμα της παρακλήσεως δι’ Αγίου Πνεύματος. Όλα τα λυπηρά, μας αποστέλλονται, χωρίς πάσης αμφιβολίας, δια θεραπείαν της νοσούσης ψυχής μας, όπως δια των θλίψεων εμέση το φαρμάκι της ηδυπαθείας και παντός πάθους. Κυρίως δια των θλίψεων καταφαίνεται η αγάπη του ουρανίου Πατρός εις τα ιδικά Του παιδιά, όπως μεταλάβουν της αγιότητος Αυτού και προστεθή αιώνιον βάρος δόξης! Όσον και αν θλιβώμεν εις αυτόν τον εφήμερον κόσμον, μίαν ημέραν θα παύσουν τα θλίβοντα ημάς. Από τα θλιβερά εκείνα τα μετά θάνατον, την κόλασιν, κ.λ.π. να μας λυτρώση καθ’ ολοκληρίαν ο Χριστός μας και η Παναγία μας, να μη τα ίδουν τα μάτια μας, διότι, εάν μόνον η σκέψις της κολάσεως είναι κάτι τρομερόν, πόσον μάλλον, όταν κανείς καταδικασθή αιώνια να βιώση εν αυτή!
Ας παρακαλώμεν να μας λυπηθή ο Θεός, και ας μας αξιώση πάντα με ταπείνωσιν να ζητώμεν το θείον Του έλεος και την συγχώρησιν, διότι είπεν Αυτός δια του Αγίου Του Υιού: «Πάντα όσα εάν αιτήσητε εν τη προσευχή πιστεύοντες, λήψεσθε» ( Ματθ. 21,22 ) και «αιτείτε και δοθήσεται». Ναι, αιτούμεν κάθε ημέραν και στιγμήν Αυτόν, όπως μας ελεήση και παραβλέψη τα εν γνώσει και αγνοία πεπραγμένα μας και ελπίζομεν εις τους θείους Του λόγους ότι θα ποιήση έλεος μετά της ταπεινώσεως ημών. Αμήν.

====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #38 on: February 17, 2010, 10:59:52 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

16 .  Επιστολή

Δόξα τω μόνω σοφώ Θεώ, όπου γνωρίζει από το πικρόν να εξάγη γλυκύ και ούτω να πλουτίζη τας γνώσεις μας εκ της περί ημάς απεράντου αγάπης Του. Μας μαστίζει δια των θλίψεων και των πειρασμών, ίνα δυνηθή να μας ελκύση κοντά Του, διότι γνωρίζει ότι δια των θλιβερών της παρούσης ζωής ο άνθρωπος παραμένει κοντά Του και σώζεται.
Η άνετος ζωή λίαν επικίνδυνος δια την αιώνιον σωτηρίαν και εις τους εν ανέσει ζώντας ου το του Θεού Πνεύμα κατοικεί, αλλά το του διαβόλου, κατά την έκφρασιν των πατέρων.
Δια τούτο εις τα θλιβερά της ζωής αυτής χρειαζόμεθα να έχωμεν υπομονήν και ευχαριστίαν, διότι λίαν ευχαριστείται ο Θεός εις αμφοτέρας τας αρετάς ταύτας. Είθε ο Κύριος να μας δώση πολλήν υπομονήν εις τα θλιβερά της ζωής μας, δια να ευχαριστώμεν εις όλα τον αγαθοδότην Προνοητήν μας.

====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #39 on: February 18, 2010, 10:25:47 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

17 .  Επιστολή

Δια την λύπην όπου σε βασανίζει, πολλάκις σοι είπον, ότι είναι ο σταυρός σου, όπου σοι εδόθη από τον Ιησούν μας, ίνα γίνης Αυτού μιμητής και μην ευρεθής ξένος της προς Αυτόν αγάπης. Διότι όποιος αγαπά ειλικρινά, Τον ακολουθεί όχι μόνον εις το Θαβώριον όρος, όπου εφάνη η δόξα της Αυτού Θεότητος, δηλαδή εν καιρώ επισκέψεώς Του δια της γλυκείας Του χάριτος και χαράς, αλλά Τον ακολουθεί και εις τον ανήφορον του ιερού Γολγοθά και εις την Σταύρωσιν Αυτού ακόμη, δηλαδή και εις την στέρησιν της χάριτός Του και εις τα επερχόμενα λυπηρά, που προξενούν στενοχωρίαν, πόνους, απόγνωσιν, απορίαν, κόπον και ιδρώτας. Τότε ακριβώς ελέγχεται ο έσω άνθρωπος τις εστι, κίβδηλος ή αληθής, έμπειρος ή άπειρος, καπετάνιος ή ναύτης. Τότε ακριβώς δοκιμάζεται η προαίρεσις εκάστου και ο ανδρειωθείς και υπομείνας βραβεύεται έσωθεν δια της επισκέψεως του Θεού με την προσθήκην της χάριτος. Τοιουτοτρόπως εξασκείται ο Χριστιανός τοις κατά Θεόν παλαίσμασιν, έως ότου φθάση εις το τέρμα και καταπαύση. Αγωνίζου μετά φιλοσοφίας δια της υπομονής σήκωνε χαίρων τον σταυρόν σου, έως ου τον φέρης εις τον Κρανίου τόπον, εις τον τάφον, δια να σου χαρίση ο Ιησούς μας την ανάστασιν!
Ο υπομείνας τον σταυρόν αυτού δια την αγάπην του Χριστού, θα αναστηθή υπό του Κυρίου εν τη εσχάτη ημέρα. Πόσος θα είναι ο βίος μας; Άδηλος ο θάνατος, ενώ η υπομονή θα βραβευθή αιωνίως.
Ο σταυρός αυτός της λύπης πόσα και πόσα σου έχει χαρίσει και πόσα ακόμη θα σου χαρίση! Και όμως εσύ δεν τα βλέπεις, διότι ο Θεός οικονομικώς σου τα κρύβει προς ωφέλειάν σου επίσης.
Να παρακαλής τον Θεόν ίνα σου δώση υπομονήν και να Τον ευχαριστής μετά γνώσεως και τότε μετά χαράς θα υπομένης προσδοκώντας δι’ αυτών την σωτηρίαν σου.
===================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #40 on: February 20, 2010, 12:29:25 AM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

18 .  Επιστολή

Ο βίος του ανθρώπου είναι μαρτύριον, καθ’ ην στιγμήν εξεπέσαμεν εκ της αληθινής ευτυχίας, τώρα τρυγούμεν τον καρπόν της παρακοής, «ακάνθας και τριβόλους ανατελεί σοι η γη» ( Γεν. 3,18 ) και η γη της καρδίας. Πως θα γνωρίσωμεν ότι είμεθα εξόριστοι, ει μη εκ των θλίψεων και των βασάνων;
Δεν υπάρχει άνθρωπος, που να μην έχη και κάτι που να τον θλίβη. Θλίβονται και οι ευσεβείς χριστιανοί, μα έχουν εις το βάθος της ψυχής των και την ελπίδα ότι μίαν ημέραν αι θλίψεις αι πολλαί θα τους προξενήσουν και την μακαρίαν ανάπαυσιν. Χωρίς θλίψεις και βάσανα ας μη περιμένη κανείς ανάπαυσιν εις την πέραν του τάφου ζωήν, η ζωή εκείνη είναι των κοπιασάντων και των πεφορτισμένων το βάρος της παρούσης ζωής. Ένας όσιος Πατήρ ήτο πάντοτε φιλάσθενος και όταν ετύγχανε να υγιαίνη και να παρατείνεται η υγεία, έλεγεν εις τον Θεόν: «διατί, Θεέ μου, με εγκατέλειψες και ζω με ευτυχίαν; Δεν είμαι άξιος της αγάπης Σου, να πάσχω μικρόν δια την αγάπην Σου;».
Βέβαια είχαν οι άγιοι και πολλήν χάριν και δύναμιν ψυχής και έχαιρον θλιβόμενοι, αλλά ημείς, πρώτος εγώ, υποφέρομεν, ενίοτε σπάζει και η υπομονή, αλλά ας έχη δόξαν ο Θεός, που μας φωτίζει και μετανοούμεν και διορθωνόμεθα. «Το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σάρξ ασθενής»
( Ματθ. 26,41 ).
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #41 on: February 21, 2010, 12:09:37 AM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

19 .  Επιστολή

Δια την λύπην που έχεις εις την ψυχήν σου ένεκεν των αμαρτιών, καλόν είναι και ωφέλιμον. Μόνον όταν σε οδηγή εις την απόγνωσιν, τότε είναι καθαρώς δαιμονικόν. Αμέσως να στρέφεσαι προς την ελπίδα και να λέγης: «Εφ’ όσον μετανοώ δι’ όλα, ελπίζω ότι όλα μου είναι συγκεχωρημένα. Δεν υπάρχει αμάρτημα νικών την ευσπλαχνίαν του Θεού. Όσον μεγάλα και αν είναι τα αμαρτήματα, αφού προσεγγίσουν τη μετανοία, διελύθησαν. Ω βάθος ταπεινώσεως, ανεξικακίας και ευσπλαχνίας του Κυρίου».
Ας λάβουν θάρρος, όλοι όσοι υπάρχουν βαρυποινίται, ότι υπάρχει Θεός, ο οποίος ου λογίζεται ό,τι κακόν και αν πράξωμεν προς Αυτόν, συγχωρεί πάσαν αμαρτίαν, μόνον να μετανοήσωμεν ειλικρινά. Υπόμεινε, παιδί μου, τας δοκιμασίας και ευ σοι γένηται, υπομονή, ναι, υπομονή, και αύτη θα μας ανοίξη τας πύλας του παραδείσου.

====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #42 on: February 21, 2010, 11:37:19 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

20 .  Επιστολή

Μέσα εις τας θλίψεις υπάρχει ο Χριστός και εις την ανάπαυσιν το πνεύμα του διαβόλου. Εις αυτήν την τραγικήν δοκιμασίαν που επέρασεν ο Γέροντάς μου Ιωσήφ, πόσον ησθάνετο τον Χριστόν! Ενώ εις άλλους η ώρα της προσεγγίσεως του θανάτου προξενεί τρόμον και φόβον, αυτός τω έρωτι του Χριστού διετέλει. Τι θαύμα τούτο! «Ο Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας» ( Εβρ. 13,8 ).
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #43 on: February 22, 2010, 11:25:25 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

21 .  Επιστολή

Η θλίψις είναι όργανον, εργαλείον, το οποίον κρατεί ο Θεός εις το χέρι Του, και Αυτός μόνος το εργάζεται, καθώς Του υπαγορεύει η άπειρος σοφία Του. Εις τον κάθε άνθρωπον διαφοροτρόπως το εργάζεται, αναλόγως της ανάγκης που έχει έκαστος. Η θλίψις με την ποικιλομορφία της εξαγνίζει και αγιάζει τον άνθρωπον εκείνον, που με σοφίαν και γνώσιν την δέχεται. Δηλαδή κάθε θλίψις του χριστιανού είναι θεία επίσκεψις έχουσαν σκοπόν την σωτηρίαν αυτού και την αποστέλλει η γλυκυτάτη δεξιά του ουρανίου μας Πατρός, αν και απαρέσκεται η φύσις μας εις την τοιαύτην, καθώς και τα πικρά φάρμακα απαρέσκουν εις τον ασθενούντα. Εάν η θλίψις δεν έχει καμμίαν σχέσιν με ημάς, πάντως θα είχαμε την μοίραν του εωσφόρου, διότι και εκείνος ευρισκόμενος εις το ύψος της δόξης και της αναπαύσεως, ελησμόνησε την μεγαλειότητα του Θεού και την εαυτού σμικρότητα και αδυναμίαν, « στήσω τον θρόνον μου επί των νεφελών και έσομαι όμοιος τω Υψίστω». Και ταύτα διανοηθέντα, κάτω τον έρρψεν ο Θεός, και ο πρώτος ανατέλλων φωτεινότατος άγγελος, γέγονε δαίμων, Σατανάς, διάβολος, το βρωμερώτερον εκ των δημιουργημάτων του Θεού, ουχί τη φύσει, διότι ο Θεός όλα λιαν καλά τα εποίησεν, αλλά τη προαιρέσει πονηρός και αντάρτης! Ο διάβολος διασπείρει μέσα εις τας οικογενείας την μεμψιμοιρίαν, την απαρέσκειαν, την ζήλειαν, την ισχυρογνωμοσύνην, κ.λ.π. και ούτω υπάρχει εις πολλάς οικογενείας ένα πρόσωπον, που θα διαταράσση την ειρήνην, την γαλήνην και την χαράν της οικογενείας. Αυτή η κακή σπορά δεν έλειψε και μέσα εις την του Κυρίου ιεράν οικογένειαν, όπου είχε δημιουργήσει επί της γης δια την μέλλουσαν σωτηρίαν, δηλαδή εν μέσω των ιερών μαθητών Του, ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, σπόρος θεοκτόνος! Ο διάβολος σπείρει τον σπόρον εν μέσω του σίτου, και εις τας συνοδείας των μοναχών το τοιούτον υπάρχει, όχι ότι το πρόσωπον αυτό είναι κακόν, αλλά έχοντας τας αδυναμίας αυτάς, μεμψιμοιρίαν, ζήλειαν κ.λ.π., γίνεται ένα όργανον, δια να διαταράσση την ειρήνην και ησυχίαν των άλλων.
Όλα αυτά μαρτυρούν ότι είμεθα εξόριστοι της αληθινής πατρίδος μας, ευρισκόμενοι εις τα σωφρονιστήρια, ένθα εξασκείται η παιδεία Κυρίου, και όσοι ευρεθούν δια της παιδείας ευδόκιμοι, εισάγονται πάλιν εις την ουράνιον κληρονομίαν λαμβάνοντες και πάλιν την χαθείσαν υιοθεσίαν των, άξιοι να κληρονομήσουν τον Θεόν. Όσοι μείνουν απαίδευτοι, ως εγώ, και δεν αναγνωρίζουν την παιδείαν, αλλά δια των έργων των αναδειχθούν νόθοι, αποδιώκονται ως ανάξιοι της υιοθεσίας, εις ην απέβλεπεν η παιδεία Κυρίου και καταδικάζονται. Ο αγαθός Θεός και Πατήρ ημών να μας αξιώση μετά των ευδοκίμων, των λαβόντων την υιοθεσίαν, εις αιώνας αιώνων. Αμήν.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #44 on: February 23, 2010, 10:12:05 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

22 .  Επιστολή

Παιδί μου, κάνε υπομονήν εις όλα, διότι ο μισθός πολύς. Μη κοιτάζης το βάρος των θλίψεων, αλλά αναμέτρα την ανταπόδοσιν, το μικρόν της θλίψεως, αιώνιον βάρος δόξης σου επιφυλάσσει εις τους ουρανούς. Δια τούτο έδει σε χαίρειν και όχι θλίβεσθαι. Ευχαρίστει τον καλόν μας Θεόν εις πάντα και μη δείχνης εις τον εχθρόν μας ανυπομονησίαν, διότι περισσότερον επιπίπτει κατά σου, όπως το τείχος της υπομονής εις το τέλος κατεδαφίση.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #45 on: February 24, 2010, 11:04:35 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

23 .  Επιστολή

Δια την εσωτερικήν σου λύπην και το πένθος, αν είναι ωφέλιμα ή όχι, σου λέγω: είναι λίαν ωφέλιμα, διότι σε συγκρατούν από την αμαρτίαν, ιδίως από την προσπάθειαν και ηδονήν του κόσμου, ως αλλότρια του Θεού. Ναι, αλλά και εδώ χρειάζεται διάκρισις, να μη βγαίνουν έξω του ορίου, διότι κατόπιν γίνονται βλαβερά. Ιδού ένα σημείον: Όταν πενθής αναλογιζόμενος τας παλαιάς αμαρτίας σου και το πένθος εξέλθη του κανονικού ορίου, καταλήγει εις την απόγνωσιν και κατόπιν θεωρείς τον Θεόν αδυσώπητον τιμωρόν, όπερ άτοπον, διότι ο Θεός παιδεύει ως πατέρας και το εννοεί ούτως ο χριστιανός, όταν δεν βγη έξω του ορίου. Δια τούτο υπέρ πάντων η διάκρισις, διότι μας απαλλάσσει από υπερβολάς και από ελλείψεις. Όταν σε καταλαμβάνη απόγνωσις, γύριζε το φύλλον και αναλογίζου: Εάν ο Θεός εκέλευσε τοις ανθρώποις αφιέναι τοις συνανθρώποις αυτών τα παραπτώματα εβδομηκοντάκις επτά κάθε ημέραν, πόσον μάλλον θα αφήση ένας άπειρος εις την ευσπλαχνίαν Θεός; Ποίος μετενόησε και δεν εσώθη; Ποίος είπε το «ήμαρτον» και δεν συνεχωρήθη; Τις έπεσε και εζήτησε βοήθειαν και δεν εσηκώθη; Τις έκλαυσε και δεν παρεκλήθη από τον Θεόν; «Εάν υμείς, λέγει ο Κύριος, πονηροί όντες οίδατε δόματα αγαθά διδόναι τοις τέκνοις υμών, πόσω μάλλον ο πατήρ υμών ο εν τοις ουρανοίς δώσει αγαθά τοις αιτούσιν Αυτόν;» (Ματθ.7,11 ). Μας παιδεύει ο ουράνιός μας Πατήρ όχι δια να απογνώσωμεν, αλλά δια να μετανοήσωμεν και να διορθωθώμεν. Όταν παρανοήσωμεν την έννοιαν της παιδείας, καταλήγομεν εις την απόγνωσιν και εν συνεχεία θεωρούμεν τον ουράνιον Πατέρα χωρίς έλεος τιμωρόν, όπερ άτοπον, συνάμα συνεχομένη υπό μίαν τοιαύτην επήρειαν, αδύνατον να παρακληθή η ψυχή. Όταν λοιπόν υγιώς κρατήσωμεν την έννοιαν της παιδείας των θλίψεων, ακολουθεί πολλή θεϊκή παρηγορία. Ιδού λοιπόν, παιδί μου, υπό ποίον τρόπον το πένθος και η λύπη ωφελούν ή όχι.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #46 on: February 25, 2010, 09:52:16 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

24 .  Επιστολή

Οι άνθρωποι, παιδί μου, χωρίζονται εις αυτόν τον κόσμον εις καλούς και κακούς, εις πλουσίους και πτωχούς, εις μορφωμένους και αμορφώτους, εις ευγενείς και αγενείς, εις εξύπνους και ανοήτους. Ενώνονται όμως όλοι εις εν σημείον. Εις τον πόνον. Διότι όλοι οι άνθρωποι ανεξαιρέτως εις την ζωήν των θα πονέσουν. Καθώς λέγει και το ρητόν: «Τέρας, ει τις ηυτύχησεν δια βίου». Άρα λοιπόν όλοι οι άνθρωποι ζώμεν εις το βασίλειον του πόνου. Γνωρίζομεν ότι ο πόνος είναι κάτι το προσωπικόν, που θα χρειασθή κανείς να τον αντιμετωπίση μόνος του. Είναι ο σταυρός του, που οφείλει να τον σηκώση, όπως και ο Σωτήρ του κόσμου, ο Ιησούς, εσήκωσε τον Σταυρόν Του χάριν ημών. Αναπαύου λοιπόν, παιδί μου, εις το πατρικόν χέρι, που αυτόν τον καιρόν σε χειρουργεί με τον πόνον και ηρέμησε. Δέξου ότι ο Θεός, σου τον στέλλει, συμφιλιώσου μαζί του, με τον πόνον, δια να δυνηθής να τον αντιμετωπίσης.
Γνωρίζω πόσον δύσκολον είναι αυτό, αλλά σωτήριον, οι άγιοι έχαιρον εις την θλίψιν των, ημείς τουλάχιστον να δεχώμεθα ταύτην με υπομονήν, και ο Θεός δεν θα ξεχάση, έστω και αυτήν την ελαχίστην προαιρετικήν υπομονήν μας εις το θέλημά Του, που εκπροσωπεί ο πόνος.
Συγκέντρωσε, παιδί μου, τας ψυχικάς δυνάμεις, όταν πονάς και προσπάθησε να εννοήσης τον σκοπόν του πόνου, που δι’ αυτού ο Θεός σου ανοίγει τον ουρανόν. Θαρρείς πως εκείνος που αριθμεί τας τρίχας της κεφαλής δεν γνωρίζει το μέτρον του πόνου σου; Ναι, το γνωρίζει. Λοιπόν αναπαύου εμπιστευτικά εις τον ουράνιον Πατέρα μας. Μην αποκάμης. Μαζί με τον Χριστόν μας, θα τα περάσης όλα, καθώς θα γίνης και κληρονόμος Του, εις την άπειρον περιουσίαν του κοινού Πατρός ημών Θεού. Αμήν.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #47 on: February 26, 2010, 11:51:36 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

25 .  Επιστολή

Δύνασαι να απαριθμήσης την ευσπλαχνίαν του Θεού; Τα αμαρτήματα του χειροτέρου ανθρώπου εμπρός εις την ευσπλαχνίαν του Θεού είναι ως μία  «φούχτα αμμούδα» μέσα εις τον ωκεανόν, δεν υπάρχει αμαρτία νικώσα την ευσπλαχνία του Θεού. Ο Θεός εικονίζεται ωσάν την μητέρα μας, δύναται να νικήση αμαρτία τέκνου την αγάπην της μητρός; Εάν μία μητέρα φιλή τόσον το παιδί της, πόσον απείρως φιλεί ημάς ο Θεός, ο Οποίος εναργώς το απέδειξε, σταυρωθείς επί Σταυρού; Ο Απόστολος Πέτρος τρις ηρνήθη τον Κύριον και η μετάνοια τον ανεκάλεσε. Ο μέγας διώκτης των χριστιανών, ο Απόστολος Παύλος, δια της μετανοίας κατεστάθη κορυφαίος. Πόρνας, ληστάς, τελώνας και άλλους μυρίους ενόχους, η μετάνοια τους εξαγιάζει. Δια τούτο απόβαλε την στενοχωρίαν σου και τον έλεγχον της συνειδήσεως. Γενού εύελπις, λάβε θάρρος, και δίωκε κάθε λογισμόν απελπισίας.
===================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #48 on: February 27, 2010, 11:37:41 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

26 .  Επιστολή

Όσον και εάν υποφέρωμεν, έρχεται ο καιρός που θα παύσουν τα πάντα και θα αναπαυθή έκαστος αναλόγως του κόπου του. Θλίβεσαι; Πονείς; Κλαίεις από την βίαν των θλιβερών; Κουράζεσαι; θάρσει, δια των τοιούτων αποκτάται η βασιλεία του Θεού. Εάν όμως ανάπαυσιν έχης κατά πάντα, και τον Θεόν ου μέμνησαι, τότε θλίβου, διότι βαδίζεις έξω από τον δρόμον, που οδηγεί προς τον Θεόν.
Ημείς ουχ ούτως, διότι πάντοτε αι θλίψεις, αι ασθένειαι, τα βάσανα, μας κουράζουν, ώστε να βδελυσσώμεθα τούτον τον κόσμον και να επι ν πρώτος Αυτός τον περιεπάτησε. Εις τας θλίψεις επαναπαύεται ο Θεός. Εις τας ανέσεις ο διάβολος, ο αίτιος όλων των κακών. Όσον και εάν πολεμούμεθα, μίαν ημέραν θα λήξουν και ο κόπος του καθενός θα ανταμειφθεί.
« Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε», μας λέγει ο Κύριος. Μα ποίος ηθέλησε να βαδίση τον ανηφορικόν Γολγοθά και δεν εκοπίασε, δεν ίδρωσε και δεν εγονάτησε πολλάκις από το βάρος του σταυρού, που του έδωσε ο Θεός; Ουδείς. Όλοι όσοι ηγίασαν και κατόπιν με την σειράν των όλοι οι σωζόμενοι, όλοι διήλθον το καμίνι των θλίψεων, άλλος ασθένειαν, άλλος αγώνα κατά των παθών κ.λ.π., δηλαδή όλον τον κατάλογον των κατά Θεόν λυπηρών, ώστε όλοι να έχουν το δικαίωμα της αιωνίου αναπαύσεως.
Δια τούτο μας αφήνει ο Θεός να υποφέρωμεν διαφόρους πόνους, ενίοτε και μέχρις απογνώσεως, ίνα λάβωμεν και ημείς μέρος εις την αιωνίαν ανάπαυσιν. Μακάριοι όσοι θα τύχουν της αιωνίου αναπαύσεως! Θα ξεκουρασθούν από τα βάσανα της ζωής, «δριμύς ο χειμών, αλλά γλυκύς ο παράδεισος».
====================================================================================================================
Logged
ozgeorge
I'll take you for who you are if you take me for everything.
Hoplitarches
*************
Offline Offline

Faith: Orthodox Christian
Jurisdiction: Oecumenical Patriarchate of Constantinople, the New Rome, the Great Church of Christ.
Posts: 16,382


My plans for retirement.


WWW
« Reply #49 on: February 28, 2010, 01:05:54 AM »

Σας ευχαριστώ για τις προσπάθειές σας. Αξίζει το κόπο!
Πληροφοριακά έχω βάλει τις ετικέτες <<Elder Ephraim>> και <<Γεροντος Εφραιμ>> (δείτε κατωτέρω) σε αυτήν την σελίδα και στην αγγλική μετάφραση για να συνδέοντα και να μη χάνονται.
Logged

If you're living a happy life as a Christian, you're doing something wrong.
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #50 on: February 28, 2010, 01:26:47 AM »

Σας ευχαριστώ για τις προσπάθειές σας. Αξίζει το κόπο!
Πληροφοριακά έχω βάλει τις ετικέτες <<Elder Ephraim>> και <<Γεροντος Εφραιμ>> (δείτε κατωτέρω) σε αυτήν την σελίδα και στην αγγλική μετάφραση για να συνδέοντα και να μη χάνονται.



Πολύ καλή ιδέα, ευχαριστώ.

Νάστε πάντα καλά.

Εν Χριστώ,
Κώστας.
Logged
ozgeorge
I'll take you for who you are if you take me for everything.
Hoplitarches
*************
Offline Offline

Faith: Orthodox Christian
Jurisdiction: Oecumenical Patriarchate of Constantinople, the New Rome, the Great Church of Christ.
Posts: 16,382


My plans for retirement.


WWW
« Reply #51 on: February 28, 2010, 01:37:43 AM »

Καλό παράδεισο Κώστα!

Γεώργος
Logged

If you're living a happy life as a Christian, you're doing something wrong.
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #52 on: February 28, 2010, 10:23:13 PM »


Ευχαριστώ Γιώργο, επίσης!

Εν Χριστώ,
Κώστας.
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #53 on: February 28, 2010, 10:25:05 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

27 .  Επιστολή


Ω, πόσον ευεργετικώς επεμβαίνει ο Θεός και Πατήρ δια του πόνου εις το παιδί Του, τον άνθρωπον! Εάν ήξευρεν ο άνθρωπος την ψυχικήν ωφέλειαν που δίδουν οι πόνοι, θα ηύχετο εις όλην του την ζωήν να υποφέρη ποικίλους πόνους, ίνα κατατίθεται εις την τράπεζαν του Θεού, εις την άνω πόλιν, χρήμα πνευματικόν, χρήμα πόνων, ίνα χρήμα μακαριότητος λάβη, εν καιρώ που θα λαμβάνουν όλαι αι ψυχαί τους μισθούς, των κόπων και πόνων και θλίψεων.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #54 on: March 01, 2010, 11:02:12 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

28 .  Επιστολή.

Έχε υπομονήν, παιδί μου, εις την δοκιμασίαν που σου στέλλει η αγαθότης του Θεού, προς μεγαλυτέραν ωφέλειαν εις την ψυχήν σου. Πρέπει να έχης χαράν, διότι φαίνεται το ενδιαφέρον του Θεού δια μεγαλυτέραν πνευματικήν πρόοδον, κυρίως προς την ταπείνωσιν. Πολλάκις η υπερηφάνεια του ανθρώπου γίνεται αιτία να δίδη ο Θεός κανένα πατρικό «μπάτσο», όπως περιπατώμεν ασφαλέστερα εις την ταπείνωσιν και τούτο είναι κάλλιστον δείγμα, πόσον ενδιαφέρεται ο Θεός δια τας ψυχάς μας.
Υπομονή λοιπόν παιδί μου. Σταυρός και αυτός, σήκωσέ τον δια την αγάπην του Κυρίου, ομοίασέ Του, ίνα σου δώση την αγάπην Του, διότι λέγει: « Ο έχων τας εντολάς μου και τηρών αυτάς, εκείνός εστιν ο αγαπών με» ( Ματθ. 14,21 ). Μία εκ των εντολών Του είναι και η υπακοή δια τον Γολγοθά, με τον Σταυρόν εις τους ώμους. Μακάριος όστις σηκώνει πειρασμόν, ότι δόκιμος γενόμενος λήψεται τον στέφανον της αιωνίου ζωής.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #55 on: March 03, 2010, 12:54:45 AM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

29 .  Επιστολή.

Παιδί μου, όσον και αν σπείρεται με αγκάθια ο δρόμος της ζωής μας, ο Χριστός μας, μας καλεί και μας περιμένει, να τον περιπατήσωμεν, εφ’ όσον πρώτος Αυτός τον περιεπάτησε. Εις τας θλίψεις επαναπαύεται ο Θεός. Εις τας ανέσεις ο διάβολος, ο αίτιος όλων των κακών. Όσον και εάν πολεμούμεθα, μίαν ημέραν θα λήξου και ο κόπος του καθενός θα ανταμειφθεί.
« Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε», μας λέγει ο Κύριος. Μα ποίος ηθέλησε να βαδίση τον ανηφορικόν Γολγοθά και δεν εκοπίασε, δεν ίδρωσε και δεν εγονάτησε πολλάκις από το βάρος του σταυρού, που του έδωσε ο Θεός; Ουδείς. Όλοι όσοι ηγίασαν και κατόπιν με την σειράν των όλοι οι σωζόμενοι, όλοι διήλθον το καμίνι των θλίψεων, άλλος ασθένειαν, άλλος αγώνα κατά των παθών κ.λ.π., δηλαδή όλον τον κατάλογον των κατά Θεόν λυπηρών, ώστε όλοι να έχουν το δικαίωμα της αιωνίου αναπαύσεως.
Δια τούτο μας αφήνει ο Θεός να υποφέρωμεν διαφόρους πόνους, ενίοτε και μέχρις απογνώσεως, ίνα λάβωμεν και ημείς μέρος εις την αιωνίαν ανάπαυσιν. Μακάριοι όσοι θα τύχουν της αιωνίου αναπαύσεως! Θα ξεκουρασθούν από τα βάσανα της ζωής, «δριμύς ο χειμών, αλλά γλυκύς ο παράδεισος».
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #56 on: March 03, 2010, 11:03:08 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

30 .  Επιστολή.

Παιδευόμεθα, ίνα γίνωμεν άξιοι των ουρανών, μας παιδεύει ο ουράνιος Πατήρ παντοιοτρόπως, ίνα μορφωθή εν ημίν πνευματικός χαρακτήρ, ίνα ομοιάσωμεν ως τέκνα προς τον Πατέρα τον ουράνιον, πρέπει να φέρωμεν χαρακτηριστικά, που να φανερώνουν την γνησιότητά μας προς τον Θεόν. Να διακρινώμεθα εν υπομονή, εν πραότητι, εν αγάπη, εν φιλαδελφία κ.λ.π., χαρακτηριστικά των τέκνων του Θεού, που μέλλουν να κληρονομήσουν με τον Χριστόν, τον άπειρον πνευματικόν πλούτον του ουρανίου Πατρός. Ανδρίζου, παιδί μου, εις τον αγώνα, δια πολλών θλίψεων θα ανέλθωμεν εις τον ουρανόν, ο δρόμος της σωτηρίας μας είναι σπαρμένος με αγκάθια και πονούμεν και ματώνομεν, αλλά υπομονή και θα έλθη η ώρα η ευλογημένη, που οι πόνοι και τα αίματα θα γράψουν τα ονόματά μας εις την βίβλον της ζωής! Τότε θα ευλογούμεν τον Θεόν, που με την άπειρον σοφίαν εύρε τον πόνον και τας θλίψεις ως μέσα μεγάλης σωτηρίας. Μη κουρασθής να φωνάζης τον Χριστόν, εάν θέλης να αγιασθή το στόμα σου. Δια τους πειρασμούς που βλέπεις εις τον ύπνον σου, μη τους σκέπτεσαι, αλλά καταφρόνησέ τους, διότι δεν έχουν αυτά καμμίαν ουσίαν, όταν τους καταφρονής, δεν έρχονται να σε πειράξουν.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #57 on: March 05, 2010, 01:29:37 AM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

31 .  Επιστολή.

Ευλογημένο μου παιδί… Χαρά και ειρήνη εις την ψυχούλα σου. Οι  πειρασμοί πάντα ωφελούν, όταν τους υπομένωμεν. Φεύγοντας οι πειρασμοί, αφήνουν οπίσω των την πείραν εις τον πειρασθέντα και καρπόν ανάλογον με την υπομονήν και την επιδεξιότητα, που έδειξε εις την πάλην. Εφ’ όσον ουκ έστιν άλλη οδός που σώζει, πάρεξ οι πειρασμοί, άράγε τι πρέπει να κάμνωμεν; Υπομονήν μέχρις αίματος. Έτσι ηγωνίσθησαν και οι πατέρες μας και ηγίασαν. Και εις ημάς αρμόζουν οι πειρασμοί, όπως ταπεινωθώμεν, αν και είμεθα φύσει ταπεινοί, δηλαδή είμεθα από χώμα φτιαγμένοι και τα έργα μας και αυτά είναι δίκην σκυβάλων και αχύρων. Μη λησμονής, παιδί μου, εκείνο, που είπε το μυρίπνοον στόμα του Ιησού. « Θλίψιν έξετε εν τω κόσμω, θαρσείτε, εγώ γαρ νενίκηκα τον κόσμον» ( Ιωάν. 16,33 ).
Άρα και όποιος έχει τον Χριστόν μαζί του, θα νικήση τον κόσμον των παθών του. Μη σε τρομάζη το μέγεθος των πειρασμών, αλλά πρόσεχε να μη σε κλέπτη ύπουλα ο εχθρός εις τους λογισμούς και δεν τους καταλαβαίνεις και παραχωρείσαι έτι να σε πιέζουν οι κακοί λογισμοί. Μία είναι πάντως η αλήθεια, η αγιωτάτη ταπείνωσις είναι το σωτηριωδέστατον φάρμακον. Ταπεινώσου εν πάσι και χωρίς ελαχίστην αμφιβολίαν θα τύχης οπωσδήποτε της τελείας ελευθερίας ή ικανοποιητικής ελευθερίας των παθών.

====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #58 on: March 05, 2010, 11:21:16 PM »

===================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

32 .  Επιστολή.

Κάμνε υπομονήν εις όλα, όσα σου έρχονται, λέγε την ευχήν και βίαζε εις τα πνευματικά τον εαυτόν σου. Δια των θλίψεων θα σωθώμεν, χωρίς κόπον δεν αποκτώνται τα αγαθά, όσα και εάν υποφέρωμεν, τίποτε δεν είναι απέναντι των αιωνίων αγαθών, που μας έχει ετοιμάσει ο Θεός. Πάντοτε να ελπίζης και ποτέ να μην απογινώσκης τον εαυτόν σου, όσον και αν τον βλέπης αδιόρθωτον. Διότι βλέποντες τα τραύματά μας, μόλις κατορθώνομεν να ταπεινωθώμεν και πόσον μάλλον εάν είμεθα και κάτι.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #59 on: March 06, 2010, 10:03:49 PM »

===================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

33 .  Επιστολή.

Το ολίγον της θλίψεως, παιδί μου, που γίνεται εν τη στερήσει των ηδέων του κόσμου, κατεργάζεται αιώνιον βάρος δόξης! Δριμύς ο χειμών των λογισμών της αμαρτίας, αλλά γλυκύς ο παράδεισος του Θεού. Ανήφορος ο δρομίσκος προς τον Γολγοθά, αλλά κατόπιν, όταν τον ζωοδόχον τάφον καταλάβωμεν και τον χαροποιόν άγγελον ίδωμεν, όστις θα μηνύση την ανάστασιν της ψυχής μας, και όταν αγαλλομένω ποδί τους ουρανούς εισπεράσωμεν, όπου θα συμμετάσχωμεν εις το κροτούμενον αιώνιον Πάσχα των αγνών ψυχών, εις την άνω Ιερουσαλήμ, τότε λοιπόν θα τρυγάται ο αθάνατος καρπός των σημερινών κόπων.
===================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #60 on: March 07, 2010, 09:04:10 PM »

===================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

34 .  Επιστολή.

Eύχομαι, παιδί μου, να έχης ειρήνην κατ’ άμφω, διότι τι ωραιότερον ειρήνης ψυχής και υγείας σώματος! Αμφότερα ποιούν ευχάριστον την ζωήν του ανθρώπου, εν τη απουσία των όμως, κλύδων βαρύς χειμάζει και το πλοιάριον πελαγίζει μέσα εις τα αφρισμάνα κύματα. Πόσες προσευχές δεν αναπέμπονται τότε! Αλλά ο Κύριος, όταν ήτο εις την παρούσαν ζωήν, παρομοίαν τρικυμίαν συνήντησε: «και επετίμησε τω ανέμω και τη θαλάσση και γέγονε γαλήνη μεγάλη» ( Μάρκ. 4,39 ). Αυτόν τον ειρηνοποιόν Κύριον και Δεσπότην ας επικαλούμεθα, όταν μας καταλαμβάνη κλύδων πνεύματος, τέκνον, και πιστεύω, όταν μετά πίστεως τον επικαλεσθώμεν, θα σπεύση εις βοήθειάν μας, και θα είπη : «Ιδού εγώ, πάρειμι».
===================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #61 on: March 08, 2010, 10:01:42 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

35 .  Επιστολή.

Ευλογημένη κόρη, ο Κύριος έστω μετά σου. Έλαβα το γραμματάκι σου, μη λυπήσαι τόσον πολύ, παιδί μου, μέτρον χρειάζεται εις όλα, διότι από το πολύ κλάμα χειρότερα θα γίνεσαι, διότι τα νεύρα δεν αντέχουν πολλήν λύπην και στενοχωρίαν. Πρόσεχε να είσαι ταπεινή και προσεκτική, και να μη λυπής την Γερόντισσαν, αλλά ό,τι σου είπη κάνε το με πίστιν, και θα ίδης θαυματουργικά το χέρι του Θεού να σε θωπεύη! Μη ξεφεύγης από τον ίσιον δρόμον, δια να μην έχης τους ελέγχους της συνειδήσεώς σου να σε βασανίζουν. Προσπάθησε, καλό μου παιδί λίγο να διορθωθής, κόπτουσα παν θέλημά σου και πρόσεχε να μη κάνης πράγματα χωρίς ευλογίαν, αλλά να ερωτάς την Γερόντισσαν εις ό,τι θέλεις, και αν εις μερικά δεν σου επιτρέπη, κάνε υπομονήν, διότι τότε φαίνεται η γνησία αγάπη σου προς τον Χριστόν. Διότι αν όλα τα θελήματα, μας κάνουν οι προεστώτες, τότε ποίον είναι εκείνο, που λέγεται εκκοπή θελήματος; Ναι, παιδί μου, βίαζε τον εαυτόν σου, γνωρίζω από τι υποφέρεις και πόσον υποφέρεις, αλλά χρειάζεται υπομονή, διότι και ο Χριστός μας υπομονήν έκαμνε, όταν αμαρτάναμε εμπρός Του και μας επερίμενε εις μετάνοιαν. Εύχομαι η Παναγία μας να σε παρηγορή πάντοτε και να δροσίζη την ψυχούλα σου. Αμήν.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #62 on: March 09, 2010, 10:58:23 PM »

===================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

36 .  Επιστολή.

Ευλογημένο μου τέκνον, ο Θεός της αγάπης μαζί σου. Υπόμεινον τα πάντα, διότι εκ πάντων πρόκειται να κομίσης ωφέλειαν. Σε αγαπά ο Χριστός μας, δια τούτο και σε επισκέπτεται τόσον πολύ και συνεχώς. Αν δεν σε ηγάπα, θα σε εγκατέλειπε και θα εχάνεσο, ενώ τώρα ζης και αγωνίζεσαι. Άσχετα αν υποφέρης πρόσχαιρα, συ τα αιώνια σκέψου και μελέτα, και αυτά θα σε ανακουφίζουν και θα σε δροσίζουν εις το καύμα της σκληράς δοκιμασίας. Περνάς το καμίνι, που λαμπικάρει τας ψυχάς που έχουν αφιερωθή. Λοιπόν θάρσει και χαίρε, ότι δι’ αυτού θα καθαρισθή η ψυχή σου, όπως δέξηται τον αγνότατον Κύριον. Ταπεινώσου και αγάπα τους πάντας δι’ αγάπην Χριστού και ούτω σώζεσαι.
Σε αφήνω εις την ειρήνην και την αγάπην του Θεού.
Με αγάπην πατρός. Γέροντας.
===================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #63 on: March 10, 2010, 10:36:50 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

37 .  Επιστολή.

Βασανισμένο μου παιδί, ειρήνη και γαλήνη εις την ψυχούλα σου να χαρίση η Παναγία μας. Έλαβα το γράμμα σου, σε επόνεσα πολύ, κάμνε υπομονήν, παιδί μου, ο Θεός δεν θα σε αφήση. Θα αλλάξη η κατάστασίς σου, αλλοίωσις είναι, έτσι έχει χαράξει ο Θεός τον βίον εκάστου ανθρώπου, το να υποφέρη εις αυτόν τον κόσμον, δια να εύρη εις τον άλλον, τον μακάριον κόσμον, ανάπαυσιν και χαράν.
Εδώ, τέκνον μου, ας πληρώσωμεν τα χρέη των αμαρτιών μας εν υπομονή και καρτερία, και μετά τον θάνατον γενικής ελευθερίας να αξιωθώμεν.
Μη στενοχωρήσαι, μη τα βάζης μέσα σου, τα νεύρα σου, δημιουργούν αυτάς τας αλλοιώσεις και σε πλανούν πως δεν έχεις στοργήν κ.λ.π. Θα περάσουν και τότε με  δάκρυα θα αναγνωρίζης πόσον λανθασμένα έκρινες τα πράγματα. Εύχομαι ο Θεός να σου χαρίση υπομονήν μέχρι τέλους.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #64 on: March 11, 2010, 10:35:32 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

38 .  Επιστολή.

Ευλογημένο μου παιδί, εύχομαι ο Ουράνιος Πατέρας να σου χαρίση διάκρισιν, ώστε να ημπορής να διακρίνης την αλήθειαν από το ψεύδος του διαβόλου. Δια τον πρώτον λογισμόν που μου γράφεις σου απαντώ: Ο Ιώβ δεν ήτο άμεμπτος; Δεν το εδήλωσεν ο Θεός αυτό; Διατί τότε επέτρεψε τέτοιους πειρασμούς, ώστε να φθάση ο άνθρωπος εις τοιαύτην δύσκολον θέσιν, που να καταρασθή την ημέραν της γεννήσεώς του; Αλλά παράλληλα και να τον διδάξη βέβαια, διότι έτσι συνηθίζει ο Κύριος, πρώτα να πειράζη και μετά να δείχνη την αγάπην Του. Η αγάπη του Θεού δεν φαίνεται μόνον όταν θωπεύη, αλλά και όταν ραπίζη. Αν μας ραπίζη ο Ουράνιος Πατέρας, φανερώνει με αυτό ότι μας αγαπά. Εις τους εν θλίψει, το Πνεύμα του Θεού κατοικεί. Εις τους εν αναπαύσει το πνεύμα του διαβόλου. Μας παιδεύει πρόσκαιρα, δια να μας αναπαύση αιώνια και να μας προσθέση βάρος αιωνίου δόξης! Αν δεν μας ελογίζετο παιδιά Του ο Θεός, δεν θα μας έστελνε πειρασμούς, αλλά θα μας άφηνε έτσι, αμορφώτους πνευματικώς, χωρίς καμμίαν πρόνοιαν. Εις τον άλλον κόσμον ο Κύριος εις μορφωμένους ψυχικώς και εις σοφούς εις τα πνευματικά παλαίσματα, θα δώση σπουδαίας θέσεις κοντά Του, και επειδή και ημάς τους ελεεινούς μας αγαπά και θέλει να μας τιμήση, δι' αυτό εδώ μας μορφώνει πνευματικώς, εις το Πανεπιστήμιον της μοναχικής σχολής. Αλλ' ημείς άπειροι εις την θείαν Πρόνοιαν, τα βάζουμε με τον Θεόν, διατί να μας στέλλη πειρασμούς και προσβάλλουμε την αιωνίαν ευτυχίαν μας μς την αγνωσίαν μας. Η πνευματική μόρφωσις συνίσταται εις την απαλλαγήν των παθών και δη του εγωϊσμού. Λοιπόν, παιδί μου, ας αγωνισθώμεν να μην κατακρίνωμεν, να λέμε: "ευλόγησον και νάναι ευλογημένον". Να έχωμεν αγάπην γνησίαν, και πότε έχομεν αγάπην γνησίαν; Όταν δεν κατακρίνωμεν τον άλλον, αλλά τον δικαιολογούμεν.
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #65 on: March 12, 2010, 09:55:42 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

39 .  Επιστολή.

Μη χάνης το θάρρος σου, παιδί μου. Αι στερήσεις, που υπομένομεν, αποβλέπουν εις το να μας ετοιμάσουν την αιώνιαν απόλαυσιν του Ουρανού! Ημείς εν γνώσει μας υστερούμεθα τα ηδονικά της ζωής αυτής δια την αγάπην του χριστού μας. Αν θέλωμε τα απολαμβάνομεν ελεύθερα, αλλά εκούσια δεν τα δεχόμεθα, δια να μας δοθή η ερασμία αγάπη του υπεργλυκυτάτου Ιησού μας.
Ημείς, κόρη μου, έχομεν Νυμφίον αθάνατον και αιώνιον, που διατηρεί την δόξαν της παρθενίας αθάνατον. Άγγελοι εκλήθημεν να γίνωμε, κόρη μου αγαπητή, και δεν θα στερηθώμεν τα ηδονικά, τα αμαρτωλά; Δεν του αξίζει του Ιησού μας να στερηθώμεν τα βρωμερά δια την θεϊκήν Του αγάπην;
Λοιπόν αγωνίσου αξίως της κλήσεως με ανδρείαν. Οι μάρτυρες έχυσαν το αίμα των δια την αγάπην του Χριστού μας, και ημείς να μη αντισταθώμεν εις μίαν συχαμεράν ηδονήν, κάλπικην;
Δόξασε τον Θεόν εις το σώμα σου και εις την ψυχήν σου. Αγών μέχρι εσχάτων. Έρωσο, κόρη μου.
Ο Πατέρας σου.
===================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #66 on: March 14, 2010, 12:50:20 AM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

40 .  Επιστολή.

Mακάριος λοιπόν, τέκνον μου, όστις τα θλιβερά της παρούσης ζωής τα διέρχεται μεθ’ υπομονής και ευχαριστίας προς τον Θεόν, ο Οποίος δια των τοιούτων λυπηρών προπαρασκευάζει την αθάνατον ψυχήν, όπως την καταστήση αξίαν των αιωνίων αγαθών της Βασιλείας Του. Παιδεύει επί το συμφέρον, όπως μεταλάβωμεν της αγιότητος Αυτού. Βάρος αιωνίου δόξης θησαυρίζει δια των διαφόρων θλίψεων εις τους αγαπώντας Αυτόν πιστούς δούλους Του.
Δια τούτο δεν χρειάζεται, ούτε συμφέρει να αγανακτώμεν εν καιρώ παιδείας Κυρίου, αλλά με ταπείνωσιν και υπακοήν να υπομένωμεν τα πάντα. Και τούτο, διότι η παιδεία Κυρίου έχει σκοπόν να μας χαρίση την πολυτιμοτάτην υγείαν της ψυχής μας.
Όπως ο ιατρός παιδεύη τον ασθενή με εγχειρήσεις, με πικρά φάρμακα, με εκκοπήν των μελών του σώματος κ.λ.π., με σκοπόν βέβαια να τον θεραπεύση και ουχί να τον τυραννά από κακίαν, ούτω και ο Θεός, ως Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων ημών, μας θεραπεύει με παντιειδή φάρμακα, θλίψεις και πόνους, όπως μας χαρίση την ψυχικήν υγείαν, που είναι το πλέον αγαθόν που υπάρχει. Αλλ’ όσοι αγανακτούν και δεν υπομένουν, ως και εγώ, αυτοί χάνουν την ψυχικήν ωφέλειαν και έτσι μόνον, τους πόνους κερδίζουν. Εφ’ όσον λοιπόν ο Θεός κατά τέτοιον θαυμαστόν τρόπον μας σώζει, έχομεν χρέος απαραίτητον να Τον ευχαριστώμεν αδιαλείπτως και να ευλογώμεν το Πανάγιον Όνομά Του. Και τούτο όχι μόνον με τα στόμα, αλλά κυρίως με τα έργα μας, ώστε κανένα έργο μας να μη προσβάλλει την Θείαν μεγαλειότητα. Διότι, εάν με τα χείλη μας Τον ευλογώμεν και με τα έργα μας Τον υβρίζωμεν, τότε
εμπαίζομεν Τούτον.
Ας προσπαθήσωμεν να μη λυπώμεν τον Χριστόν μας εν ουδενί πταίσματι, ώστε να επαναπαυθή το Άγιον Πνεύμα εις τας ψυχάς μας. Αμήν .

====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #67 on: March 14, 2010, 09:58:39 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

41 .  Επιστολή.

Εδώ εις αυτόν τον μάταιον κόσμον, παιδί μου, θα θλιβώμεν, θα πικρανθώμεν, θα πονέσωμεν. Μα όλα είναι δι’ εν χρονικόν διάστημα, είναι προσωρινά, μόνον εις αιώνιον βαθμόν και μέτρον να μη μας εγκαταλείψη ο Θεός και δεν τα υπομείνωμεν. Όταν πονάς και θλίβεσαι, τον Εσταυρωμένον να μνημονεύης και τότε θα ευρίσκης πολλήν ανακούφισιν. Διότι ποίος ατενίζων εις τον Σταυρωθέντα και αναλογιζόμενος τα πάθη Του, άτινα υπέρ ημών έπαθε, δεν θα εύρη βάλσαμον εις τας πληγάς του, είτε ψυχικάς είτε σωματικάς; Βλέπε και συ, τέκνον, άνω, εκεί εις τον Γολγοθάν, εκεί όπου έδωσε την τροπαιοφόρον νίκην το άγιον Αρνίον, ίνα δια του Αίματός Του πλύνη τα έλκη των αμαρτιών και των παθών μας.
Η ευσπλαχνία Του είναι μεγάλη, ποτέ μη χάσης το θάρρος σου εις Εκείνον, που δια σε εσταυρώθη.
Εύχομαι την Μεγάλην Τεσσαρακοστήν να την διέλθης με λίαν ακμάζουσαν ψυχικήν και σωματικήν υγείαν. Αμήν.
===================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #68 on: March 15, 2010, 10:38:52 PM »

===================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

42 .  Επιστολή.

« Ουκ άξια τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσαν δόξαν» που μας αναμένει. Χαίρε, παιδί μου, χαράν μεγάλην, ότι ο αγαθός Θεός, εις Ον ελπίζομεν την σωτηρίαν μας, θα μας αξιώση να είμεθα όλοι μαζί εις την ουράνιον βασιλείαν και να λέγωμεν τα ρήματα του Αγίου Ανδρέου, του δια Χριστόν σαλού «ω μακαρία η χειρ, η ταύτα ποιήσασα». Η άνω Ιερουσαλήμ, η ευφρόσυνος πόλις, η αχειροποίητος, αναμένει τα τέκνα του Θεού, δια να τα περιθάλψη και να τα ξεκουράση με την μεγάλην της απόλαυσιν, τα τέκνα που εις την ζωήν αυτήν πάσχουν και οδυνώνται φέροντα το σώμα το πολύμοχθον. Το Αρνίον το σφαγιασθέν δια την ιδικήν μας σωτηρίαν, Αυτό θα λούση και ημάς με το Πανάγιον Αίμά Του, θα πλύνη την βρώμα των αμαρτιών μας και θα μας αναπαύση αιώνια!
Βάστα, παιδί μου, γερά τον Σταυρόν σου και ανάβαινε τον σωτήριον Γολγοθάν, ο Οποίος θα μας οδηγήση εις την ζωοφόρον Ανάστασιν, όταν θα σαλπίση εν τη εσχάτη ημέρα η μεγάλη σάλπιγξ και θα φανερωθούν τα κρυπτά των ανθρώπων. Τι μεγάλη και αγία ημέρα δια τας σωζομένας ψυχάς, διότι τότε θα απολαύσουν πλήρως την ευλογίαν του Θεού! Τότε θα ανοιχθούν οι πνευματικοί θησαυροί της απείρου Θεότητος εις άπειρον απόλαυσιν άνευ διακοπής εις αιώνας αιώνων!
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #69 on: March 16, 2010, 09:39:23 PM »

===================================================================================================================

B΄ Περί Ασθενειών

1η επιστολή.


Η αλήθεια είναι ότι αι ασθένειαι, αι θλίψεις και τα βάσανα των Χριστιανών, δημιουργούν την κάθαρσιν της ψυχής και την συγχώρησιν των αμαρτιών. Ο κάθε χριστιανός έχει καθήκον ιερόν, οποίου είδους σταυρόν τον επιφορτίση ο Θεός, να τον δεχθή με καρδίαν άκακον και απλήν και να τον ανεβάση υψηλά εις τον ένδοξον Γολγοθάν. Συμβαίνει ενίοτε να γονατίση προ του κόπου και του βάρους, αλλά ο Θεός θα στείλη άλλον καλόν Σίμωνα Κυρηναίον, δηλαδή την χάριν της υπομονής, ο οποίος θα ανεβάση τον σταυρόν εις τον Γολγοθάν. Όταν υποφέρωμεν θλίψεις σωματικώς και ψυχικώς, τότε κατέχομεν βεβαίαν την μαρτυρίαν ότι ο Θεός, μας αγαπά και ότι ημείς συγκαταριθμούμεθα μεταξύ των προσφιλών τέκνων, του Θεού. Όταν υπάγωμεν εις το νεκροταφείον, εκεί θα ίδωμεν εις κάθε τάφον και ένα σταυρόν, άλλον ξύλινον, άλλον πέτρινον, άλλον σιδερένιον κ.λ.π. Ούτω και εις κάθε ψυχήν χριστιανικήν δίδει ο Θεός και ένα σταυρόν. Εις άλλον δίδει σιδερένιον, εις άλλον ξύλινον, εις άλλον πέτρινον, εις έκαστον καθώς γνωρίζει η σοφία του Θεού. Ο κύριος σκοπός του Κυρίου είναι το πώς να σώση την πολύτιμον ψυχήν, αδιαφόρως εάν πάσχη. Αυτός ο Ίδιος χορηγεί και την υπομονήν και την φώτισιν εις το να ημπορέση να φέρη εις πέρας τον σταυρόν.
Αι ασθένειαι είναι η εγερτήριος σάλπιγξ της ψυχής, η οποία ενύσταξεν από το ναρκωτικόν ποτόν της αγνοίας, της λήθης, της αμνημοσύνης του Θεού. Αι ασθένειαι βιάζουν την ψυχήν, την οποίαν εξώθησεν η αμέριμνος επιβλαβής υγεία και την ωθούν να την θέσουν εντός του ορθού βίου. «Εν θλίψει εμνήσθην Σου» ( Ησαϊα 26,16 ), «εν θλίψει επλάτυνάς μοι» ( Ψαλμ.4,1 ). «Δια πολλών θλίψεων δει εισελθείν ημάς εις την ζωήν» ( Πράξ. 14,22 ), «εν τη υπομονή υμών κτήσασθε τας ψυχάς ημών»( Λουκ. 21,19 ).
Ποτέ δεν θα μας φανούν ωκεανός αι περιεκτικαί θλίψεις, όταν σκεπτώμεθα ότι όλα διέπονται και επιχορηγούνται εκ της αγίας δεξιάς Εκείνου, ο Οποίος μας αγαπά ως ουδείς των ανθρώπων.
Τα ραπίσματα της αγνής αγάπης ποτέ, ποτέ δεν επιφέρονται χωρίς να προοράται σκοπός άγιος και σωτήριος! Ο Κύριος διαλαμβάνει εις το ιερόν Ευαγγέλιον ότι χωρίς το θέλημα του ουρανίου μας Πατρός δεν πίπτει ούτε στρουθίον νεκρόν και ότι και αι τρίχες της κεφαλής μας, ηριθμημέναι εισίν.
Πόσην διαβεβαίωσιν, μας δίδουν οι λόγοι ούτοι, ότι όλα τα έργα μας, τα λόγια μας και αι ενθυμήσεις μας, είναι γνωστά εις τον Θεόν και ότι αι θλίψεις μας είναι εν γνώσει Του, είναι από την πρόνοιαν Αυτού και επιδιώκουν κάποιον σωτήριον σκοπόν! Τας θλίψεις της ασθενείας, μας τας στέλνει το άγιον χέρι του αγαθού Θεού. Το πλέον ενεργητικώτερον φάρμακον δια την ψυχικήν υγείαν είναι η αρρώστεια του σώματος. Τι μεγάλην διαφθοράν είχεν η ανθρωπότης, και σωματικήν και πνευματικήν, προ της ελεύσεως του Κυρίου! Ποίον φάρμακον επέφερε την πνευματικήν αναγέννησιν εις τας ψυχάς των ανθρώπων; Ουχί ο γιγάντιος Σταυρός του Κυρίου Ιησού; Εάν ο σταυρικός θάνατος του Κυρίου δεν επραγματοποιείτο, εν ουδενί άλλω τρόπω σωθήναι ηδύνατο ο άνθρωπος. Πρότυπον εγένετο ο Ιησούς φέρων τον Σταυρόν Του, έδειξεν ούτω ότι, όστις θέλει να σωθή, πρέπει να Τον ακολουθήση, να υπομείνη τον σταυρόν, που θα του φορτώση ο Κύριος αναλόγως με την δύναμίν του, να ανέλθη εις τον Γολγοθάν, να συσταυρωθή με τον Ιησούν και κατόπιν να συνδοξασθή με τον Κύριον εις την βασιλείαν του Θεού. Όταν θα βλέπη η ψυχή να της δίδεται δόξα και ανάπαυσις εις την ουράνιον ευτυχίαν, αναλόγως με τον σταυρόν που εσήκωσε, θα ταλανίζη εαυτήν, πως δεν εσήκωσε μεγαλύτερον σταυρόν, ίνα λάβη μεγαλυτέραν δόξαν και ανάπαυσιν. Θα λέγη: «ο κόπος τότε ήτο ολιγοχρόνιος, ενώ τώρα υστερούμαι αγαθών αιωνίων!». Και ο πατριάρχης Αβραάμ ακόμη θα μετανοή, όταν θα βλέπη την διανομήν των ευτυχιών, διατί δεν ηγωνίσατο περισσότερον!
Μία νεαρά κόρη ήτο συνεχώς άρρωστη από μίαν κακήν ασθένειαν, τελικώς απέθανε. Φανερώνεται ένα βράδυ εις την αδελφήν της, εκείνη την ερωτά: «Πως έχεις, αδελφή μου, εκεί όπου επήγες;» Και η αποθανούσα της λέγει: «Τι να σου είπω, αδελφή μου, πολλήν δόξαν και ανάπαυσιν μου έδωκεν ο Χριστός δια την ασθένειάν μου, αχ, να ημπορούσα να έλθω πάλιν εις την γην, να υποφέρω μεγαλυτέραν ασθένειαν, δια να λάβω εδώ μεγαλυτέραν δόξαν!».
Εάν ο ίδιος ο Κύριος, ο Παντοδύναμος, ο αναμάρτητος, εσήκωσε Σταυρόν χάριν του ανθρώπου, χάριν της σωτηρίας του, πόσην ανάγκην έχομεν ημείς οι αμαρτωλοί, που κάθε ώραν αμαρτάνομεν, από έναν σταυρόν σωτήριον; «Ητοιμάσθην και ουκ εταράχθην» ( Ψαλμ. 118,60 ), λέγει ο προφήτης Δαυϊδ. Πρέπει  να είμεθα πάντοτε έτοιμοι εις το να υπομένωμεν άνευ γογγυσμού κάθε πειρασμόν, τον οποίον θα μας στείλη το άγιον χέρι του Ιατρού, του Θεού. Εφ’ όσον ο τοιούτος πειρασμός θα προέλθη, θα παραχωρηθή απ’ Εκείνον, ο Οποίος, μας αγαπά εις απεριόριστον βαθμόν, ποτέ μα ποτέ δεν θα είναι κακός, διότι μετά τον πειρασμόν θα ίδωμεν το καλόν αποτέλεσμά του, θα ίδωμεν τον κύριον σκοπόν του Θεού. Βλέποντας  ο Κύριος Ιησούς τους μέλλοντας πειρασμούς των οπαδών Του, τους εστήριζε λέγοντας: «Εν τη υπομονή υμών κτήσασθε τας ψυχάς υμών» ( Λουκ. 21,19 ), «ο υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται» ( Ματθ. 10,22 ). Υποφέροντας και εσύ μεθ’ υπομονής την ασθένειάν σου συγκαταριθμείσαι μετά των πεφιλημένων τέκνων του Θεού. Το βάρος σου θα σου γίνη μίαν ημέραν ανάστασις, αι στενοχωρίαι σου, χαρά, η υπομονή σου, αιώνιος ζωή! Κράζε με ευχαριστίαν προς Τον Κύριον: «Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον… ως έδοξε τω Κυρίω ούτω και εγένετο… δόξα… πάντων ένεκεν…» ( Ιώβ 1,21 ). Κράζοντας ούτω, χαράς και ειρήνης θα πληρώνεται η ψυχή σου και συνάμα θα εδράζεσαι εις την υπομονήν. Ο Χριστιανός τι είναι; Τι πρέπει να έχη; Ασφαλώς μεγάλην υπομονήν εις πάντα. Δια τους υποφέροντας διαφόρους θλίψεις είναι η αιώνιος ανάπαυσις. «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς» ( Ματθ. 11,28 ), λέγει ο Κύριος.
Η οδός, η οποία οδηγεί τους διαβάτας εις την πόλιν του παραδείσου, είναι εσπαρμένη όλη με ακάνθας και οι οδεύοντες εν αυτή αιμορραγούν από τα κεντήματα των ακανθών, αλλά η ελπίς της απολαύσεως του παραδείσου τα υπερνικά όλα και παρέχει υπομονήν εις τους οδοιπόρους, καθώς έλεγαν και οι τεσσαράκοντα άγιοι μάρτυρες, όταν τους έρριψαν εις την παγωμένην λίμνην: «Δριμύς ο χειμών, γλυκύς ο παράδεισος, αλγεινή η πήξις, γλυκεία η απόλαυσις». Ο Πανάγαθος Θεός ας συναριθμήση και ημάς τους ευτελείς μετά των κοπιώντων και πεφορτισμένων, ίνα μας αναπαύση αιωνίως, αμήν.
===================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #70 on: March 17, 2010, 09:08:47 PM »

====================================================================================================================
B΄ Περί Ασθενειών

2η επιστολή.

Από τον καιρόν κατά τον οποίον ο γλυκύς μας Ιησούς εσήκωσε επί των αχράντων Του ώμων το ζωοποιόν ξύλον του Τιμίου Σταυρού και ανηρτήθη εις αυτό, έκτοτε δια των αιώνων συνεχίζεται υπό των οπαδών Αυτού η άρσις του Σταυρού, υπό την έννοιαν των ποικίλων θλίψεων και δοκιμασιών, δια των οποίων θριαμβεύει ο χριστιανός έναντι της πολυμόρφου και καταστρεπτικής φιλαυτίας. Ο Σωτήρ τονίζει εις ημάς δια του Ευαγγελιστού Λουκά «όστις ου βαστάζει τον σταυρόν εαυτού και έρχεται οπίσω μου, ου δύναται είναι μου μαθητής» ( Λουκ. 14,27 ), και πάλιν δια του ιδίου «Ει τις θέλει οπίσω μου έρχεσθαι, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού καθ’ ημέραν και ακολουθείτω μοι» ( Λουκ. 9,23 ). Ο Αββάς Ισαάκ, ο ησυχαστής φιλόσοφος, λέγει ότι: «εις εκάστην στιγμήν χρόνου, αλλοίωσις γίνεται εν τω ανθρώπω». Και όντως αι διαθέσεις τόσον της ψυχής, όσον και του σώματος, δεν παύουν την αλλαγήν των εις εκάστην στιγμήν, δημιουργούσαι ούτω πότε στενοχωρίαν, άλλοτε πόνον, ενίοτε προσδοκίαν θλιβερών ειδήσεων, κάποτε ακαθόριστον ακαταστασίαν και στενοχωρίαν ψυχικήν και σωματικήν, προερχόμεναι είτε εκ σωματικών αιτίων, είτε και το αντίθετον εκ ψυχικών τοιούτων, επιβεβαιούσαι τοιουτοτρόπως την κατάραν του Θεού, που επωμίσθη το ανθρώπινον γένος εκ της παρακοής των πρωτοπλάστων. Ο καλός όμως Ιησούς, το Ξύλον της ζωής, αφ’ ενός δια του αγίου Του παραδείγματος και αφ’ ετέρου δια των θείων Του διδασκαλιών, εις τον σταυρόν των θλίψεων επιχέει βάλσαμον παρηγορίας μετά πολλών ζωοποιών διαβεβαιὠσεων, ότι δια πολλών θλίψεων θα δυνηθώμεν να εισέλθωμεν εις την αιώνιον Αυτού βασιλείαν.
Εις την Παλαιάν Διαθήκην εις το βιβλίον της Εξόδου, μεταξύ των άλλων γεγονότων, εξιστορείται και το κατωτέρω χαρακτηριστικόν: «Όταν οι Ισραηλίται παρήκουσαν του Θεού εις την έρημον και ως κανόνα της παρακοής των εξαπέστειλεν εις αυτούς όφεις, οι οποίοι έδακνον αυτούς και απέθνησκον, τότε ο Θεός εισακούων την προσευχήν του Μωϋσέως, όστις ηύχετο εκτενώς υπέρ κοπάσεως ταύτης της οργής, διετάξατο αυτώ ποιήσαι χαλκούν όφιν και αναρτήσαι επί ξύλου και πας ο δακνόμενος υπό των όφεων και προσβλέπων επί τον χαλκούν όφιν, ευθύς ιατρεύετο» ( Αριθμοί 21,6 ). Και ο Ιησούς μας εν τω ιερώ Ευαγγελίω παρομοιάζων την ύψωσιν του χαλκού όφεως με την ιδικήν Του ζωοποιόν ύψωσιν λέγει: «Και καθώς Μωϋσής ύψωσε τον όφιν εν τη ερήμω, ούτως υψωθήναι δει τον Υιόν του ανθρώπου» (Ιωάν. 3,14 ). Η αμαρτία λοιπόν, υπό την έννοιαν φαρμακερού όφεως, δάκνει τον άνθρωπον δηλητηριάζουσα δια μέσου της ενόχου και εμπαθούς ηδονής τον οργανισμόν της ταλαιπώρου ψυχής και επιφέρουσα τον θάνατόν της και τον χωρισμόν της από του Θεού.
Ο Χριστός μας όμως, ο νοητός χαλκούς όφις, αναρτηθείς εν τω ζωοποιώ ξύλω του τιμίου Σταυρού, δια μέσου των υψίστων ευαγγελικών αληθειών ιατρεύει τας δακνομένας από την ποικίλην αμαρτίαν ψυχάς, δίδων ζώσαν ελπίδα ζωής ακαταλήπτου. «Που σου, θάνατε, το κέντρον; Που σου, άδη, το νείκος;» Κατελύθησαν, ηφανίσθησαν, ηδράνησαν και ενεκρώθησαν τελείως αι δυνάμεις της απαισίου τυραννίας σου δια του θανάτου και της Αναστάσεως του σώζοντος τας ψυχάς ημών Ιησού, του Θεού ημών.
Δια μέσου της ηδονής και της ηδυπαθείας δηλητηριάζεται και σκοτίζεται η καρδία. Σκοτιζομένη δε πράττει τα έργα του σκότους, λυπούσα το Άγιον Πνεύμα, όπερ εδέξατο δια της αναγεννήσεως εν τη ιερά κολυμβήθρα. Αντιθέτως ο πόνος και η θλίψις εκτοπίζουν την ένοχον ηδυπάθειαν από την καρδίαν. Καθαριζομένη δε αύτη δια του πόνου, καθίσταται δεκτική του παρακλήτου Πνεύματος. Ελθών δε ο αγαθός Παράκλητος, παρηγορεί, ενθαρρύνει, φωτίζει και ως άλλος τροφεύς ζωογονεί ταύτην δια των θεϊκών διδασκαλιών και των αντιλήψεων της χαράς και της ελπίδος. Ιδού λοιπόν ο νοητός χαλκούς όφις, ο Ιησούς, ιατρεύων δια του πόνου τας ψυχάς τας πασχούσας υπό των δηγμάτων της πολυμόρφου φαρμακεράς αμαρτίας. Άρα εκ των αδιασείστων της πείρας αληθειών, ο πόνος και η θλίψις είναι το ουσιωδέστερον φάρμακον της νοσούσης από την αμαρτίαν ψυχής, συγχρόνως και άριστος παιδαγωγός δια την πνευματικήν εξύψωσιν της ψυχής, που εν τη αμαρτία και τω ηθικώ σκότει ημαύρωσε το κάλλος της, αποκτώσα ούτω τας ηθικώς κακάς έξεις. Ο πόνος υπό την ποικίλην έννοιαν καθίσταται ο επιτήδειος καλλιεργητής, που από αγριελαίαν την αμαρτωλήν ψυχήν μετακεντρίζει εις καλλιελαίαν. Η αμαρτία σκληρύνει την καρδίαν του αμαρτωλού, τον καθιστά ανάλγητον, τίποτε δεν τον συγκινεί, διότι λείπει ο Θεός, ο πονών και συμπαθών τους ανθρώπους. Ο φιλάνθρωπος όμως Θεός, «ελθών ζητήσαι και σώσαι το απολωλός» τι εργάζεται; Καταστρώνει το σχέδιον της σωτηρίας της απομεμακρυσμένης ψυχής δια μέσου του πόνου, ιδίως δια της ασθενείας. Και εκεί όπου βλέπεις π.χ. τον ακμαίον νέον να φυσιούται επί ρώμη και να συμπεριφέρεται αγερώχως, χωρίς να ενθυμήται ψυχήν και Θεόν, εξαίφνης κατακλίνεται επί κραββάτου οδύνης. Τότε ως εμπειρότατος και δεξιοτέχνης ιατρός ο πόνος αρχίζει την χειρουργικήν επέμβασιν. Πρώτον ομαλύνει την καρδίαν αποβάλλων ολίγον κατ’ ολίγον την τραχύτητα και ούτω μαλακώνει την ψυχήν. Ο πρώην σκληρός εις την καρδίαν, γίνεται απαλός, ήμερος εις τα συναισθήματα. Συμπονεί τους συναρρώστους του, ομιλεί μετά συμπαθείας ο άλλοτε ασυμπαθής. Και αφού δια τοιούτων και διαφόρων άλλων συναισθημάτων γενωμένων εκ της παιδαγωγικής ράβδου του πόνου, καταστρωθή το έδαφος της καρδίας, τότε ανοίγονται και τα ώτα της πρώην κωφευούσης ψυχής και δέχεται και συγκρατεί και ακούει μετά προσοχής τον λόγον της αληθείας, το ευαγγέλιον της σωτηρίας. Τότε ο αδιάφορος προηγουμένως εις τον Θεόν και την ψυχήν του, γίνεται ζηλωτής εις το να αναγινώσκη διάφορα βιβλία και περιοδικά θρησκευτικού περιεχομένου. Αρχίζει να ενθυμήται με πραγματικήν συντριβήν και συναίσθησιν την αμαρτωλότητά του και μανθάνει ούτω να προσεύχεται μετά κατανύξεως, γινόμενος εντός ολίγου διαπρύσιος κήρυξ της ευεργεσίας του αρίστου ιατρού, του πόνου ότι όντως είναι ο μονοδικός θεραπευτής της μακράν του Θεού αρρωστείας.
Αλλά ο πόνος δεν θεραπεύει μόνον τον μακράν του Θεού άνθρωπον, αλλά και ιατρός ψυχών υγιαινουσών είναι, νοσούντων μερικώς, ασθένειαν μη προς θάνατον, όπως είναι η κατά καιρούς αμέλεια, η κατάκρισις, η φιλαυτία, η δειλία, η αμφιβολία κ.λ.π.
Ο πόνος εξασκεί ακόμη την ενέργειάν του και επί των αγίων, ίνα δια της υπομονής των, πληθύνουν την εν ουρανοίς δίξαν των. Αλλά πολλάκις πάσχουν οι άγιοι και προς παραδειγματισμόν των άλλων ανθρώπων, όπως συνέβη εις τον πολύαθκον Ιώβ, την αγίαν Συγκλητικήν και τόσους άλλους αγίους.
Όταν έχωμεν ένα ωραίον έπιπλον και το αφήσωμεν ανεπιμέλητον δι’εν χρονικόν διάστημα, θα ίδωμεν ότι έχει επικαθήσει στρώμα σκόνης λεπτής, και ναι μεν δεν το έφθειρεν, εμείωσεν όμως την λάμψιν και την ωραιότητα. Ούτω γίνεται και εις την υγιαίνουσαν ψυχήν, όταν λείψουν αι κατά καιρούς θλίψεις, π.χ. η αμέλεια ολίγον κατ’ ολίγον χωρίς να το αισθανθή κανείς, αν δεν το προσέξη εγκαίρως, επικάθηται ως σκόνη εις το έπιπλον και χάνει η ψυχή τον πρώτον ζήλον της προς τον Θεόν. Εύχεται μεν, κάνει τα καθήκοντά της, αλλ’ όχι όπως πρέπει. Εάν όμως έλθη ο πόνος, εάν επισκεφτή η θλίψις, τότε ο αήρ φυσά και ανάπτει πάλιν η φλοξ, δηλαδή ο ζήλος δια την εκτέλεσιν των προς Θεόν καθηκόντων της.
Όπως συμβαίνει εις την αμέλειαν, ούτω και εις κάθε ασθένειαν της ψυχής. Ο πόνος είναι το θεϊκόν φάρμακον της νοσούσης ψυχής, που εφεύρεν η άπειρος σοφία του Θεού και το μεταχειρίζεται μετ’απολύτου κύρους και άνευ επιφυλάξεων, ίνα δια του τοιούτου δραστικού φαρμάκου συνερχόμενοι, γρηγορώμεν και νήφωμεν εις την εκτέλεσιν του αγίου Του θελήματος, λαμβάνοντες ούτω, ως βραβείον της ανυστάκτου ημών προσμονής εις αυτό, εν τω καιρώ της αποδόσεως, την είσοδον εις την αιώνιον τερπνότητα του Κυρίου, συγχαίροντες και αγαλλόμενοι μετά των απ’ αιώνων κεκλημένων εν αυτή, υμνούντες ακαταπαύστοις ευφροσύνοις ύμνοις, μετά της Κυρίας Θεοτόκου, των αγγέλων και πάντων των αγίων, το ευλογητόν όνομα του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, ω πρέπει δόξα, τιμή και κράτος εις τους ατελευτήτους αιώνας των αιώνων.
==================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #71 on: March 18, 2010, 10:01:41 PM »

====================================================================================================================
B΄ Περί Ασθενειών

3η επιστολή.

Ο Θεός παιδεύει και πάλιν ιάται, ανεβάζει και κατεβάζει. Εις το θέλημα του Κυρίου τις δύναται αντιστήναι; Εάν θέλει ο Θεός να πάσχωμεν, άρα έχει κάποιον σωτήριον σκοπόν, τον οποίον ημείς οι γήϊνοι δεν δυνάμεθα προορατικώς να τον προϊδωμεν, ενώ η υπομονή και η μακροθυμία και το ταπεινόν της παραδοχής του πειρασμού, πάντοτε, ναι, πάντοτε, θα φέρη κατόπιν βεβαίαν ωφέλειαν.
Βάσταζε, παιδί μου, τον σταυρόν σου και γνώριζε ότι εις όσα πάσχομεν είναι γνώστης ο Θεός και ως Πατήρ γνήσιος προσπαθεί με κάθε τρόπον να μας μορφώση εντός μας, τον Ιησούν Χριστόν. Θέλει να πάσχωμεν, διότι οίδεν, τι έχει ετοιμάσει δια τα πάσχοντα παιδιά Του εις τους ουρανούς. Εάν όμως δεν στείλη εις αυτά θλίψεις, θα αδικηθούν, διότι θα υστερηθούν τα ανεκλάλητα αγαθά του ουρανού. Όσον περισσότερον πάσχομεν, τόσον πιο ωραίος στέφανος της δόξης πλέκεται!
Mη πιστεύης ποτέ ότι έχεις δαιμόνιον, μη σε πλανέση ποτέ κανένας τέτοιος λογισμός. Εις πολλούς μοναχούς συμβαίνουν τοιαύτα, όταν αρρωστήσουν, ούτως ο Θεός τα έκανε. Όταν ασθενή το σώμα, να ακολουθή σύμφωνα και η ψυχή, και όταν η ψυχή πάσχη και το σώμα να μαραίνεται και να σκυθρωπάζη. Σε εφθόνησεν ο πειρασμός, παιδί μου, αλλά ας κάμνωμεν υπομονήν, δια να σκάση αυτός και να δοξασθή ο Θεός. Θα παρέλθουν όλα και ο χειμών ομοίως και θα ανατείλη και πάλιν η γλυκεία άνοιξις της υγείας και θα χαίρεσαι και θα λέγης: «Μακάριον, ότι εταπείνωσάς με, όπως αν μάθω τα δικαιώματά σου». Ποίος δεν πονεί, όταν εγχειρίζεται και ποίος δεν πονεί, όταν υποχωρήση η χάρις του Θεού και βρίθουν μύριοι λογισμοί διεστραμμένοι; Ούτως ωκονόμησεν η θεία Σοφία, να κατεργάζεται την διόρθωσιν της ψυχής. Όπως οι καιροί της φύσεως, δηλαδή ο Χειμώνας, η Άνοιξις, το Καλοκαίρι, το Φθινόπωρον, ο ένας διαδέχεται τον άλλον, ούτω πως και οι καιροί οι πνευματικοί, φεύγει ο ένας, έρχεται ο άλλος και ούτω συνηθίζει η ψυχή εις όλας τας πνευματικάς αλλοιώσεις και γίνεται σοφή και έμπειρος. Και αυτή η πείρα είναι χάρις, η οποία βαστάζει την ψυχήν εν καιρώ των φοβερών αλλοιώσεων, ώστε να σοφίζεται εκ των προηγουμένων πειρασμών ότι μόνον η υπομονή και η μακροθυμία παρέχουν κατάστασιν ειρηνικήν και σκέψεις ωφελίμους, οπότε εξερχόμεθα εκ των πειρασμών με ωφέλειαν και γινόμεθα περισσότερον σοφοί και έμπειροι.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #72 on: March 19, 2010, 09:16:53 PM »

====================================================================================================================
B΄ Περί Ασθενειών

4η επιστολή.

Παιδί μου, αν και πολλά της ασθενείας σου είναι από παρακοήν, εν τούτοις όμως διαφαίνεται εν σοι η αγάπη του Θεού. Πολύ σε αγαπά ο Θεός, δια τούτο και σε παιδεύει. Την πολύτιμον σωτηρίαν σου κατεργάζεται ο Θεός δια μέσου των δοκιμασιών σου, θέλοντας να σου ελαφρύνη το φορτίον και να γεμίση το σκεύος της ψυχής σου με το δώρον της μεγάλης ελπίδος, δια την κατάκτησιν του ουρανού και την αιώνιόν σου παραμονήν πλησίον του Χριστού, που αγάπησες φλογερά!
Λοιπόν τι μένει πλέον; Υπομονή εις το έπακρον, θάρρος εις την δοκιμασίαν σου και μία απέραντος ευχαριστία εις τον άριστον Κυβερνήτην των ψυχών μας, την οποίαν ευχαριστίαν θα συνοδεύη και μία χαριτωμένη ταπείνωσις. Βάδιζε, παιδί μου, τον ανηφορικόν δρόμον του ιερού Γολγοθά με τον Σταυρόν, που σου έδωσε το ευεργετικώτατον χέρι Εκείνου, που σε αγαπά και σε παιδεύει, δια να μεταλάβης της αγιότητος Αυτού. Βάρος αιωνίου δόξης κατεργάζεται η θλίψις και η ασθένεια εις την ψυχήν, η οποία υπομένει και ευχαριστεί τον Θεόν.
===================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #73 on: March 20, 2010, 08:52:50 PM »

====================================================================================================================
B΄ Περί Ασθενειών

5η επιστολή.

Εύχομαι, παιδί μου, ο Θεός της υπομονής και της παρακλήσεως να σε ενισχύη εις την ασθένειάν σου, όπου Θεού θελήματι περιέπεσες. Έμαθα ότι αρρώστησες βαρειά, πόνεσα πολύ, και παρεκάλεσα την Παναγίαν μας να σε κάνη καλά, πρώτα ψυχικώς και μετά σωματικώς. Να σκέπτεσαι παιδί μου, τους αγίους μάρτυρας, πόσα και πόσα δεν υπέμειναν δια την αγάπην του Χριστού μας! Να λέγης και συ: «Υπόμεινον, ταπεινέ, της ασθενείας τους πόνους, ίνα φύγης τους αιωνίους πόνους της κολάσεως!». Εκείνοι οι μάρτυρες θεληματικώς εισήλθον εις τα βάσανα του μαρτυρίου, ενώ εσύ ακουσίως πονάς, και αυτό καλόν είναι, θα σε ωφελήση αρκετά. Μόνον μετά χαράς και ευχαριστίας να υπομείνης την παιδείαν του Κυρίου. Ταύτα και άλλα πολλά να μονολογής, ώστε να τονώσης τον εαυτόν σου προς καρτερίαν και παρηγορίαν.
===================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #74 on: March 21, 2010, 08:38:51 PM »

====================================================================================================================
B΄ Περί Ασθενειών

6η επιστολή.

Την υγείαν σου να την αναθέτης εις τον Θεόν. Εάν κάτι το επιβάλλη η ασθένεια ή ο ιατρός, να το παίρνης με την ελπίδα ότι ο Θεός δι’ αυτών θα συντελέση να γίνη εκείνο, που θέλει Αυτός να γίνη, χωρίς βέβαια η αυταπάρνησις να μας οδηγήση εις την αυτοκτονίαν, ούτε η περιποίησις εις την φιλαυτίαν, αλλά την μέσην οδόν να βαδίσωμεν, δηλαδή να κάμνωμεν το επιβαλλόμενον με πίστιν, δια να μη μας λογισθή αυτοκτονία. Το αν θα γίνω καλά με το μέσον που μεταχειρίσθηκα, αυτό το αφήνω με πίστιν εις τον Θεόν. Έχε, παιδί μου, υπομονήν εις όλα σου τα παθήματα. Η ασθένεια, όταν την υπομένωμεν, έχει πάρα πολύ το κέρδος εις την ψυχήν, αρκεί να κατηγορής τον εαυτόν σου, διότι κυρίως δια τας αμαρτίας μας υποφέρομεν και κατά το πλείστον δια την υπερηφάνειαν της καρδίας μας.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #75 on: March 22, 2010, 09:45:12 PM »

===================================================================================================================
B΄ Περί Ασθενειών

7η επιστολή.

Εύχομαι πάντα να υγιαίνης, ασθενών δε να υπομένης την παιδείαν του Κυρίου, η οποία αποστέλλεται από καρδίαν στοργικήν, πλατείαν σφόδρα. Και μία τοιαύτη παιδεία, προελθούσα από μίαν τοιαύτην καρδίαν, ποτέ δεν θα είναι αδιάκριτος ή ανωφελής ή βλαβερά, παιδεύουσα προς το συμφέρον, προς συγχώρησιν, προς φυλακήν και σκέπην και αιώνιον σωτηρίαν!
Η καρδιά είναι αυτού του Θεού του ουρανίου ημών Πατρός. Όλα τα βλέπει, ιδίως τον σκοπόν εκάστης πράξεως. Βλέπει πως πάσχεις και θλίβεσαι. Να γνωρίζης ότι δεν θα σε πειράξη περισσότερον από ό,τι δύνασαι. Κατεργάζεται δια της θλίψεως την κάθαρσιν της ψυχής και την αιώνιον σωτηρίαν.
«Καυχώμεθα εν ταις θλίψεσιν, ειδότες ότι η θλίψις υπομονήν κατεργάζεται» ( Ρωμ. 5,3 ). Ως παιδιά Του ο Θεός μας παιδαγωγεί, ίνα μορφωθή ο χαρακτήρ Αυτού εφ’ ημάς. Τότε φαίνεται η γνησιότης των παιδιών, όταν φέρουν τους χαρακτήρας των γονέων των. Αυτός λοιπόν είναι ο σκοπός της παιδείας του Κυρίου. Αι θλίψεις σου είναι σωτήριαι, πάντα να ελπίζης και ου μη καταισχυνθής.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #76 on: March 23, 2010, 09:50:32 PM »

====================================================================================================================

B΄ Περί Ασθενειών

8η επιστολή.

Η άγνοια, παιδί μου, χαρακτηρίζεται ως θάνατος της ψυχής. Η άγνοια δεν φωτίζει τον ασθενή άνθρωπον, ώστε να του είπη: Η αρρώστειά σου είναι θέλημα Θεού και οφείλεις μεθ’ υπομονής και ευχαριστίας να την διέλθης, ίνα μη γίνης παραβάτης Θεού δια την ανυπομονησίαν σου! Εις τον φωτισμένον χριστιανόν όμως η γνώσις του θείου θελήματος όχι μόνον τον κάνει να υπομένη όλα μετά ευχαριστίας, αλλά τον κάνει να αποκτήση έτι κράσιν ισχυράν πνευματικήν, συνάμα δε και την δρόσον της παρηγορίας. Σκέπτεται: Δια των πόνων και των θλίψεων εκτελώ θείον θέλημα, που θα επιφέρη την συγγνώμην επί των προηγουμένων μου σφαλμάτων. Εκπληρώνοντας δε ενταύθα το χρέος της ποινής μου θα λάβω την ελευθερίαν μου εκεί, εις την μέλλουσαν ζωήν, ένθα θα ζήσω αιωνίως, ενώ εδώ, όσα δεινά και αν υποστώ, πρόσκαιρα εισιή ολιγοχρόνια. Λοιπόν χρειάζεται υπομονή, παιδί μου, ίνα μη συν τω αμετανοήτω κόσμω κατακριθώμεν. Ό,τι και εάν μας συμβή, δια της υπομονής όλα τακτοποιούνται και ειρηνεύει ο έσω άνθρωπος υπομένοντας το επόμενον θέλημα του Θεού. Υπόμενε τον σταυρόν σου και εγώ τον ιδικόν μου, ακολουθούντες τον ουράνιον Νυμφίον Χριστόν, τον δι’ ημάς τους αχαρίστους και αμαρτωλούς υπομείναντα Σταυρόν αισχύνης. Τι υπομένομεν αντάξιον των τηλικούτων αγαθών, που απολαμβάνομεν από τον Θεόν; Εάν εξαριθμήσω τα του Θεού και την αχαριστίαν του ανθρώπου, νομίζω ότι ο νους μου θα σταματήση. Και πως πεπερασμένος νους δύναται να συλλάβη τας απείρους του Θεού ευεργεσίας, τας προς τον άνθρωπον;
===================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #77 on: March 24, 2010, 07:48:48 PM »

====================================================================================================================
B΄ Περί Ασθενειών

9η επιστολή.

Πολλήν ωφέλειαν παρέχει η ασθένεια, συγχώρησιν αμαρτιών και μισθόν υπομονής, είναι πολύ δραστήριον φάρμακον δι’ ανθρώπους που απεμακρύνθησαν από τον Θεόν. Δόξα τω Θεώ, που εν στρυφνοίς πράγμασι κατεργάζεται την σωτηρίαν μας. Σε παρακαλώ μη στενοχωρήσαι, εγώ εύχομαι δια σε, μη φοβήσαι, γίνου εύελπις, ο ουράνιος Πατέρας μας είναι αγαθός, εύσπλαχνος. Τα παιδιά Του τα παιδεύει, τα μαλώνει, δια να γίνουν άξια της αιωνίου ζωής. Αν δεν μας παιδεύση, δεν θα γίνωμεν γνήσια παιδιά Του, αλλά θα ευρεθώμεν νόθοι, ανάξιοι της σωτηρίας. Δεν είναι άξια τα παθήματα, όσα υποφέρομεν, εμπρός εις την αιώνιον ευτυχίαν την οποίαν έχει ητοιμασμένην ο Θεός δια τα παιδιά Του. Ποία παιδιά Του; Τα τυραννισμένα, τα στενοχωρημένα, τα πάσχοντα, τα πεφορτισμένα, όχι δι’ εκείνα τα οποία τρυφούν τώρα προσωρινά και ευτυχούν. Χαίρε λοιπόν, διότι ο Θεός, μας αγαπά και μας παιδεύει, δια να μας αναπαύση αιώνια! Ο Θεός δεν κοιτάζει, αν πάσχωμεν, ο Θεός κοιτάζει να μας σώση από την κόλασιν και να μας χαρίση τον παράδεισον.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #78 on: March 25, 2010, 10:40:37 PM »

====================================================================================================================
B΄ Περί Ασθενειών

10η επιστολή.

Ο Θεός της υπομονής και της παρακλήσεως να σου δώση υπομονήν και θωπείαν παρηγορίας προς τόνωσιν και συνέχισιν του αγώνος. Μη βλέπης, παιδί μου, μόνον τα παρόντα αλγεινά, αλλά «ύψωσον τους οφθαλμούς σου, ως το απογεγαλακτισμένον επί την μητέρα αυτού» και ίδε: «Ουκ άξια τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσαν δόξαν αποκαλυφθήναι ημίν» ( Ρωμ. 8,18 ), τοις ποθούσιν την επιφάνειαν του Χριστού μας. Μη μετράς μόνον τους πόνους, αλλά φιλοσόφησε και την αντιμισθίαν, διότι ουχί δίκαιος ο Θεός; Ο Θεός, σου υστέρησε την ανακούφισιν την εκ της υγείας των ποδών σου, ουχί ίνα σε αξιώση «αγαλλομένω ποδί» να εορτάσης εκεί, εις την άνω Ιερουσαλήμ, την μεγίστην ανάστασιν της ψυχής σου; Ναι, αληθώς, περί τούτου βοά άπασα η Γραφή. Βάδιζε, παιδί μου, εν Χριστώ, κατέναντι της αιωνίου δόξης. Μην αποκάμης πυκτεύων, μη νομίσης ότι αέρα δέρεις, αλλά όντως πάλη γίνεται, καθώς και επί Ιώβ. Εκείνος υπέμεινε μαρτύριον από τους ποικίλους πόνους και η γυνή του τον ωθούσε προς τον αιώνιον θάνατον δια της κακής συμβουλής, σε δε νουθετούν την αιώνιον ζωήν να τύχης. Εκείνος έκειτο εις κοπρίαν με έλκη, περιγέλασμα αμαρτίας εν τοις ανθρώποις, συ δε εις οίκον και κλίνην αναπαύεσαι και ως ενάρετος χριστιανός λογίζεσαι. Βλέπεις πόσον υστερούμεν; Δια τούτο υπόμεινον και ευχαρίστει τον Θεόν, που σου έδωσε τέτοιο δώρον, ίνα, ως ευγνώμονα δούλον, σε καταστήση κληρονόμον της απεράντου Αυτού βασιλείας! Αμήν, γένοιτο.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #79 on: March 26, 2010, 08:07:55 PM »

====================================================================================================================
B΄ Περί Ασθενειών

11η επιστολή.

…Λέγετε ότι ο αδελφός σας εβλασφήμει, επείνα, εδίψα κ.λ.π. κατά την διάρκειαν της ασθενείας του.
Ακούσατέ μου : Ο αδελφός σας είπατε ότι ημάρτανε θανασίμως, ο Θεός που είναι πολυεύσπλαγχνος, θέλοντας να τον φέρη εις συναίσθησιν της ενοχής του και να μετανοήση, του έδωσε την ασθένειαν αυτήν, του έπρεπε να τυραννισθή, δια να εξιλεώση τον Θεόν, που τόσον τον ελύπησε. Εάν τον αδελφόν σας τον περιεθάλπατε και του προσφέρατε πάσαν ανάπαυσιν σωματικήν, ποίον κόπον θα έβλεπε εις αυτόν ο Θεός, δια να τον λυπηθή; Πρέπει να γνωρίζετε ότι όσον περισσότερον εβασανίσθη, τόση ελάφρυνσις ποινής του εδόθη! Ο Θεός του έδωσε την ασθένειαν και την παράλειψιν του καθήκοντος των αδελφών προς αυτόν κ.λ.π., δια να του τύψη το συνειδός προς  μετάνοιαν, όπως ο ιατρός δίδει το φάρμακον εις τον ασθενή και εκείνος μη έχοντας την απαιτούμενην υπομονήν γογγύζει και βλασφημεί τον ιατρόν, προς καταστροφήν του.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #80 on: March 27, 2010, 07:23:04 PM »

====================================================================================================================
B΄ Περί Ασθενειών

12η επιστολή.

Έμαθα δια τον πόνον της ασθενείας σου, εύχομαι οι άγιοι Ανάργυροι να σου πάρουν κάθε πόνον και πάθος. Φαίνεται υπό δοκιμασίαν τίθεσαι, παιδί μου, και τώρα χρειάζεται να συγκεντρώσης όλας τας δυνάμεις της ψυχής σου εις υπομονήν! Μη λυπάσαι, μην αποκάμης, μαζί με τον Χριστόν θα τα περάσης όλα. Ο εσταυρωμένος Ιησούς θα είναι ιδιαίτερα μαζί σου, όταν θα πονής, και τότε Τον γνωρίζεις καλύτερα και Τον αγαπάς! Όταν θα περάση η δοκιμασία, θα Τον ευλογής δια τα αγαθά όπου σοι έδωκε. Συγκέντρωσε τας ψυχικάς σου δυνάμεις, όταν πονής, και προσπάθησε να καταλάβης τι θέλει να σου είπη ο Ουρανός εις αυτήν σου την δοκιμασίαν. Αν τυχόν από τον πόνον θα κλαις, τα δάκρυα θα σου καθαρίσουν το βλέμμα σου, όπως συνέβη και εις τον πολύαθλον Ιώβ και τότε και εσύ θα δυνηθής μαζί του να είπης: «Τώρα ο οφθαλμός μου Σε βλέπει». Μη ξεχνάς ότι ο Θεός σε βλέπει, όταν πονής, και σε παρακολουθεί. Αντιλαμβάνεται  και τους κτύπους της καρδίας σου, συνεπώς δεν θα σε αφήση χωρίς παρηγορίαν και την πατρικήν προστασίαν Του. Φυσικά οι άγιοι εις την θλίψιν των έχαιρον, ημείς ας κατορθώσωμεν να δεχώμεθα την θλίψιν ή τον πόνον με υπομονήν.
Προσεύχου, παιδί μου, μέσα εις την καρδίαν σου και το όνομα του Χριστού θα σου γίνη βάλσαμον παρηγορίας, όπως υπομείνης ωφέλιμα τον πειρασμόν τούτον της δοκιμασίας σου. Θα προκύψη ωφέλεια ουκ ολίγη από αυτήν σου την δοκιμασίαν, αν τεθής με υπομονήν απέναντι αυτής. Λοιπόν και πάλιν σου λέγω, με της προσευχής τον πανίσχυρον θώρακα πλησίαζε συνεχώς και περισσότερον τον παντοδύναμον Κύριον και θα γνωρίσης πως σηκώνει θαυματουργικώς το φορτίον του πόνου και ξεκουράζει θαυμάσια τον πάσχοντα.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #81 on: March 28, 2010, 08:43:34 PM »

====================================================================================================================
B΄ Περί Ασθενειών

13η επιστολή.

Εύχομαι να γίνης τελείως καλά… Τι να κάνωμεν; Μας παιδεύει ο Κύριος, ίνα έχωμεν μισθόν αιώνιον, διότι εφ’ όσον δεν έχομεν άσκησιν, μας δίδει ο Κύριος ασθενείας και θλίψεις, δια να μας λογισθή ως άσκησις, δια να έχωμεν μικράν παρηγορίαν, όταν θα κρινώμεθα ενώπιόν Του. Τι να κάνωμεν, παιδί μου, έτσι θέλει ο Θεός μας. Να υποφέρωμεν δια να εύρωμεν ανάπαυσιν εις τον μέλλοντα κόσμον. Εδώ προσωρινά όλα, εκεί αιώνια. Δριμύς ο χειμών, γλυκύς ο παράδεισος. Ας παγώσουν οι πόδες, ίνα χορεύσουν αιώνια! Δόξα σοι ο Θεός.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #82 on: March 29, 2010, 10:56:30 PM »

====================================================================================================================
B΄ Περί Ασθενειών

14η επιστολή.

Ευλογημένον μου τέκνον…, ο Θεός της αγάπης να είναι ο σύντροφος της ζωής σου. Αμήν. Παιδί μου, εύχομαι να σου δώση ο Χριστός μας υπομονήν, διότι δια της υπομονής θησαυρίζεις ανεκλάλητα αγαθά, θησαυρόν, που δεν κλέπτεται εν τω ουρανώ. Αγωνίζου με όλην σου την δύναμιν, όλας τας δυνάμεις σου να τας συγκεντρώνης εις το να κάμνης υπομονήν εις τους πόνους, διότι οι πόνοι είναι το εξαγνιστικώτερον φάρμακον, που θεραπεύει την ψυχήν του ανθρώπου και την ανεβάζει εις την αγιότητα. Πρόσκαιροι οι πόνοι, αιωνία η δόξα, δριμύς ο χειμών των δοκιμασιών, γλυκεία η απόλαυσις του παραδείσου. Δια πολλών θλίψεων θα εισέλθωμεν εις το άπλετον φως του Παραδείσου, του ουρανίου κόσμου. Τον δε Χριστόν μας θα τον ίδωμεν ίλεων προς ημάς, όταν τας δοκιμασίας που μας στέλλει από την άπειρον αγάπην προς ημάς, τας υπομένωμεν.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #83 on: March 30, 2010, 09:05:01 PM »

====================================================================================================================
B΄ Περί Ασθενειών

15η επιστολή.

Η χάρις του Κυρίου εις την ψυχήν σου. Έλαβον την επιστολήν σου και είδα ότι ουδεμία βελτίωσις εις την υγείαν σου γέγονεν. Βλέπω όμως ότι υγιαίνεις εις την ψυχήν σου, με την δοκιμασίαν όπου υπέστης. Ναι, παιδί μου, όλαι αι δοκιμασίαι, όπου μας στέλλει η αγάπη του Θεού, είναι δια να αποκτήσωμεν την πολύτιμον υπομονήν και να ομοιάσωμεν με τον ουράνιον Πατέρα μας, τον Θεόν, ο Οποίος δοξάζεται και λέγεται: «ο Θεός της υπομονής και της παρακλήσεως» ( Β΄Κορ. 1,3 ). Ο Θεός συν τω πειρασμώ, όχι μόνον δίδει και την ανάλογον υπομονήν, αλλά παρηγορεί και την ψυχήν του υπομένοντος τον πειρασμόν μετά συνέσεως και αγαθότητος και απλότητος. Η αγία Συγκλητική πόσα και πόσα δεινά δεν υπέφερε; Και όμως αυτά την ηγίασαν και την εδόξασαν. Όσοι υποφέρουν πειρασμούς και τους δέχονται μεθ’ υπομονής και τους διέρχονται μετά συνέσεως και διακρίσεως, εις αυτούς κατοικεί το Πνεύμα του Θεού. Εις εκείνους όμως, οι οποίοι ζουν εν ανέσει και ευημερία, χωρίς θλίψεις και δοκιμασίας, κατοικεί το πνεύμα του διαβόλου. Δια τούτο, παιδί μου, χαίρε και ανδρίζου εις την υπομονήν, γενού ανήρ δυνάμεως και κτίζε τον οίκον της ψυχής σου εις το θεμέλιον της υπομονής, και φρόνει ότι ο μέχρι τέλους υπομένων θα αξιωθή της Ουρανίου Βασιλείας του Θεού.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #84 on: March 31, 2010, 08:25:43 PM »

====================================================================================================================
B΄ Περί Ασθενειών

16η επιστολή.

Ασθενώ από γρίππην, έχω και έντονον πόνον εις την περιοχήν της σκωληκοειδίτιδος. Δεν ξέρω τι θα βγη, πάντως δόξα σοι ο Θεός. Ο Θεός, μας αγαπά και ζητεί δια των ακουσίων πόνων να μας αξιώση κατά μέθεξιν των τελειοτάτων Του αγαθών. Δυστυχώς ημείς, εγώ, δεν αγαπώμεν κατά πνευματικόν τρόπον την ψυχήν μας. Εάν την αγαπούσαμε, ίνα τύχη των αιωνίων αγαθών, θα υπομέναμε χωρίς παράπονα τόσον τας δοκιμασίας της ψυχής, όσον και του σώματος. Ο πόνος απαλύνει, μαλακώνει την καρδίαν και αποβάλλει την σκληρότητα, ούτως απαλυνομένης της καρδίας, καταστρώνεται το έδαφος δια την σποράν της γνησίας μετανοίας και διορθώσεως. Ημείς δειλοί όντες εις κάθε θλίψιν, αποκρούομεν τρόπον τινά την χάριν του Θεού. Δεν ημπορεί ο άνθρωπος, εφ’ όσον ευτυχεί, να ενθυμήται και τον Θεόν, και αν Τον ενθυμήται, Τον ενθυμείται σκιωδώς. Τότε Τον ενθυμείται ζωηρώς και με θέρμην, όταν προσεγγίση η δοκιμασία, ο πόνος. Όταν τον στενώση η θλίψις, η προσδοκία των δεινών, τότε δέεται θερμότατα. Και αρέσκεται ο άγιος Θεός, όπως αρέσκεται και η μήτηρ, όταν το παιδάκι την ζητεί με πόνον, διότι διαβλέπει εν αυτώ την αγάπην. Από οιανδήποτε πλευράν και αν δοκιμάζεται ο άνθρωπος, όταν συν τη δοκιμασία υπάρχη και η ανάλογος υπομονή και ευχαριστία, πάντοτε ο άνθρωπος κερδίζει. Και τούτο διαφαίνεται εις το τέλος της δοκιμασίας, όταν βλέπη την ελαφρότητα της ψυχής, την διαύγειαν του νοός και την γλυκύτητα που έρχεται εις τον έσω άνθρωπον. Ας ευχώμεθα να μας δοθή γνώσις και υπομονή εν τοις θλιβεροίς του βίου, δια να κερδίσωμεν την σωτηρίαν μας. Αμήν.
===================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #85 on: April 01, 2010, 10:30:40 PM »

====================================================================================================================
B΄ Περί Ασθενειών

17η επιστολή.

Υπόμεινον, τέκνον μου, τον σταυρόν σου. Ούτος θα σε οδηγήση εις την αιώνιον ανάστασιν! Διασκέδαζε τον λογισμόν σου, παιδάκι μου, με ό,τι ημπορεί να σου φέρη χαράν, και ολίγην παρηγορίαν. Να αισιοδοξής εις την ασθένειά σου, να ποιής τέχνας προς υπομονήν και πάντως θα έχης ωφέλειαν. Προσεύχου, βιάζοντας τον εαυτόν σου εις αυτό, σκέψου ότι όλα θα παρέλθουν, είτε χαροποιά είτε λυπηρά και ως εκ τούτου τα άνω φρόνει ως σταθερά και αιώνια.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #86 on: April 05, 2010, 07:29:40 PM »

====================================================================================================================


Xριστός Ανέστη!!!

B΄ Περί Ασθενειών

18η επιστολή.

Ευλογημένον εν Χριστώ τέκνον, εύχομαι εις τον μέγαν Ιατρόν των ψυχών και των σωμάτων να σου δώση πλήρη την υγείαν σου κατά το άγιον θέλημά Του. Υπήρξαν, παιδί μου, άνδρες άγιοι, οι οποίοι ησθένουν βαρέως και όντες εν ασθενεία εθεράπευον άλλους. Μα πόσον τους ηγάπα ο Θεός! Μία εξαιρετική μαρτυρία της αγάπης του Θεού προς μίαν ψυχήν είναι όταν την επιφορτίζει ασθενείας ή θλίψεις. Ο πόνος του σώματος ή της ψυχής εξαγνίζει, καθαρίζει, λαμπρύνει το ένδυμα της ψυχής από κάθε σπίλον αμαρτίας. Ένας όσιος ήτο φιλάσθενος και κατά σύμπτωσιν δεν ησθένησε επί εν διάστημα και έλεγε παραπονετικά: «Αχ, Θεέ μου, διατί με ελησμόνησες και δεν με έκρινες άξιον της Σης επισκέψεως»! Επόθει ο μακάριος την ασθένειαν, διότι εγνώρισεν εκ πείρας πόσον ωφελείται η ψυχή. Ο πόνος τον αμαρτωλόν, τον αμετανόητον, τον φέρει εις μετάνοια, τον δε δίκαιον, του τονώνει τας δυνάμεις της ψυχής και του γίνεται τείχος ισχυρόν, ίνα μη εξοκείλη προς την αμαρτίαν. Η υπομονή των μεγάλων γίνεται και υπόδειγμα προς τους νεωτέρους. Όπως ο ασθενών υποτάσσεται μετ’ ευχαριστήσεως προ της πικράς μεταχειρίσεως του ιατρού, γνωρίζοντας τον σκοπόν του, ούτω πως οφείλομεν και ημείς μετ’ ευχαριστήσεως και γνώσεως να υπομένωμεν όλα τα ακουσίως επερχόμενα, ως από το ευεργετικόν χέρι του Θεού αποστελλόμενα προς σωτηρίαν μας. «Τον αθλητήν το στάδιον, τον κυβερνήτην ο χειμών και η τρικυμία, τον στρατηγόν η παράταξις, τον μεγαλόψυχον η συμφορά, τον δε Χριστιανόν ο πειρασμός δοκιμάζει», λέγει ο Μέγας Βασίλειος. Καθώς η γη γίνεται γονιμωτέρα, όταν το αλέτρι βαθειά την οργώσει, έτσι και η ψυχή τότε γίνεται καρποφόρος εις την αρετήν, όταν ο πόνος, η ασθένεια βαθειά και συχνά την επισκέπτεται! Όσον πονεί κανείς και θλίβεται, τόσον ο στέφανος γίνεται ωραιότερος, και αν οι πόνοι είναι πολλοί και διάφοροι και πιέζουν, τότε στολίζεται ο στέφανος της δόξης με πολλά και διάφορα άνθη και μαργαρίτας. Ο χρυσός πρέπει να περάση από το χωνευτήρι, δια να λάβη το κύρος του, και η ψυχή του Χριστιανού πρέπει να περάση από το χωνευτήρι των πειρασμών, ίνα λάβη σφραγίδα αιωνίου δόξης εις το βασιλικόν θησαυροφυλάκιον του Βασιλέως Χριστού. «Το ελαφρόν της θλίψεως ημών καθ’ υπερβολήν εις υπερβολήν αιώνιον βάρος δόξης κατεργάζεται ημίν» (Β΄ Κορ. 4,17 ). Λογίζομαι ότι «ουκ άξια τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσαν δόξαν αποκαλυφθήναι ημίν» ( Ρωμ. 8,18 ). Εάν άγια και ευλογημένα όντα διήλθον το καμίνι του πόνου και τους ωφέλησε, πόσον αρμόζει εις ημάς ο πόνος και πόσην ωφέλειαν θα κομίσωμεν εξ αυτού, όταν μετά γνώσεως και ευχαριστίας τον υπομένωμεν! Τότε να λογιζώμεθα ότι αγαπώμεθα υπό του Θεού και ότι μας έχει εις την μερίδα των εκλεκτών Του, όταν ίδωμεν ότι μας πιέζει ο πόνος, είτε σωματικός είτε πνευματικός. Ω μακαρία παιδεία Κυρίου, σε φιλώ, αλλά εγώ δεν είμαι άξιος της τοιαύτης δωρεάς, διότι ζω εν ανέσει και γενήσομαι παρανάλωμα του αιωνίου πυρός. Λοιπόν, παιδί μου, σε μακαρίζω και σε ζηλεύω, διότι πάσχεις και θα τύχης της αιωνίου αναπαύσεως! Ο στέφανός σου καλλωπίζεται, ωραϊζεται, προς αιωνίαν σου δόξαν! Υπόμεινον τω Κυρίω μέχρι τέλους. Τον σταυρόν βάσταζε καλά μη σου πέση και πάντως θα συνδοξασθής μετά του Χριστού αιωνίως! Εύχου και δι’ εμέ μη κλεισθώ έξω, ως λέγων και μη πράττων.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #87 on: April 06, 2010, 09:31:40 PM »

====================================================================================================================
B΄ Περί Ασθενειών

19η επιστολή.

Παιδί μου, εύχομαι ο Αγαθός Παράκλητος, το Πνεύμα το Αγαθόν και το ευθές, το Άγιον Πνεύμα, να σε επισκιάση και να σε παρηγορήση και του Χριστού την αγάπην να σου ανάψη. Εύχομαι με όλην μου την ψυχήν να σου χαρίση ο Χριστός μας την υγείαν σου. Εγώ βλέπω, παιδί μου, και εκ της πείρας μου γνωρίζω, ότι όσον κανείς υποφέρει θλίψεις διαφόρους, είτε σωματικάς είτε ψυχικάς και τας υπομένει με υπομονήν και εν γνώσει και ευχαριστεί τον Θεόν, χωρίς άλλο υποχρεούται ο Θεός να στείλη θείαν παράκλησιν και να δροσίση την ψυχήν. Εάν όμως δεν υποφέρωμεν κόπους και πόνους, ο Θεός δεν παρηγορεί, δεν δίνει την χάριν Του. Βλέπεις πως μετά τον πόνον που συνέρχεσαι, πόσον ανάπτει η αγάπη του Χριστού μας; Ναι, είναι ο μισθός του κόπου σου, της υπομονής σου, εάν δεν είχες αυτήν την ασθένειαν, δεν θα είχες τόσην αγάπην και τόσην παρηγορίαν. Είδες όταν συνέρχεσαι, βλέπεις τον εαυτόν σου ωσάν ένα παιδάκι, αυτό είναι, ότι ο Θεός συγχωρεί τας αμαρτίας σου και είσαι ελεύθερος από ευθύνην, και όλα αυτά σου τα προξενεί η υπομονή που κάνεις, όταν είσαι άρρωστος. Όταν ο Θεός ευδοκήση και γίνης καλά, τότε θα ίδης με την πράξιν αυτά που σου λέγω. Όσον κανείς υποφέρει, τόσον και πληρώνεται. Ένας αδελφός ήτο άρρωστος, και είχε τοιαύτην ασθένειαν, που οι αδελφοί τον εσιχαίνοντο και τον εδίωκον. Αυτός εμέμφετο τον εαυτόν του, ότι έτσι του πρέπει. Δια την ταπείνωσίν του ο Θεός, τον έκανε καλά. Αυτός δε ο όσιος αδελφός έλεγε: «Αχ! Χριστέ μου, δεν ήμουν άξιος να πάσχω ακόμη δια την αγάπην Σου!». Βλέπεις, παιδί μου, ότι ο αδελφός ηγάπα τον Χριστόν και ήθελε να πάσχη δια την αγάπην Του! Αυτός ήξευρε από την πείραν του, πόσον εκέρδιζε εις την αρρώστιαν του. Δια τούτο μη στενοχωρήσαι καθόλου, μόνον ευχαρίστει τον Χριστόν μας, που σε αγαπά τόσον πολύ, που σου έδωκε εδώ πρόσκαιρα θλίψεις, δια να σου δώση αιωνίαν χαράν. Όταν είσαι άρρωστος και δεν ημπορής να κάνης με ακρίβειαν τα πνευματικά σου καθήκοντα, μη λυπήσαι, διότι δεν έχεις αμαρτίαν, επειδή δεν εξουσιάζει η θέλησίς σου. Πάντως πρέπει ο μοναχός να βιάζεται, εάν όμως ασθενή, δεν έχει αμαρτίαν, ο Θεός δίκαιος είναι.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #88 on: April 07, 2010, 08:27:41 PM »

====================================================================================================================
B΄ Περί Ασθενειών

20η επιστολή.
  Εύχομαι, παιδί μου, σταγόνα από την άπειρον υπομονήν του Θεού να στάξη εις την ψυχήν σου, ένθα να δημιουργήση πύργον υπομονής και να εύρης τον ανέκλειπτον θησαυρόν της αιωνίου ζωής. Μου γράφεις ότι, εν καιρώ που η χάρις σε έφλεγε, εζήτησας από τον Χριστόν μας ασθένειαν και κάτι περισσότερον, δια να υποφέρης δια την αγάπην Του! Αυτός που δεν σε παρείδε, σου έστειλε ασθένειαν, όπως εζήτησας. Λοιπόν πρέπει να κάνης υπομονήν τώρα, και θα μάθης με την πείραν την διάκρισιν, δηλαδή να μη ζητώμεν από τον Θεόν πράγματα, που δεν τα εδοκιμάσαμεν με την πείραν. Δια τούτο πρέπει πάντα να ευχώμεθα, το θέλημα του Θεού να γίνη. Τώρα τούτο να εύχεσαι: Θεέ μου, κάνε με καλά, αλλά μη το θέλημά μου γενέσθω, αλλά το σον.
Ημείς ως παιδιά αδοκίμαστα, ζητούμεν πολλάκις πράγματα, που δεν μας ωφελούν, ο δε Θεός ως πατέρας μας, δια να μας διδάξη με την πείραν το πώς πρέπει να Τον ευχώμεθα, μας δίδει τα αιτήματα. Κατόπιν όμως βλέπομεν, ότι δεν ηυχήθημεν καλώς και υποφέρομεν. Πάλιν ο Θεός μακροθυμεί και μας απαλλάσσει, δια να ριζώση μέσα μας η πείρα, το να αφήνωμεν το θέλημά μας. Και εν καιρώ πάλιν που υποφέρομεν από την αδιακρισίαν μας, ο Θεός δεν μας εγκαταλείπει, αλλά στέλλει την χάριν Του και μας παρηγορεί, δια να βαστάξωμεν το βάρος. Ούτω συμβαίνει και εις εσέ, παιδί μου. Αυτό που είδες και ησθάνθης ήτο της χάριτος του Θεού, που ως άλλη τροφός σε περιθάλπει, έως να μεγαλώσης εν πείρα, διότι από το να σε αφήνη ο Θεός να υποφέρης, φαίνεται ότι έχεις ανάγκην ακόμη της τοιαύτης παιδείας. Άφησέ τα όλα εις τον Θεόν και ειπέ: Θεέ μου, εις τα άγια χέρια Σου αφήνω την ασθένειάν μου, και όποτε Εσύ, που με αγαπάς τόσον πολύ, θελήσης να με θεραπεύσης, τότε θέλω και εγώ. Μόνον παρακαλώ την άπειρον αγαθότητά Σου, να μη με παρίδης, αλλά να μου δίδης πάντοτε υπομονήν, δια να βαστάσω αυτόν τον Σταυρόν μου, έως να γίνη πάλιν το θέλημά Σου.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #89 on: April 08, 2010, 07:29:56 PM »

====================================================================================================================
B΄ Περί Ασθενειών

21η επιστολή.
   Παιδί μου, η χάρις του Θεού και η αγάπη Αυτού δια πολλών τρόπων εμφανίζεται εις τους ανθρώπους, με ένα καθολικόν σκοπόν, να σώση τον άνθρωπον. Η αγάπη του Θεού εις εσένα, φαίνεται περισσότερον, όταν ασθενής, σε παιδεύει πατρικώς πρόσκαιρα, ίνα η χάρις που σου δίδει, διατηρηθή μόνιμα εις αυτόν τον πρόσκαιρον βίον μας και μετά θάνατον αιώνια. Μετά χαράς σήκωσε τον Σταυρόν σου και ευχαρίστει αδιαλείπτως τον Θεόν μας, που σε διατηρεί καθαρόν περιεκτικώς. Ταπείνωνε τον λογισμόν σου, διότι άνευ του Θεού ουδέν δυνάμεθα ποιήσαι και υπόμεινον με καρτερίαν και ανδρείαν ψυχής και ειπέ και εσύ με τον Απόστολον Παύλον: «Ουχί δεθήναι μόνον, αλλά και αποθανείν δια τον Χριστόν μου», «τις ημάς χωρίσει από της αγάπης του Χριστού; ούτε θλίψεις ούτε στενοχώριαι, ούτε ασθένειαι, αλλά και τον θάνατον έτοιμοι είμεθα να τον δεχθώμεν δια την αγάπην του Θεού». Λοιπόν ανδρίζου, τέκνον μου, βάδιζε προς τον ιερόν και ένδοξον Γολγοθάν. Εκεί θα συσταυρωθώμεν με τον Χριστόν μας, ίνα οδηγηθώμεν εις τον ζωηφόρον τάφον, όπου θα δεχθώμεν την ανάστασιν της ψυχής μας. Χρέος να διέλθωμεν το καμίνι των πειρασμών, όπως δοκιμασθέντες αξιωθώμεν να αποταμιευθούν αι ψυχαί μας εις το θησαυροφυλάκιον του μεγάλου βασιλέως Χριστού. Μη στενοχωρήσαι, εν τη αφασία δεν λογίζονται αμαρτίαι οι λογισμοί. Δια να λογισθούν χρειάζεται να έχη ο άνθρωπος ελεύθερον τον νουν του, ώστε η ελευθερία του να κριθή. Εφ’όσον εσύ δεν ημπορείς να έχης την τοιαύτην ελευθερίαν, λόγω ασθενείας, πως είναι δυνατόν να λογισθούν οι λογισμοί αμαρτίαι; Ησύχαζε, μόνον υπόμεινον και ευχαρίστει τον Θεόν.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #90 on: April 09, 2010, 09:31:55 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄

1)  Περί Αμαρτίας, Μετανοίας, Πένθους και Δακρύων.


Το να πέσωμεν και να τραυματισθώμεν, τούτο έξεστι τοις ανθρώποις, εφ’ όσον και αν μία ημέρα εστίν η ζωή του ανθρώπου επί της γης, έγκειται η διάνοια αυτού επί τα πονηρά εκ γεννήσεως αυτού, αλλά το να πέσωμεν και να μείνωμεν εν τω πτώματι, τούτο ουχί ανθρώπινον. Η μετάνοια αναδημιουργεί τον άνθρωπον, αύτη εδόθη, ίνα θεραπεύη την ψυχήν μετά το βάπτισμα, και εάν αύτη έλειπεν, σπανίως θα εσώζετο άνθρωπος. Δια τούτο η αρετή της μετανοίας δεν έχει τέλος εφ’ όσον υπάρχει πνοή ζωής εν τω ανθρώπω, διότι έξεστι και τοις τελείοις να σφάλλουν. Τέκνα μου, οσάκις ίδητε τον λογισμόν να σας ελέγχη δι’ αμαρτίαν τινά, αμέσως πάρετε το φάρμακον, μετανοήσατε, κλαύσατε, εξομολογηθήτε, και ιδού επανέρχεσθε εις την προτέραν και καλυτέραν κατάστασιν.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #91 on: April 10, 2010, 10:12:59 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄

1)  Περί Αμαρτίας, Μετανοίας, Πένθους και Δακρύων.


2.
  Ο Ιούδας ο προδότης αφιερώσας εαυτόν τω Κυρίω και μέτοχος χαρίτων γενόμενος, θαύματα συνεπετέλει μετά των λοιπών Αποστόλων και εις το τέλος εναυάγησεν. Ο ληστής έργα ασεβείας, κακοπραγίας, ανήθικα, κ.λ.π. πράξας και φωνήν ελέους κράξας, κατέπαυσεν εις τον αχείμαστον λιμένα της αιωνίου μακαριότητος. Ο λαός των Εβραίων, ο τας επαγγελίας του Θεού δεχθείς και περιούσιος και εκλεκτός και άγιος υπό Θεού κληθείς, τυφλωθείς έχασε τον Θεόν δια παντός. Τα βάρβαρα έθνη, η πόρνη κατά τα έργα, εδέξαντο το κήρυγμα και εκληρονόμησαν ό,τι ο Ισραήλ απώσατο, τον Θεόν. Δια τούτο μακράν η απόγνωσις και η απελπισία, όσον και εάν είμεθα αμαρτωλοί, οφείλομεν αεί προστρέχειν τω Θεώ και τους οφθαλμούς της ψυχής μας, ως δούλοι, εναποτίθεσθαι εις χείρας του Κυρίου αυτών. Ούτω προς Κύριον έστωσαν και ημών οι οφθαλμοί, ελπίζοντες αεί εις το έλεος του Κυρίου έως του οικτιρήσαι ημάς.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #92 on: April 12, 2010, 12:33:33 AM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄

1)  Περί Αμαρτίας, Μετανοίας, Πένθους και Δακρύων.

3. 
   Η έκπτωσις του ανθρώπου εις την θνητότητα την σωματικήν με τα επακόλουθα της εξορίας και της απομακρύνσεως εκ του αγαθού πατρός Θεού, επροξένησαν τον νόμον της αμαρτίας, τον αντιστρατευόμενον εις τον νόμον του Θεού. Ο νόμος της αμαρτίας, ως ροπή και κλήσις και ως πονηρία, έγκειται εις τον άνθρωπον εκ νεότητος αυτού. Και αυτή η ροπή προς το κακόν, ως προπατορική κληρονομία και δείγμα και αποκύημα και λείψανον της παλαιάς αποκοπής από την πηγήν της ευτυχίας, έλαβε φυσικά διαστάσεις επί την ανθρωπίνην φύσιν και ως εκ τούτου σύρεται αύτη επί τα πονηρά και φυσικώς ακολουθούν αι θλιβεραί επιφοραί εις τα τέκνα του Αδάμ και της Εύας. Η ανάκλησις επί την πάλαι υιοθεσίαν, δια μέσου του σταυρικού θανάτου του Κυρίου Ιησού, ωδήγησεν εις την αιώνιον σωτηρίαν, αλλ’ όμως ουκ ήρε τον νόμον της αμαρτίας, τον ένδοθεν του ανθρώπου, όχι ότι ουκ ηδύνατο, διότι έστω και μία ρανίς του φρικτού και αγίου αίματος του Ιησού Χριστού ηδύνατο το παν να μεταβάλη, αλλά οικονομικώς τον άφησε να συνυπάρχη τω ανθρώπω, ίνα δια μέσου τούτου όχι μόνον τον παιδαγωγήση, αλλά ίνα γνωρίση και την εκάστου προαίρεσιν. Ουκ επέτρεψεν ο Θεός, λέγει η Γραφή, να εξολοθρεύση ο Ιησούς του Ναυή πάντα τα κύκλω αυτού ειδωλολατρικά έθνη, αλλά άφησέ τινα, ίνα δια των τοιούτων διδάξη τους υιούς Ισραήλ τον πόλεμον. Όταν λοιπόν αυτός ο νόμος της αμαρτίας δεν εύρη αντίπαλον γενναίον, δηλαδή την καλήν θέλησιν και προαίρεσιν, με όπλα τας θείας εντολάς και παραγγέλματα, τότε νικά και αιχμαλωτίζει τον αγωνιστήν, τον γυμνώνει εκ των θεϊκών όπλων και κατόπιν τον σύρει προς τον αμαρτωλόν της αμαρτίας ρουν. Εκ τούτων όλων και άλλων πολλών, βγαίνει το αληθές συμπέρασμα ότι όλα τα θλιβερά γεγονότα και πράγματα επί την ανθρωπίνην φύσιν είναι αποκυήματα της ολισθήσεώς της εκ της πρώην αθανασίας προς την θνητότητα, και ότι του Θεανθρώπου Ιησού η σωτήριος θυσία ουκ ήρε τον ένδοθεν του ανθρώπου νόμον της αμαρτίας οικονομικώς, προς παιδαγωγίαν αυτού και δια άλλα πολλά σωτήρια αίτια, ίνα δια τούτων τον καταστήση σοφόν κληρονόμον των αιωνίων Αυτού αγαθών.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #93 on: April 12, 2010, 08:19:21 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄

1)  Περί Αμαρτίας, Μετανοίας, Πένθους και Δακρύων.

4.
   « Όπου εύρω σε, εκεί και κρινώ σε». Να η αξία της στιγμής, σε εύρεν εν μετανοία; Σε έφθασεν εν εξομολογήσει; Σε επρόφθασε με το « ήμαρτον, Πάτερ, εις τον ουρανόν και ενώπιόν σου»; ( Λουκ. 15,18 ). Σε προσήγγισεν με το δάκρυ της γνησίας μετανοίας και αυτομεμψίας; Ιδού εις μίαν στιγμήν χρόνου σε κρίνει ο Θεός καθώς ελάλησεν, « πιστός ο Κύριος εν τοις λόγοις Αυτού» ( Ψαλμ. 144.13 ). Εάν εις το ανάπαλιν σε εύρη, ω άνθρωπε, τότε θα ανοιχθούν τα μάτια της ψυχής και θα ίδης τι εζημιώθης, αλλά τι το όφελος! Άμα κρίνη ο Θεός τον άνθρωπον, τότε περιττή η μετάνοια. Όταν τελειώση η πανήγυρις, περιττά τα πολλά λόγια, το παν ετελείωσε! Ω, τι μέγα μυστήριον τούτο! Ω Θεέ μου, γλυκέ μου Ιησού, άνοιξόν μοι τα όμματα της ψυχής μου, ίνα ίδω καθαρώτατα τούτο το μέγα μυστήριον της αιωνίου σωτηρίας μου, ίνα ετοιμάσω εφόδια δια της χάριτός Σου βοηθούμενος, ίνα μη εν τω τέλει του βίου μου μεταμεληθώ χωρίς όφελος. Ως βλέπεις, τίποτε απολύτως δεν κάμνω, αλλά όλος λελέπρωμαι από πάθη, δώρησέ μου δάκρυα και μετάνοιαν ολόκληρον, προτού να έλθη η εσχάτη ώρα, καθ’ ην θα ακούσω την φωνήν Σου: « Ετοίμασον τα περί του οίκου σου, αποθνήσκεις και ου ζήσεις».
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #94 on: April 13, 2010, 09:05:19 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄

1)  Περί Αμαρτίας, Μετανοίας, Πένθους και Δακρύων.

5.
   Η μετάνοια είναι ατέλεστος, όλαι αι αρεταί δύνανται με την χάριν του Θεού, να τελειοποιηθούν από τον άνθρωπον. Την μετάνοιαν ουδείς δύναται να την τελειοποιήση, διότι μέχρι και της τελευταίας ημών αναπνοής έχομεν ανάγκην της μετανοίας, διότι σφάλλομεν εν ριπή οφθαλμού, οπότε η μετάνοια είναι ακατάκτητος. Ω, πόσον αγαθός ο Θεός! Δικαίως λοιπόν θα κολασθούν οι συναμαρτωλοί μου, διότι παρεγνώρισαν την άπειρον ευσπλαγχνίαν του ουρανίου Πατρός. Ενώ λοιπόν ως άνθρωποι σφάλλομεν, μας έρχεται οκνηρόν το να είπωμεν το « ήμαρτον »! Και πως θα το είπωμεν, εφ’ όσον έχομεν, εγώ πρώτος, την λήθην και την ραθυμίαν με συμβοηθόν την υπερηφάνειαν, ισχυρά εμπόδια προς τον δρόμον της ταπεινώσεως! Μας τον έδειξεν ο Χριστός δια του Σταυρού Του, αλλά δυστυχώς θεληματικώς κωφεύομεν προς μεγίστην μεταμέλειάν μας. Ο χρόνος φεύγει, τα έτη κυλούν και όλο και πλησιάζομεν δια την αιωνιότητα. Το βλέπομεν, ενώ μία νάρκη διανοητική μας δεσμεύει, έως να βληθώμεν, εγώ πρώτος, εις την κόλασιν! Ο Θεός μου, ο λυτρωσάμενος το ανθρώπινον γένος εκ της δουλείας του εχθρού, ρύσαι και ημάς από την μέλλουσαν καταδίκην, όταν θα έλθης να κρίνης τον κόσμον, αποδίδων εκάστω κατά τα έργα αυτού. Είθε δι’ ευχών σου να εύρω έλεος, όταν κρίνεται η ελεεινή μου ψυχή, διότι δειλιώ απαντήσαι τω φοβερώ Κριτή ελεγχόμενος υπό του ιδίου μου συνειδότος.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #95 on: April 14, 2010, 09:38:51 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄

1)  Περί Αμαρτίας, Μετανοίας, Πένθους και Δακρύων.

6.
  Υπακοή, εκκοπή θελήματος, αυτομεμψία, υπομονή γενική, ταύτα θεμελιώνουν την ψυχήν, την δε θέρμην και τον ζήλον τα δάκρυα διατηρούν. Εάν θέλης ζηλωτής να ευρεθής μέχρι τέλους του βίου σου, ζήλωσον του κλαίειν διαπαντός, και εάν τοιαύτα δάκρυα έχης, μη φοβού, συμπαραμένει ο ζήλος του πόθου του σωθήναι.
Το ύδωρ σβήνει το πυρ. Το ύδωρ το του Θεού, που ρέει από οφθαλμούς μετανοούντος, άπτει, οίδαμεν, πυρ ου φιλόϋλον, αλλά πυρ θεϊκόν, κατακαίον ζιζάνια αλλοφύλων!
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #96 on: April 15, 2010, 09:32:26 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄

1)  Περί Αμαρτίας, Μετανοίας, Πένθους και Δακρύων.

7.
   Να απέχης από αμαρτίαν και να προσπαθής να φυλάττης την καθαρότητα. Να εύχεσαι εν πνεύματι ταπεινώσεως και συντετριμμένης καρδίας. Να διώκης κάθε κακόν λογισμόν, που θα προσπαθή να σε μολύνη, επικαλούμενος τον Ιησούν Χριστόν, ο Οποίος αμέσως θα έλθη εις βοήθειάν σου. Εις μαρτύριον θα σου λογισθή η ενόχλησις του σατανά. Όλα από αγάπην ο Θεός τα επιτρέπει, ίνα μας παιδαγωγήση, να μάθωμεν την σοφίαν του Θεού, να καταισχυνθή ο πειρασμός και να δοξασθή ο Θεός,
ποτέ μην απελπισθής, ποτέ μη χάσης το θάρρος σου, ποτέ μη χάσης την υπομονήν σου, αλλ’ υπόμεινον τα πάντα δια την αγάπην του Θεού, ο Οποίος δι’ ημάς υπέστη σταυρικόν θάνατον. Τον ύβριζαν, Τον έλεγαν δαιμονισμένον και άλλα πολλά, υπέμεινε,δια την ημών σωτηρίαν.
Ενθυμού τον θάνατον, αυτόν μνημόνευε δια παντός, ίνα συντρίβεται η καρδία σου και γεννάται πένθος και κατάνυξις και δάκρυα, κατόπιν γίνεται μέσα εις την ψυχήν μία κατάστασις ειρηνική, γαληνιαία και η ψυχή ευρίσκεται εις άλλον κόσμον, μακάριον!
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #97 on: April 16, 2010, 09:39:28 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄

1)  Περί Αμαρτίας, Μετανοίας, Πένθους και Δακρύων.

8. 
Ας μετανοήσωμεν ειλικρινά, ας εξομολογηθώμεν καθαρά και λεπτομερώς. Ας μας απασχολή συνεχώς το κριτήριον του Θεού και η απόφασις Τούτου και να λέγωμεν: « Άράγε θα σωθώμεν ή θα αντικρύσωμεν τα βασανιστήρια των κολάσεων;» Τώρα πρέπει, και μάλλον συνεχώς να χύνωμεν δάκρυα μετανοίας. Αχ, πόσον πρέπει να μας απασχολή το πώς και κατά πόσον το ένδυμα της ψυχής μας είναι λευκόν και καθαρόν! Πρέπει να το λευκάνωμεν διαφορετικά δεν δυνάμεθα να παρουσιασθώμεν εμπρός εις τον Χριστόν μας καθώς είμεθα.
Η μελέτη του θανάτου δεν πρέπει να μας διαφεύγη καθόλου από το ωράριον της μοναχικής ζωής.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #98 on: April 18, 2010, 06:27:43 AM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄

1)  Περί Αμαρτίας, Μετανοίας, Πένθους και Δακρύων.

9.
   Πόσον πολύτιμος ο χρόνος της ζωής ταύτης! Το κάθε λεπτόν έχει μεγάλην αξίαν, διότι μέσα εις ένα λεπτόν δυνάμεθα να σκεφθώμεν τόσα πράγματα, είτε αγαθά είτε πονηρά, διότι ένας λογισμός κατά Θεόν μας ανεβάζει εις τον ουρανόν και ένας λογισμός διαβολικός μας κατεβάζει εις την κόλασιν. Ιδού λοιπόν, πόσην αξίαν έχει και το λεπτόν εις την παρούσαν ζωήν, δυστυχώς, όμως ημείς δεν το εσκέφθημεν αυτό και περνούν ώρες, ημέρες και χρόνια άνευ κέρδους. Μα χωρίς κέρδος μόνον; Πόσην ζημίαν έχομεν πάθει όλοι μας, πρώτος εγώ, και δεν το εννοούμεν! Μα κάποτε όταν θα πρόκειται να βγη η ψυχή μας από το σώμα, θα το εννοήσωμεν, αλλά φευ, αργά πλέον, διόρθωσις δεν χωρεί τότε. Τώρα πρέπει να το συνειδητοποιήσωμεν μέσα μας, τώρα να το εννοήσωμεν, που δυνάμεθα να βάλωμεν αρχήν. Να εκμεταλλευώμεθα τον πολύτιμον χρόνον της ζωής μας και μακάριος πράγματι όποιος βιασθή και βάλη αρχήν, διότι μίαν ημέραν θα γίνη πλούσιος ψυχικώς. Ποτέ δεν είναι αργά, διότι ο Κύριος αναμένει έκαστον, πότε θα ξυπνήση, δια να του δώση εργασίαν. Περιμένει μέχρι την ενδεκάτην ώραν, προσπαθεί με κάθε μέσον, όπως μας ξυπνήση. Εύχομαι όλοι μας να ξυπνήσωμεν και να ανάψωμεν τας λαμπάδας μας και με άγρυπνο μάτι να περιμένωμεν με υπομονήν, πότε θα έλθη ο Κύριος, ίνα συνεισέλθωμεν εις τον ολόφωτον Νυμφώνα της αιωνίου μακαριότητος, εις την πανήγυριν των φωτεινών αγγέλων, δια να ψάλλωμεν μαζί των τα αναστάσιμα άσματα, που θα μας ανάγουν από θεωρίας εις θεωρίαν και εις θείας αναβάσεις! Τότε, ω, τότε θα υπερεννοήσωμεν τι μεγάλον έργον η βία εν πάσι και ότι καλώς έπραττον οι προεστώτες, που μας εβίαζον και μας επίκραινον. Ιδού τώρα τι βλέπομεν εδώ! Τότε αι ευχαριστίαι εις τον Θεόν δεν θα έχουν όρια, τότε θα αποδώσωμεν όντως ευχαριστίας αξίως τω Θεώ!
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #99 on: April 18, 2010, 07:06:04 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄

1)  Περί Αμαρτίας, Μετανοίας, Πένθους και Δακρύων.

10. 
   Ας μη χάνωμεν τον καιρόν μάταια, βιαστών η βασιλεία των ουρανών, μνημονεύετε την έξοδον των ψυχών μας, την τελευταίαν ώραν και στιγμήν του δύσκολου χωρισμού. Ενθυμηθήτε πως έρχονται οι δαίμονες την υστάτην ώραν και ζητούν να αρπάσουν την δόλιαν ψυχήν και να την οδηγήσουν εις τον Άδην. Ω, τι οδύνη! Τι πόνος ψυχής! Οποίους αναστεναγμούς αφήνει η ψυχή τότε! Οίμοι, εις ποίαν θλιβεράν κατάστασιν ευρίσκεται εις εκείνας τας στιγμάς! Πόσας υποσχέσεις θα δίδη εις τον Θεόν ότι θα αλλάξη ζωήν, θα βαδίση της μετανοίας και του αγώνος τον δρόμον, αρκεί να μην αποθάνη! Όλοι μας θα φθάσωμεν εις αυτήν την ώραν και θα συναντήσωμεν τα ανωτέρω και ασυγκρίτως περισσότερα και θα υποσχεθώμεν πολύ εντονώτερον της μετανοίας και του αγώνος τον δρόμον. Ας φαντασθώμεν, ότι ο Θεός ήκουσε την αίτησίν μας. Τώρα τι απομένει; Να εκτελέσωμεν τα υποσχεθέντα, μετάνοιαν αληθινήν και αγώνα γύρω από την διόρθωσιν της ψυχής μας. Ιδού και ο κατάλληλος καιρός δια μετάνοιαν και αγώνα. Σιγά-σιγά συντέμνεται ο χρόνος της ζωής και οδηγούμεθα χωρίς καν να το εννοήσωμεν εις το τέρμα και τον τάφον! Μας περιμένει δικαστήριον και Κριτής, επίσης και βιβλία έχοντα γεγραμμένας τας πράξεις εκάστου. Και τις δύναται εκφυγείν τα τοιαύτα; Ουδείς. Άπαντες παραστησόμεθα τω βήματι του Χριστού, γυμνοί και τετραχηλισμένοι, αποδούναι έκαστος λόγον δια τα πεπραγμένα έργα και λόγους και σκέψεις. Ταύτα και πλείονα τούτων ας μνημονεύωμεν νυκτός και ημέρας, ίνα οδηγήσωμεν τας ψυχάς μας εις το πένθος και τα δάκρυα!
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #100 on: April 19, 2010, 10:31:06 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄

1)  Περί Αμαρτίας, Μετανοίας, Πένθους και Δακρύων.

11. 
   Η αμαρτία ως κέντρον, βαμμένη με την αρμόζουσαν ηδονήν, έρχεται ύπουλα, ως γλυκεία
και χαριτωμένη μέχρι γλώσσης, δια να προσβάλη την ψυχήν.
Όμως ο δελεασθείς από την ολιγόστιγμον ηδονήν και ανάπαυσιν αυτής, πικροτέραν δηλητηρίου και καταστρεπτικωτέραν
λοιμικής νόσου θα την αισθανθή επί του πνευματικού οργανισμού του.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #101 on: April 20, 2010, 10:11:18 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄

1)  Περί Αμαρτίας, Μετανοίας, Πένθους και Δακρύων.

12.
    Ό,τι και αν συνέβη με τους γονείς σου, η εξομολόγησις τα πάντα συγχωρεί και εξαλείφει, αδελφέ εν Κυρίω. Ενθυμού τον άσωτον υιόν, πόσον ημάρτησεν και με τον άσωτον βίον πόσον τους ελύπησε. Όταν όμως μετενόησε, ευθύς αι πατρικαί αγκάλαι ηνοίχθησαν και το παρελθόν εξεμηδενίσθη, ωσάν να μη συνέβη ποτέ. Η θεραπεία λοιπόν των λυπημένων γονέων σου έγινε, διότι η αλλαγή της ζωής σου προς πνευματικήν ζωήν το παν διώρθωσε. Ευρισκόμενοι τώρα εις την αληθινήν ζωήν, είναι πληροφορημένοι δια μέσου του Θεού, δια την αλλαγήν της ζωής σου και της μετανοίας σου, δια τας ελεημοσύνας σου και δια τα μνημόσυνα που τους κάνεις. Αν εμείς αμαρτάνοντες εις τον αληθή Πατέρα μας, τον Θεόν, μας συγχωρεί ό,τι και αν επράξαμεν, πόσον μάλλον οι γονείς μας θα είναι αναπαυμένοι, ευρισκόμενοι εκεί εις την αληθινήν ζωήν, από όπου βλέπουν καθαρώς τα πράγματα και γνωρίζουν την ανθρωπίνην ασθένειαν και το ευόλισθον της νεότητος και τον μέγαν τεχνίτην της πονηρίας, τον διάβολον, που αυτός ήτο η αιτία όλων των σκανδάλων κ.λ.π. Μάλλον θα σου αναγνωρίζουν ευχαριστίας, που λαμβάνουν δια μέσου σου βοήθειαν παρά του Θεού. Μείνε, αδελφέ μου, τελείως ήσυχος. Βάδιζε με ήσυχον νουν τον δρόμον της μετανοίας και μη σε θλίβη το παρελθόν. « Τοις όπισθεν επιλανθανόμενοι, τοις έμπροσθεν επεκτεινόμενοι», επί τον σκοπόν της σωτηρίας να αποβλέπωμεν. Μη κάμπτεται η ισχύς σου δια των τοιούτων λογισμών. Έχε θάρρος, ελπίδα, ανδρείαν. Όλα αυτά που σου φέρει είναι τέχνη του διαβόλου, δια να σου ψυχράνη την ελπίδα της σωτηρίας. « Ημάρτηκα», είπεν ο άνθρωπος; Ευθύς ο Θεός συγχωρεί, παραβλέπει ο Κύριος το αμάρτημά σου. Ο Άγιος Αυγουστίνος πόσον ελύπησε την αγίαν εκείνην μητέρα του! Και όμως κατόπιν εις ποίαν αγιότητα και έρωτα Θεού έφθασε! Με την μετάνοιαν όλα διορθώνονται. Ουδέν υπάρχει, το οποίον να νικά την ευσπλαγχνίαν του Θεού. « Και τον πρώτον ελεεί και τον έσχατον θεραπεύει, κακείνω δίδωσι και τούτω χαρίζεται». Όλα η αγάπη του Θεού τα σκεπάζει και τα διορθώνει. Ουδείς αναμάρτητος, ειμή εις, ο Θεός.
===================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #102 on: April 21, 2010, 07:31:08 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄

1)  Περί Αμαρτίας, Μετανοίας, Πένθους και Δακρύων.

13.
   Ο Γέροντας γράφει εις κοσμικήν πνευματικήν του κόρη:
Όλα τα έπαθες, κόρη μου, από την αυτοπεποίθησιν, δεν σε ενουθέτουν την ταπείνωσιν και την αυτομεμψίαν; Εις τι εθάρρησες; Ουκ οίδας ότι όστις στηρίζεται με θάρρος εις την καλαμίνην ράβδον, θα σπάση και θα τρυπήση τα χέρια του; Εις τι εθάρρησες λοιπόν; Ουκ οίδας το «χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν»; Ουκ οίδας ότι πολλοί πατέρες έπεσαν με το να θαρρήσουν εις τον εαυτόν τους; Ταπεινώσου, μέμφου τον εαυτόν σου, κλάψε, κόρη μου, πλύνον το ένδυμα του γάμου σου. Ο Νυμφίος σου, ο υπέρ τους υιούς των ανθρώπων ωραιότερος, σε καλεί, σε ζητεί, σου έχει την μονήν εις τους ουρανούς έτοιμον. Ο Νυμφών πνευματικώς πολυτελέστατος! Άγγελοι διακονούν, μη οκνήσης, ανάστα, λάβε ύδωρ, πλύνε καλώς τα νυμφικά σου, διότι ουκ οίδας πότε ελεύσεται. Ο θάνατος άδηλος, τους πάντας επισκέπτεται, ούτε την στιγμήν δεν γνωρίζομεν. Μετανόησον, ιδέ την πόρνην πως πλένει τους αχράντους πόδας του Δεσπότου, χύνει δάκρυα πολυτιμότερα του μύρου και αυτά επισπούν το θείον έλεος και την συγγνώμην, και ακούει: «Αφέωνταί σου αι αμαρτίαι, πορεύου εις ειρήνην». Μετάνοια, κόρη μου. Πρόσπεσον πενθούσα εις τα φοβερά πόδια του Δεσπότου, κλάψε, τσίριζε: «Ήμαρτον, Ιησού μου, δέξαι με μετανοούσαν και σώσόν με. Μη μου παρίδης τα δάκρυα, η χαρά των αγγέλων, μη με βδελυχθής, μη με απορρίψης, ο κλίνας τους ουρανούς τη αφάτω σου κενώσει». Με τέτοια λόγια και πλείονα τούτων ενόχλει τον Χριστόν μας πεπεισμένη ότι θα εύρης τριπλασίαν την αγάπην Του.
Η μετάνοιά σου θα δώση άμετρον χαράν εις τους αγγέλους και έξαλλοι θα αναφωνούν: «Εστάθη, εστάθη, εστάθη», δηλαδή δεν έπεσε τελικώς, αλλά εστάθης κάπου και επιάσθης από την φοράν προς τον κρημνόν και τώρα ανεβαίνεις πάλι.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #103 on: April 22, 2010, 10:10:04 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄

1)  Περί Αμαρτίας, Μετανοίας, Πένθους και Δακρύων.

14. 
    Ο καιρός της παρούσης ζωής παρέρχεται ανεπαίσθητα, αθόρυβα και το ποινικόν κάθε ανθρώπου βαρύνεται με την πάροδον του χρόνου, χωρίς τούτο να γίνεται αντιληπτόν απ’ αυτόν τον ίδιον. Κάποια ημέρα θα το εννοήση και θα απορήση και θα είπη: Άράγε που ήταν τόσα αμαρτήματα συναγμένα και εγά ο τάλας τα ηγνόουν; Οίμοι, τον ταλαίπωρον, τι με περιμένουν τώρα! Πως θα περάσω τα τελώνια!
Ναι, παιδί μου, τοιουτοτρόπως θα μας συμβούν εις όλους μας. Μόνον τώρα ας ετοιμασθώμεν το γρηγορώτερον, διότι δεν γνωρίζομεν ποίαν ημέραν και ώραν θα έλθη ο Κύριος να μας κτυπήση την θύραν της ψυχής μας, δια να μας καλέση προς απολογίαν. Ας είμεθα λοιπόν πάντοτε προσεκτικοί και έτοιμοι δια το ανεπίστροφον ταξίδιον του Ουρανού.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #104 on: April 23, 2010, 08:29:41 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄

1)  Περί Αμαρτίας, Μετανοίας, Πένθους και Δακρύων.

15.   
   Αγαπητέ αδελφέ…, ο Θεός ο επισκεψάμενος την ταπείνωσιν ημών, Αυτός ας μας χαρίση την γνησίαν μετάνοιαν, δι’ ης εξιλεώνεται το θείον δικαστήριον. Μετάνοια ειλικρινής είναι εκείνη που παρουσιάζει μεταμέλειαν των πεπραγμένων αμαρτημάτων, πένθος και δάκρυα πύρινα και καταλυτικά των της αμαρτίας οχυρωμάτων, μετά ειλικρινούς και καθαράς εξομολογήσεως. Η μετάνοια ουδέν αφήνει αθεράπευτον. Εάν δεν εδίδετο η μετάνοια, δεν θα εδικαιώνετο πάσα σαρξ. Ο θρίαμβος και η νίκη δίδεται τοις ανθρώποις δια των όπλων της μετανοίας. Δόξα τω μόνω σοφώ Θεώ, όστις έδωσε τοις ανθρώποις τοιούτον δραστήριον φάρμακον, δι’ ου θεραπεύεται κάθε λογής ασθένεια, αρκεί να το πάρωμεν καλώς. Ας αγωνισθώμεν, αδελφέ μου, ας βαδίσωμεν εν απλότητι και αφελότητι καρδίας, όπως τα μικρά παιδιά, καθώς είπεν ο Σωτήρ: «αν μη γένησθε, ώσπερ τα παιδία, ου μη εισέλθητε εις την βασιλείαν του Θεού» (Ματθ.18,3). Δια της απλότητος και της πίστεως ελευθερούμεθα από τον κάκιστον μετεωρισμόν, τον φθοροποιόν των αγαθών σπερμάτων του Πνεύματος. Καθώς πιστεύομεν ούτω και ακολουθούν, ό,τι σπέρνει κανείς, τούτο και θερίζει. Ας αιτούμεν κατάνυξιν και πένθος και θα δώση ημίν ο Θεός, ίνα ακολουθήση ροή δακρύων ζωτικών, όπως αναθάλλη η καρδία καρπούς Αγίου Πνεύματος. Αμήν.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #105 on: April 24, 2010, 08:24:33 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄

1)  Περί Αμαρτίας, Μετανοίας, Πένθους και Δακρύων.

16.
    Να εύχεσαι δι’ εμέ, αδελφέ, όπως μου δώση ο Κύριος μετάνοιαν, πριν να εξέλθω δια την μεγάλην αποδημίαν από τον κόσμον τούτον, διότι δεν επλάσθημεν δια την γην ταύτην, αλλά δια τον ουρανόν. Εκεί έχει ο Θεός έτοιμον τόπον δια τα παιδιά Του, που θα του κάμνουν υπακοήν εις ό,τι τους λέγει. Όσους κωφεύουν εις τα θεία Του προστάγματα, τους έχει έτοιμον τόπον φυλακής αιωνίας, εκ της οποίας να μας φυλάξη ο Θεός. Τώρα φωνάζει ο Θεός δια μέσου των Ιερών Γραφών, των ιεροκηρύκων, των πνευματικών πατέρων: «Μετανοείτε, ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 3,2 ), αλλά δυστυχώς κωφεύουν με διάφορες προφάσεις οι έξυπνοι, οι δυνατοί. Αλλά ο πανάγαθος Θεός θέλοντας να μεταδώση τον πλούτον Του εις τον άνθρωπον, καλεί όλους τους αδυνάτους, τους ασθενείς, τα μη όντα. «Έξελθε ταχέως εις τας ρύμας της πόλεως και τους πτωχούς και αναπήρους και χωλούς και τυφλούς εισάγαγε ώδε, ίνα γεμισθή ο οίκος μου», λέγει ο Θεός δια μέσου του ιερού Ευαγγελίου. Καλών ο Θεός τους αχρείους δοξάζεται περισσότερον η ευσπλαγχνία Του και τον άνθρωπον τον οδηγεί εις την ευγνωμοσύνην. Διότι ποίος λεπρός αξιωθείς του καθαρισμού δεν αποδίδει ευχαριστίαν εις τον ευεργέτην του; Ποίος κατάδικος δια μίαν αιώνιον ειρκτήν δεν ευγνωμονεί τον Σωτήρα του κ.ο.κ.;
Δυστυχώς εγώ, αδελφέ, δεν ευχαριστώ τον Θεόν, διότι η λήθη, το γέννημα της υπερηφανείας μου αφήρεσε το λογικόν.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #106 on: April 25, 2010, 06:25:29 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Γ΄

Β΄ Περί Εξομολογήσεως και Πνευματικού Ταμείου.

1η Επιστολή.
     Αύτη η εξομολόγησις μου έδωσε χαράν εις την ψυχήν, διότι εχάρη ο Θεός και οι άγγελοι, που την περίμεναν από στιγμήν εις στιγμήν. Κατώρθωσες να καταισχύνης τον διάβολον, που χαίρει τόσον πολύ, όταν κρύβη τους λογισμούς του κανείς από τον πνευματικόν του πατέρα.
Το φίδι, όταν βγη από την φωλιά του, τρέχει δια να κρυφθή, διότι αισθάνεται ότι θα το κτυπήσουν. Έτσι και ο διαβολικός λογισμός, που είναι ωσάν φαρμακερό φίδι. Όταν βγη από το στόμα του ανθρώπου, διαλύεται και εξαφανίζεται, διότι η εξομολόγησις είναι ταπείνωσις, οπότε ο σατανάς ούτε να μυρισθή δεν δύναται την ταπείνωσιν, και πως είναι δυνατόν να σταθή μετά την ταπεινήν και ειλικρινή εξομολόγησιν; Αλλά, παιδί μου, εύχομαι καλήν αρχήν και προσοχήν. Να μην εντρέπεσαι καθόλου εμένα, μη με εκλαμβάνης ως άνθρωπον, αλλά ως αντιπρόσωπον του Θεού. Τα πάντα σου να μου λες έστω και αν κάτι σου λέγη ο λογισμός και δι’ εμέ, διότι εγώ έχω πείραν των διαβολικών επηρειών και γνωρίζω πως πολεμά τον άνθρωπον και ότι τα πνευματικά παιδιά έχουν απλήν καρδίαν και αν τους έρχωνται λογισμοί κακοί, αυτό οφείλεται εις την κακίαν του διαβόλου και εις τον εγωϊσμόν του παιδιού, που παραχωρείται να υποπίπτη εις παρομοίους λογισμούς προς το πρόσωπον του Γέροντος, όπως ταπεινωθή περισσότερον. Δια τούτο μη λυπήσαι, θα χαίρωμαι πάντα, όταν μου μιλάς ελεύθερα και ειλικρινά, διότι χωρίς καθαράν εξομολόγησιν δεν πρόκειται να γίνη ουδεμία πρόοδος εις τον πνευματικόν τομέα.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #107 on: April 26, 2010, 09:54:22 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Γ΄

Β΄ Περί Εξομολογήσεως και Πνευματικού Ταμείου.

2η Επιστολή.
    Λοιπόν, παιδί μου, μην έχεις καμμίαν μέριμναν, το φορτίον ανέλαβα εγώ περί σου. Μόνον σε παρακαλώ να ησυχάσης. Εσύ μου γράφεις δια γραφίδος, αλλά εγώ αισθάνομαι την δύναμιν, την έννοιαν, την ουσίαν των γραφομένων, εισέρχομαι εις το πνεύμα των λόγων σου. Σε ικετεύω, ησύχασε πλεον, όλα σου είναι συγκεχωρημένα με την εξομολόγησιν που κάνεις. Ο Σατανάς αντελήφθη τον χαρακτήρα σου και σε τυραννά χωρίς να συμβαίνη τι το σοβαρόν. Όσα μου γράφεις, δηλαδή τους λογισμούς που σε βασανίζουν, όλα είναι τέχνη του πονηρού δια να σε φέρη εις απόγνωσιν, εις στενοχωρίαν κ.λ.π. Όλα όσα συνέβησαν, ρίψε τα εις τον αιγιαλόν, εις το βάθος, να χαθούν. Χάραξε τώρα νέαν πορείαν ζωής. Εάν σκέπτεσαι τα ίδια, να ηξεύρης ότι θα γίνης επίχαρμα των δαιμόνων, μόνον, σε παρακαλώ, κάνε μου υπακοήν, η εξομολόγησίς σου τα έχει συγχωρήσει όλα. Λοιπόν μη θέλης πάλιν να ανακατεύης παλαιά χειρόγραφα εξωφλημένα. Μη ξύνης πληγήν, που τόσα υπέφερες εξ αυτής. Μη σε πλανά ο λογισμός, ότι εσύ φταις. Εάν δεν τον επήγαινες εις τους ιατρούς κ.λ.π., τότε δικαίως θα σε επολέμουν τοιούτοι λογισμοί, ενώ τώρα εξετέλεσες το καθήκόν σου. Ο Θεός ηθέλησε να τον πάρη, με τον σκοπόν που γνωρίζει μόνον η άπειρη σοφία Του
Και εσύ νομίζεις, ότι εσύ τον σκότωσες! Πρόσεξε τον λογισμὀν αυτόν, να μην εμφωλεύση εις την καρδίαν σου, διότι είναι τέχνη του διαβόλου, δια να σου προξενήση κακόν, που αυτός γνωρίζει ως έμπειρος απατεώνας, ο οποίος δια της απογνώσεως έχει καταποντίσει πλήθη αναρίθμητα εις τα βάθη της κολάσεως. Τέχνη του διαβόλου είναι, όταν συμβή κάτι και βλέπη πως στενοχωρείται ο άνθρωπος, αμέσως να φέρη ένα σωρό σκέψεις δήθεν δικαιολογημένας, ώστε να οδηγήση τον ταλαίπωρον άνθρωπον εις μεγάλην φουρτούνα, δια να τον καταποντίση, ( εις την αναμπουμπούλα χαίρεται η αλεπού ), και όταν παρέλθη η φουρτούνα, βλέπει ότι εκινδύνευσε να πνιγή μέσα «σε μια κουταλιά νερό».
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #108 on: April 27, 2010, 06:16:30 PM »

===========================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Γ΄

Β΄ Περί Εξομολογήσεως και Πνευματικού Ταμείου.

3η Επιστολή.
   Ταπεινώσου και εξομολογού εις το εξής, διότι η εξομολόγησις εμπερικλείει την αγιωτάτην ταπείνωσιν,
άνευ της οποίας δεν σώζεται κανείς.
Χαρά μεγάλη δια τον διάβολον, όταν κατορθώση και πείση τον άνθρωπον να κρύψη τους διαβολικούς λογισμούς,
και τούτο διότι θα πετύχη τον μελετώμενον ψυχοφθόρον σκοπόν του.
===========================================================================================================================
« Last Edit: April 27, 2010, 06:17:32 PM by Silver » Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #109 on: April 28, 2010, 08:42:20 PM »

================================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Γ΄

Β΄ Περί Εξομολογήσεως και Πνευματικού Ταμείου.

4η Επιστολή.
   Ας εξομολογούμεθα συχνά με ευλάβειαν και καθαράν συνείδησιν.
Να τηρώμεν τας εντολάς του πνευματικού. Να προσευχώμεθα αδειαλείπτως.
Να έχωμεν την μνήμην θανάτου και δυνατός ο Θεός να μας αξιώση της άλλης ζωής κοντά Του,
δια να συγχαίρωμεν με τους αγίους, εις την θριαμβεύουσαν Εκκλησίαν.
================================================================================================================================
« Last Edit: April 28, 2010, 08:42:53 PM by Silver » Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #110 on: April 29, 2010, 08:22:34 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Γ΄

Β΄ Περί Εξομολογήσεως και Πνευματικού Ταμείου.

5η Επιστολή. 
    Σου έχω γράψει περί της συνειδήσεως, ότι πρέπει να προσέχωμεν, να μη πράττωμεν κάτι, που θα γίνη αιτία, να μας ελέγξη και να μας καταδικάση.
Έχε κατά νουν, ότι ο Θεός βλέπει τα πάντα και ουδέν κρυπτόν από των οφθαλμών Του. Και πως θα είπω ψέμματα ενώπιον του Θεού; Ουκ οίδας ότι το ψέμμα είναι εκ του διαβόλου και μη προσέχοντας γίνεται συνήθεια, κατόπιν έξις και πάθος, και ότι ψεύσται «Βασιλείαν Θεού ου κληρονομούσι»;
Φοβού τον Θεόν, δεν αναπαύεται ο Θεός δια μέσου υλικών προσφορών, όταν εγκαταλείπωμεν την έσωθεν επιμέλειαν της καρδίας, αλλά είναι ανάγκη και τούτο ποιήσαι κακείνο μη αφιέναι.
Επιμελού το συνειδός, διότι ουκ οίδομεν την ώραν του θανάτου. Και εάν δεν αποδώσωμεν εις τον χρεωφειλέτην, όσα του οφείλομεν, θα μας κατηγορήση σφοδρώς, χωρίς ανοχήν, και τότε, όπερ και αλλοίμονον, φραγήσεται το στόμα ημών, μη έχον τι απολογήσασθαι.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #111 on: April 30, 2010, 10:08:01 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Γ΄

Β΄ Περί Εξομολογήσεως και Πνευματικού Ταμείου.

6η Επιστολή.
   Κάθε νύκτα κάμε κριτικήν το πώς διήλθες την ημέραν, και το πρωϊ, πως επέρασεν η νύκτα, ώστε να ηξεύρης τι ταμείον έχει η ψυχή σου, και αν ζημίαν οίδας, προσπάθησον να την ανακαλέσης δια της προσοχής και βίας. Αν δε αύξησιν, δόξαζε τον αφανή αρωγόν σου, τον Θεόν.
Μην αφήσης τον έλεγχον της συνειδήσεώς σου επί πολύ, αλλά συντόμως δίδε ό,τι ζητεί, μήπως σε οδηγήση εις τον κριτήν και εις την φυλακήν. Ζητεί το συνειδός την επιμέλειαν και την επανάκτησιν του κανόνος και της προσευχής; Δώσε τα και ιδού απηλλάγης της οδού προς τον κριτήν. Μην εξασθενήσης την σωτήριον φωνήν της συνειδήσεως εν τη καταφρονήσει αυτής, διότι θα μεταμεληθής εις το ύστερον χωρίς όφελος.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #112 on: May 02, 2010, 12:39:35 AM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Γ΄

Β΄ Περί Εξομολογήσεως και Πνευματικού Ταμείου.

7η Επιστολή.
   Προσέχετε να είσθε ειλικρινείς εις τας πράξεις σας, καθώς και εις τους λόγους, ιδίως εις τας εξαγορεύσεις σας, διότι ο Θεός ετάζει καρδίας και νεφρούς και τίποτε δεν είναι σκοτεινόν εις την διόρασιν του ακοιμήτου Αυτού Οφθαλμού.
Φοβηθήτε τον Θεόν, ο Θεός δεν μυκτηρίζεται, δεν ξεγελιέται. Παιδεύει αυστηρά, όταν δεν ίδη ειλικρίνειαν. Δια τούτο προσέχετε. Όπως πράττετε την παρακοήν, την κρυφήν αμαρτίαν, έτσι και να την θεατρίζετε εις την εξομολόγησιν, μη σας νικά ο εγωϊσμός και σκεπάζετε την αλήθειαν και μένετε αδιόρθωτοι και εμπαθείς.
Προσέχετε, τα χρόνια περνούν, κυλούν και ο θάνατος έρχεται εις ώραν, που ημείς δεν περιμένομεν, και ούτω ανέτοιμοι φεύγομεν, με κατακεκριμμένην την συνείδησιν, η οποία θα μας κατηγορήση εις το φοβερόν κριτήριον του Θεού.
Διορθώσατε τα πάντα, εάν θέλετε να ίδητε ημέρας αγαθάς, απαθείας και ειρήνης.
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #113 on: May 02, 2010, 09:34:35 PM »

====================================================================================================================

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Δ΄

α   Περί Μοναχισμού, Παρθενίας και Αγνότητος.


1. 
   Ουδέν εκλεκτότερον του μοναχισμού. Μοναχισμός θα ειπή, θέωσις, αγιασμός κατ’ άμφω, μέθεξις Θεού. Μοναχισμός είναι επίγνωσις και συναίσθησις και εύρευσις της εντός του ανθρώπου βασιλείας του Θεού. Τις σοφός και συνήσει ταύτα! Τις όντως συνετός επέγνω ότι εν τω μοναχισμώ υπάρχει η εξαίρετος χάρις του Θεού, ως θέωσις, ως αγιασμός και αφήσας κόσμον, θελήματα και ελευθερίαν, ελθών και βιώσας αυτόν, σκάψας και αγωνισάμενος εύρε τον Ιησούν και γέγονε βασιλεύς βασιλεύων εν τη ελευθερία των παθών. Ανευ μοναχισμού ουδείς έρχεται εις την απάθειαν, ουδείς αποκτά νουν καθαρόν άνευ αγρυπνίας, εγκρατείας και αδιαλείπτου ευχής. Ουδείς έρχεται εις θεωρίας επίβασιν άνευ μοναστικού βιώματος. Με τον Ιησούν ουδείς έρχεται εις τόσον στενήν συνάφειαν και επαφήν, ειμή εκείνος μόνον, που θα παραμείνη πλησίον Του και δεν θα Τον εγκαταλείψη. Τότε θα αξιωθή του μακαρισμού: «Μακάριοι οι ακούοντες τον λόγον του Θεού».
Αν η καρδία δεν αγνισθή, ο αγνός Ιησούς δεν έρχεται, όπως ποιήση μονήν εις αυτήν. Πως είναι δυνατόν όμως εν μέσω του κόσμου συναναστρεφόμενος αγνίσαι τις την εαυτού καρδίαν; Δι’ αυτόν τον λόγον, γνωρίσαντες οι πατέρες τούτο και εγκαταλιπόντες τον κόσμον κατώκησαν εις την έρημον και εκεί έστησαν την παλαίστραν των και εκέρδισαν και έλαβον τους στεφάνους της νίκης.
Καλείται λοιπόν ο άνθρωπος με σύμμαχον τον Θεόν και βοηθόν Γέροντα, να αρχίση την πάλην και τον αγώνα τον πνευματικόν. Ο δε εχθρός ως διάβολος, κόσμος και σάρκα, θα προβάλη κραταιάν αντίστασιν, ώστε να εκφοβίση τον αγωνιστήν, όστις εάν κρατήση ισχυρώς τας συμβουλάς και οδηγίας του πνευματικού του οδηγού, ασφαλώς θα επιτύχη την νίκην και θα λάβη τους στεφάνους της αιωνίου δόξης. Ο μοναχισμός είναι υπερφυσικός. Η ζωή του μοναχού είναι υπερφυσική, διότι αρνείται εις όλην της την κυριολεξίαν την φύσιν. Και ιδού, σπάζει τους φυσικούς δεσμούς με τους γονείς και συγγενείς αυτού, εγκαταλείπει αυτούς δια βίου, όχι δι’ ιδιοτελείς σκοπούς, αλλά μόνον και μόνον, δια να υπηρετήση τον Θεόν με μίαν ολοκληρωμένην αφοσίωσιν. Η νέα του ζωή έχει ως σκοπόν την νέκρωσιν του σαρκικού φρονήματος και την κατάληψιν δια του αγώνος της ισαγγέλου αγνείας. Φυσικόν είναι ο ύπνος της νυκτός, αλλ’ ο μοναχισμός επιβάλλει την αγρυπνίαν, όπως γίνη ο μοναχός ως στρουθίον μονάζον επί δώματος. Φυσικόν είναι η ελευθερία του ατόμου, αλλ’ ευθύς ως μονάση ο άνθρωπος επιβάλλει νέκρωσιν του ιδίου θελήματος, ένεκεν της αγάπης προς τον Θεόν, και γενικώς η ζωή του μοναχού είναι τελείως διαφορετική από την κατά κόσμον, δια τούτο και εκλήθη αγγελική, δια την υπερφυσικήν αυτής πορείαν. Μεγάλη χάρις από τον Θεόν είναι να κληθή κανείς δια τον μοναχισμόν και μεγαλυτέρα χάρις είναι το να επιτύχη πνευματικόν οδηγόν εν αυτώ. Διότι το να αφήσωμεν τον κόσμον είναι εύκολον, αλλά το να εύρωμεν κατάλληλον οδηγόν, αυτό είναι ιδιαιτέρα εύνοια του Θεού, διότι από τον οδηγόν θα εξαρτηθή η πρόοδος ή μη του αποταξαμένου. Η μνήμη του θανάτου επιμεληθείσα καλώς παρέχει ισχυράν δύναμιν εις την αρχήν της προθέσεως προς αποταγήν του κόσμου, καθώς και καθ’ όλον τον μοναχικόν κατόπιν βίον. Η μνήμη αύτη θα του γίνη μία πανίσχυρος πνευματική φιλοσοφία, ένθεν θα αντλή την αλήθειαν των πραγμάτων προς υποσκελισμόν των προσκαίρων απάντων. Επισκέψου τα ψυχρά μνήματα, και εκεί έντεινον το ους σου, και άκουσον τι λαληθήσεταί σοι εκ των οικούντων εν αυτοίς: «Τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον, εάν κερδήση τον κόσμον όλον και ζημιωθή την ψυχήν αυτού;» ( Μαρκ. 8.36 ), «ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης» ( Εκκλ. 1,2 ).
Εις την ώραν την δυσκολωτάτην και πάνυ οδυνηράν του θανάτου, ουδείς υπάρχει ο βοηθών τον άνθρωπον, ει μη τα έργα του μόνον. Ουδείς εις την αλήθειαν, ει μη ο Θεός. Εάν Τούτον θεραπεύσωμεν, έξομεν πανίσχυρον βοηθόν και αντιλήπτορα εις τον δεινόν και επιθανάτιον χωρισμόν ψυχής και σώματος ημών. Οίον αγώνα έχει η ψυχή χωριζομένη του σώματος! Αυτόν τον αγώνα μνημόνευε διηνεκώς και σκέψου και πρόσεχε ότι έχομεν και εναέρια τελώνια, που παρεμποδίζουν τας ανερχομένας ψυχάς να ανέλθουν, παρουσιάζοντα τας πράξεις του βίου προς εμποδισμόν της ανόδου αυτών και ούτω παρασύρουν αυτάς εις τον άδην. Κατόπιν πρέπει να προσέξωμεν ότι και κριτήριον έχομεν να υποστώμεν. Οίμοι, και τι κριτήριον! Τότε το «ήμαρτον» και το «ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ» ουδέν ισχύουν, αλλά φραγήσεται παν στόμα μη έχον τι απολογήσηται. Ταύτα και πλείστα τούτων οφείλομεν σκέπτεσθαι, όπως εξιχνιάσωμεν καλύτερον οίον προορισμόν έχομεν και ανατρέξωμεν το συντομώτερον προς κατάληψιν αυτού, διότι ουκ οίδαμεν τι τέξεται η επιούσα, άδηλος γαρ ο θάνατος. Μόνον το κατά Θεόν αγαθόν θα μείνη και θα ακολουθήση τον άνθρωπον. Και τι καλύτερον από το να εργασθή κανείς δια τον Θεόν εις ολόκληρον την ζωήν του, ώστε το κέρδος της εργασίας του αυτής να το λάβη μεθ’ εαυτού, όταν υπάγη προς τον Θεόν! Όντως ούτός εστιν ο σοφός έμπορος, που εύρε τον πολύτιμον μαργαρίτην.
Αν ακούσης την φωνήν Κυρίου του Θεού σου, μη σκληρύνης την καρδίαν σου και άκουσον τι λαληθήσεταί σοι εξ Αυτού. «Λαλήσει δε ειρήνην επί… τους οσίους αυτού και επί τους επιστρέφοντας καρδίαν επ’ Αυτόν» ( Ψαλμ. 84,9 ).
Εύχομαι εκ καρδίας, ίνα δια του θείου έρωτος γένηται ακατάπαυστος ο του Θεού πόθος, και φθάσης δι’ αυτού πτερούμενος την ισάγγελον ωραιότητα δια των πρεσβειών της ηγουμένης του τόπου ημών Κυρίας Θεοτόκου. Αμήν , γένοιτο.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #114 on: May 03, 2010, 08:30:44 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Δ΄

α   Περί Μοναχισμού, Παρθενίας και Αγνότητος.

2.
     Τα άνω φρονείτε, τα άνω ζητείτε, το γαρ πολίτευμα ημών, κατά τον Απόστολον Παύλον, εν ουρανοίς υπάρχει. Ω, τι ευτυχία κρύβει ο μοναχισμός! Ω, πολυτέλεια του ουρανού, πως θέλγεις τον μονάζοντα και βιώνοντα την ησυχίαν και φεύγοντα τον μάταιον κόσμον! Πόσον ο νους εις τον ήσυχον τόπον έλκεται προς τα άνω και διαβαίνει από γνώσεως εις γνώσιν, από θεωρίας εις θεωρίαν, αναβάσεις θέμενος εν τη καρδία αυτού, τον Θεόν μόνον κατοπτριζόμενος με θείον έρωτα! Ω, βάθος πλούτου και γνώσεως Θεού! Όντως οι την έρημον περιπολεύοντες άσημοι μοναχοί φιλόσοφοι κατά Θεόν υπήρχον, εις την γην περιεπάτουν, αλλά εις τον ουρανόν διέτριβον δια θεωρίας και έρωτος. Ω μοναχισμέ, οποίος εν τη δόξη σου! Όταν  ησυχάση ο άνθρωπος από τους θορύβους και μονάση υπό την οδηγίαν και εποπτείαν ακριβούς οδηγού, τότε οδηγείται εις την εσωτερικήν δόξαν του μοναχισμού. Η πάλη ημών είναι προς εξουσίας, προς αρχάς, προς δυνάμεις σκοτεινάς και παμπονήρους, προς λίαν εμπειροπολέμους παρατάξεις, προς την σάρκα και τον κόσμον των παθών, που ομοιάζουν με πληγάς, που πονούν τρομερά, και χρειάζεται τρόπος, χρόνος, υπομονή και επιμἐλεια δια να θεραπευθούν.
Βλέπομεν τους αγίους πατέρας εις τα πρώτα των χρόνια. Υπέφεραν ξηρασίας, απογοητεύσεις τρομεράς και πολλούς εξοντωτικούς πειρασμούς, εκράτησαν γερά την υπομονήν και την βίαν και κατόπιν τους επεσκέφθη η χάρις, αναλόγως προς ό,τι υπέμειναν προηγουμένως.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #115 on: May 04, 2010, 09:05:04 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Δ΄

α   Περί Μοναχισμού, Παρθενίας και Αγνότητος.

3. 
    ( Ο Γέροντας γράφει προς μοναχάς περί του παρθενικού βίου).

Ο παρθενικός βίος παρομοιάζεται με την εικόνα του πλοιαρίου, που δια παντός παλαίει με την αδιάκοπον και σκληράν φουρτούνα και λιμάνι καταφυγής δεν φαίνεται πουθενά, αλλά συνεχώς κλυδωνίζεται επί των κυμάτων. Διότι η παρθένος φέρει εντός της την φλόγα του σαρκικού φρονήματος και δια τούτο ουδεμία ανακωχή επιτρέπεται, αλλά δια παντός πόλεμος και τα όπλα ανά χείρας. Και ενώ η έγγαμος γυνή, όταν η φουρτούνα εκσπάση, καταφεύγει αμέσως εις το λιμάνι, το οποίον είναι η συζυγική ένωσις, και ούτω διαφεύγει τον κίνδυνον, η παρθένος όμως οφείλει αψηφώντας τας φουρτούνας, να προχωρή εις το ανοικτόν πέλαγος  και κρατούσα σταθερώς το τιμόνι του καραβιού της ψυχής της, να παλαίη με τα αγριεμένα κύματα της σαρκός, επικαλουμένη αδιακόπως τον Ιησούν, έως ότου προφθάση Εκείνος και επιτιμήση τη θαλάσση και είπη αυτή : «Σιώπα, πεφίμωσο». Ω, πόσον υψηλή η αγνεία! Πόσον λάμπει η ολόφωτος στολή της και πόσον μεγίστην παρρησίαν κέκτηται, διότι, όχι μόνον εξομοιοί τον άνθρωπον με τους αγγέλους, αλλά τον αναβιβάζει και υπέρ αυτούς. Οι άγγελοι ακόπως διατελούν εν αγνεία, διότι φυσικώς βαδίζουν, ενώ η παρθένος υπέρ φύσιν την πορείαν έθηκε, και όχι μόνον έχει τον αγώνα να στρέψη την φύσιν εις άλλην κατεύθυνσιν, αλλά έχει και την διηνεκή πάλην και την δια βίου προσπάθειαν κατά των φοβερών δαιμόνων, που τρίζουν τους οδόντας της κακίας των, να διαστρέψουν τας ευθείας οδούς του Κυρίου, να αποσπάσουν δηλαδή την καθαράν νύμφην του Χριστού από την αγάπην Αυτού και να την καταστήσουν κτήνος, δίκην χοίρου, κατεσθίουσαν τον βούρκον της εμπαθούς ηδονής.
Ας κοπιάσωμεν, τέκνα μου, ας αγωνισθώμεν, ας τρέξωμεν, όπως καταλάβωμεν το βραβείον της άνω κλήσεως, διότι ο αγωνοθέτης Χριστός πάρεστι, παρακολουθών μετά συμπαθείας τον αγώνα εκάστου, δια να απολαύσωμεν της ομοιότητος Αυτού, όταν φανερωθή, καθώς έγραψε και ο απόστολος των εθνών Παύλος: « Όταν ο Χριστός φανερωθή, η ζωή ημών, τότε και υμείς συν Αυτώ φανερωθήσεσθε εν δόξη». Αι κόραι εγκαταλείπουν τους προσφιλείς των γονείς και αδελφούς και οικείους και προσκολλώνται δια γάμου ανδρί θνητώ και υπομένουν τας αδυναμίας, τας δυστροπίας, τα πάθη αυτού, αν τύχη τοιούτος, ενίοτε δαρμούς και ύβρεις και δεν τον εγκαταλείπουν ένεκεν δεσμού μυστηρίου γάμου ή δια συντήρησιν και ικανοποίησιν της σαρκικής αυτών επιθυμίας. Υμείς αντ’ αυτών νυμφεύεσθε τον άφθαρτον Νυμφίον Χριστόν, εγκαταλείπουσαι γονείς και παν των του ματαίου τούτου κόσμου αγαθών, προς την μετά του Χριστού ένωσιν, δια πνευματικού γάμου, ακολουθούσαι αγαπητικώς τον Ιησούν, ο Οποίος δι’ υμάς υπέμεινε Σταυρόν και θάνατον και σας εχάρισεν προίκαν αμύθητον, την βασιλείαν των Ουρανών, και από πτωχάς και ρυπαράς, σας έστεψε βασιλίσσας, να απολαμβάνετε εις τους ουρανούς υπέρ αυτοκράτορας δόξαν και ευφροσύνην.
Πόσον ασυγκρίτως υπερέχει η χάρις της παρθενίας και πόσον υψηλοτέρα είναι η δωρεά του μυστηρίου της πνευματικής μυστικής συζεύξεως μετά του Νυμφίου Χριστού από τον σαρκικόν γάμον! Και τούτο, διότι ο Νυμφίος είναι ουράνιος, είναι άσπιλος, είναι αιώνιος και Θεός!
Εάν εις τους κοινούς γάμους βλέπωμεν την γυναίκα να αναδεικνύεται ηρωϊς υπομονής και καρτερίας των θλίψεων, των στενοχωριών και δυσκολιών της συζυγικής ζωής, των ύβρεων, των παθών, των δαρμών του συζύγου και των υπέρ τας δυνάμεις της δυσκολιών της ανατροφής και λοιπής κηδεμονίας των τέκνων, τότε, ω, τότε, πόσον αξιοκατάκριτοι θα είμεθα ημείς, όταν δεν δείξωμεν υπομονήν, βίαν, υπακοήν και όλα όσα απαιτεί ο χρηστός ζυγός του γλυκυτάτου Ιησού, εις υψηλότερον βαθμόν της συζύγου γυναικός! Οφείλομεν λοιπόν να επιδείξωμεν πολιτείαν ανάλογον του εξαιρέτου της κλήσεως και των επικειμένων επάθλων και αιωνίων βραβείων του ουρανού.
Ταπεινωθώμεν και κράξωμεν τω Νυμφίω Χριστώ, «Νυμφίε της πτωχής μου ψυχής, μη κλείσης τον ουράνιον νυμφώνα Σου, ως εις τας μωράς παρθένους, αλλά αξίωσον να ευπορούν αι λαμπάδες μας από έλαιον καλών έργων, αγάπης, ταπεινώσεως, μετανοίας, δακρύων, υπακοής, υπομονής, αγνότητος, διακρίσεως και των υπολοίπων αρετών, ώστε η επάρκεια να διατηρή άσβεστον το φως έως της ελεύσεως Σου, ίνα όλη η συνοδεία συνεισέλθωμεν εις τους ουρανίους γάμους με λαμπράν και ακτινοβολούσαν την στολήν εκ του φωτός της ιδικής Σου χάριτος συνεορτάζουσαι και συνευφραινόμεναι μετά Σου, εις τους απεράντους αιώνας των αιώνων. Αμήν, γένοιτο».
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #116 on: May 05, 2010, 08:45:02 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Δ΄

α   Περί Μοναχισμού, Παρθενίας και Αγνότητος.

4. 
    ( O Γέροντας γράφει προς μοναχάς).
Τέκνα μου ευλογημένα, αναλογισθήτε την δωρεάν όπου σας χαρίζει ο Κύριος, το να γίνετε νύμφαι του Υιού Αυτού. Δια τούτο με αμέτρητον ταπείνωσιν προσέλθετε εις την πνευματικήν αφιέρωσίν σας εις τον γλυκύν Ιησούν, και με την ειλικρινή αγάπην σας προς Αυτόν δώσατε την αγίαν υπόσχεσιν, ότι θα μείνετε πισταί μέχρι θανάτου εις την αγάπην Του.
Σας εύχομαι, ωσάν το κεράκι να λυώσετε εις την λατρείαν του Ιησού και ώσπερ το ευώδες θυμίαμα να ευωδιάζουν τα έργα σας και να οσφραίνηται ο Κύριος οσμήν ευωδίας πνευματικής.
Η αφιέρωσις αύτη ως αγία, θα εξοργίση τον φθονερόν δαίμονα, και θα τεθή εις πόλεμον εναντίον σας, υμείς όμως μη δειλιάσητε, καθ’ ότι θα έχητε τον ηγαπημένον σας Ιησούν αρωγόν. Θαρσείτε και μη φοβήσθε, ο Κύριος αοράτω χειρί θα συντρίψη τους αοράτους εχθρούς.
Να έχετε ατσάλινον πίστιν και απόλυτον υπακοήν εις τον Θεόν και εις τους προεστώτας σας και η βοήθεια του Θεού και αι ευχαί αυτών θα σας σκεπάσουν θαυματουργικώς.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #117 on: May 06, 2010, 10:07:51 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Δ΄

α   Περί Μοναχισμού, Παρθενίας και Αγνότητος.

5.
    Αγαπήσατε τον Νυμφίον σας Χριστόν περισσότερον από την μητέρα σας, δια να μακαρισθήτε εις τους ουρανούς. Μηδέν γήινον μεριμνάτε, ει μη το πώς να αρέσητε τω ωραιοτάτω Νυμφίω Χριστώ, όπου ο γάμος ο πνευματικός θα διαρκέση αιωνίως, ενώ εδώ εις τους κοσμικούς διαρκεί ολίγον καιρόν, και κατόπιν αρχίζουν τα βάσανα της ζωής, ο μόχθος και ο κόπος.
Εις την μοναχικήν ζωήν, ό,τι και αν κοπιάση κανείς, όλα θα ανταμειφθούν πλουσίως και αιωνίως, ακόμη και εδώ εις την γην εκατονταπλασίονα θα λάβωμεν αφήνοντας γονείς, αδελφούς κ.λ.π. Μας δίδει ο Χριστός μας την εν Χριστώ αδελφότητα όπου η αγάπη είναι πνευματική σκοπόν έχουσα να συντελέση εις την πνευματικήν μας προκοπήν, ενώ η σαρκική μόνον τα σωματικά και τα μάταια αγαπά.
Εις την κοσμικήν ζωήν ο κόπος και τα βάσανα είναι μάταια, ενώ εις την μοναχικήν ζωήν συντελούν εις το να κερδίσωμεν τον Θεόν.
Ω, τι ωραία είναι, όταν εις μίαν αδελφότητα υπάρχη αγάπη, όταν μία αδελφότητα είναι μία ψυχή εις πολλά σώματα! Όντως ουρανίαν ζωήν διάγουν. Αλλά ο Θεός επιτρέπει, ίνα κατά καιρούς συμβή κάτι, που θα φέρει σύγχυσιν και ψυχρότητα, και τούτο προς το συμφέρον μας, ίνα γυμναζώμεθα, και φανή η αρετή ή η αδυναμία. Δια τούτο και ο πνευματικός νόμος μας λέγει: πότε χαρά-πότε πένθος, πότε χειμώνας-πότε καλοκαίρι, πότε πόλεμος-πότε ειρήνη. Ούτως εχαράχθη από τον παντογνώστην Θεόν ο πνευματικός δρόμος.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #118 on: May 07, 2010, 08:32:06 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Δ΄

α   Περί Μοναχισμού, Παρθενίας και Αγνότητος.

6. 
   «Ήκουσα φωνήν… και η φωνή ως κιθαρωδών κιθαριζόντων εν ταις κιθάραις αυτών και άδουσιν ωδήν καινήν ενώπιον του θρόνου και ουδείς ηδύνατο μαθείν την ωδήν… ούτοί εισίν, οι μετά γυναικών ουκ εμολύνθησαν, παρθένοι γαρ εισιν… ακολουθούντες τω Αρνίω όπου αν υπάγη…» ( Αποκ. Ιωάν.14,3-4 ).
Ανηγγέλθη μοι το ευχάριστον γεγονός, ότι εσήμανεν η ώρα της χάριτος, καθ’ ην θα νυμφευθήτε τον ωραιότατον και γλυκύτατον Ιησούν, τον Νυμφίον των νυμφευσαμένων εν Χριστώ ψυχών, που προετίμησαν υπέρ άλλην αγάπην Αυτόν, που δι’ αυτάς έχυσεν το Πανάγιον Αίμα Του!
Ω αδελφή μας ευλογημένη, τι ωραιοτάτη εκλογή, το να νυμφευθή κανείς τον Υιόν του Θεού εις αιώνας αιώνων, όστις αγαπά την νύμφην Του με άπειρον αγάπην και της επιφυλάσσει νυμφώνα εις τους ουρανούς ανεκλάλητον, όπου θα βλέπη εις αιώνας αιώνων το γλυκύτατον και πάνυ εράσμιον Αυτού πρόσωπον, το οποίον, ως άλλη πνευματική αμβροσία, θα ποτίζη γλυκύτητα ουρανίου μακαριότητος την νύμφην Αυτού ψυχήν! Σταματά πλέον ο βρότειος νους να διηγηθή σκιωδώς το τι αγαθά αναμένουν κάθε ψυχήν! Ω, και απ’ εντεύθεν, εάν μόνον μία σταγόνα σταλάξη από την αστείρευτον πηγήν της ουρανίου μακαριότητος κορέννυται γλυκύτητος θεϊκής η ψυχή, πόση θα είναι τότε, όταν το έλεος του Θεού θα καλέση ταύτην πλησίον της πηγής, με το ελεύθερον να πίνη όσον δύναται αδιαλείπτως, χωρίς ποτέ να στειρεύση αύτη!
Ω Κύριε μου Ιησού, γλύκανον με την αγάπην Σου και δείξον εις την ψυχήν, της πιστής νύμφης Σου μικράν εικόνα του κάλλους, του ουρανίου νυμφώνος Σου, ίνα Σε ακολουθήση πιστώς μέχρι τελευταίας αυτής αναπνοής, έως ότου την οδηγήσης εις την πραγματικήν αλήθειαν της εικόνος! Αμήν, γένοιτο, Ιησού μου.
Ω ωκεανέ ανεξάντλητε, ω αγάπη Θεού, τις έπιε από τα ύδατά Σου και ηδυνήθη λαλήσαι το βάθος του κάλλου Σου! Ω κάλλος αμήχανον, τις προσέβλεψε εις το θείόν Σου πρόσωπον και δεν έθεσε θύραν επί τα χείλη του, μη δυνηθείς πλέον τα δάκρυα της αγάπης Σου να δεσμεύση!
Η χαρά μας πολλή, όπου εις την εν Χριστώ αδελφότητά μας, προστίθεται ακόμη μία ψυχή, διό όλοι, ως ένας άνθρωπος ενωμένοι με την εν Χριστώ αγάπην, ας ακολουθήσωμεν πιστώς τω ωραιοτάτω Νυμφίω Χριστώ φέροντες ο καθείς τον σταυρόν του με υπομονήν, έως να στείλη ο Ιησούς μας τον άγγελον της χαράς, ο οποίος θα οδηγήση την κάθε μίαν ψυχήν εις ωραιοτάτην παστάδα, εις αιώνιον γάμον χαράς ανεκλαλήτου! Όταν ο άγιος Θεός ευδοκήση να λάβετε το αγγελικόν σχήμα, να έχετε υπ’ όψιν σας, ότι ο διάβολος θα σας ενοχλή δια των ποικίλων λογισμών και ως εκ τούτου θα έχετε χρείαν διαφωτίσεως πνευματικής πείρας. Μην εντραπήτε να εξαγορεύετε τον λογισμόν σας καθαρώς, μη κρύβετε τίποτε και θα λάβετε μεγάλην βοήθειαν.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #119 on: May 08, 2010, 10:57:23 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Δ΄

α   Περί Μοναχισμού, Παρθενίας και Αγνότητος.

7. 
   Προς πνευματικήν κόρην.
Σου εύχομαι, κόρη μου, η χάρις του Κυρίου να σου χαρίση την θερμήν αγάπην Του, ίνα φλέγεσαι όλη από ταύτην και ούτω να βαδίζης χαίρουσα τον δρόμον τον μακάριον της μοναχικής ζωής, όπου είναι αγγελικός και όποιος τον περιπατήση αξίως, γίνεται η ψυχή του, νύμφη Χριστού λάμπουσα περισσότερον των αγγέλων, διότι η ψυχή του ανθρώπου είναι δημιουργημένη κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν του Θεού. Ναι, κόρη μου, ποτέ μην ανταλλάξης τον ουράνιον Νυμφίον με σάρκινον άνθρωπον, τον πλάστην σου με γήϊνον πλάσμα, την ουράνιον θείαν φύσιν με την ανθρωπίνην φύσιν. Υπάρχει ενδοξοτέρα επιτυχία, εις την ζωήν του ο άνθρωπος να έχη ως νυμφίον της ψυχής του τον Υιόν του Θεού, που θα του διατηρήση την αγγελικήν παρθενίαν αιωνίως και θα του χαρίση την αιωνίαν ζωήν εις τον ουρανόν μέσα εις τα θεία σκηνώματα των αγγελικών ουρανίων απολαύσεων!
Τι περισσότερον κάμνουν τα κορίτσια, όταν αφήνουν τους γονείς των και τα αδέλφια των και παντρεύονται; Το αυτό κάμνουν και εκείνα που μονάζουν, άρα τίποτε δεν θυσιάζουν περισσότερον τα μονάζοντα από τα πανδρεμένα, με μόνην την διαφοράν τα πρώτα παίρνουν γήϊνον άνθρωπον με πάθη και αδυναμίας, ενώ τα δεύτερα νυμφεύονται ουράνιον Νυμφίον, άγιον, απαθή και Θεόν.
Άρα πόσον κερδισμένα είναι εκείνα τα κορίτσια και τα αγόρια, που μονάζουν με τον Χριστόν, και εδώ εις τον κόσμον και εκεί αιώνια εις τον ουρανόν!
Εις τον ἀνθρωπον που θέλει να μονάση, φέρνει ο διάβολος πολλά εμπόδια, να μη γίνη μοναχός, τον θέλει εις τον κόσμον να μείνη, δια να τον ρίχνη ευκολώτερα εις αμαρτήματα. Δια τούτο έχε υπ’ όψιν σου, κόρη μου, τας τέχνας του δαίμονος και σοφίζου και τους λογισμούς που θα έρχωνται, είτε τους πειρασμούς σου, όταν εγώ δεν είμαι κοντά σας, να τους λέγης καθαρά εις την Γερόντισσαν και αυτή με την φώτισιν που έχει, θα σε βοηθή πολύ.
Να λέγης την ευχήν συνέχεια, διότι αυτή θα σε βοηθήση καθ’ όλα και θα διαλύση κάθε εμπόδιον προς επίτευξιν του αγίου σου σκοπού. Πρόσεχε τον εαυτόν σου. Φύλαξον εαυτήν αγνήν από κάθε σαρκικόν μολυσμόν, διότι περισσότερον πάντων αγαπά ο ουράνιος Νυμφίος την καθαρότητα του σώματος και της ψυχής του ανθρώπου.
Εύχομαι, κόρη μου, να αγαπήσης και να αγαπηθής υπό του Κυρίου Ιησού και να σου γίνη ο αγαπητός Νυμφίος της ψυχής σου αιωνίως. Αμήν.
===================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #120 on: May 09, 2010, 09:54:30 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Δ΄

α   Περί Μοναχισμού, Παρθενίας και Αγνότητος.

8. 
   Προς ετέραν πνευματικήν κόρην.
Καλό μου παιδάκι…., σε χαιρετώ πατρικά από το περιβόλι της Παναγίας μας, το Άγιον Όρος. Σου στέλνω δε και μία ανθοδέσμη με όμορφες ευχούλες για στήριγμά σου στον δρόμο της παρθενίας.
Κάθε άνθρωπος τελείως μόνος θα αντιμετωπίση την φοβεράν ώραν του θανάτου και τα έργα της ταπεινώσεως είναι η πραγματική βοήθειά του.
Τι ταπεινότερον του ράσου της απόκοσμης μοναχής; Η μοναχή κάθεται μακρυά από τις χαρές του κόσμου και κλαίει τις αμαρτίες της, για να βρή την πραγματική χαρά της ψυχής, που γίνεται από την ειρηνική συνείδησι. Είναι πολύ όμορφη και γλυκειά η μοναχική ζωή. Δυστυχώς όμως οι αδυναμίες και τα πάθη μας ενίοτε την παρουσιάζουν δύσκολη. Όσο κανείς έρχεται στην επίγνωσι του Θεού με αίσθησι, τόσο και πιο όμορφα αισθάνεται την μοναχική ζωή, γιατί αισθάνεται και γεύεται την ουράνια χάρι και τη γλυκειά αγάπη Εκείνου.
Ο κόσμος αγνοεί Εκείνον, που δίνει τα θεία και ουράνια αυτά δώρα, γι’ αυτό είναι δυστυχής και λεπρωμένος από την αμαρτία. Οι άγγελοι όμως που Τον βλέπουν, πόσον Τον αγαπούν και Τον λατρεύουν! Μα και η μοναχή που Τον νοιώθει και αυτή δεν μένει αμέτοχη μιας τέτοιας θείας θεωρίας και αγάπης. Ο κόσμος όμως Αυτόν «ουκ έγνω» και γι’ αυτό είναι γεμάτος θλίψι και στενοχώρια στην καρδιά του. Η μοναχή όσο πλησιάζει, ζη και θεωρεί, κατά το εφικτόν, τον Νυμφίο της ψυχής της, τόσο και το εσωτερικό της ομορφαίνει. Το βλέπει αυτό με τα μάτια της ψυχής της, το ζη με πνευματική αίσθησι και πόσο ωραία αισθάνεται τότε! Ταλανίζει τις χαρές και τις απολαύσεις του ματαίου και πλάνου κόσμου και λυπάται τους ταλαίπωρους ανθρώπους, που στηρίζονται και εξαρτώνται απ’ αυτές, ενώ στο τέλος θα πικρανθούν ανεπανόρθωτα.
Εσένα όμως, καλό μου παιδί, εύχομαι ο Θεός του ουρανού και της γης να σε ευλογήση με την ευλογία της Θεϊκής Του καρδιάς, που και εγώ δεν ξέρω στο τέλος, τι θα σου χαρίση.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #121 on: May 10, 2010, 09:34:04 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Δ΄

α   Περί Μοναχισμού, Παρθενίας και Αγνότητος.

9.
    Προς πνευματικήν κόρην.
Τέκνον, έλαβα την εξομολογητικήν επιστολήν σου. Ευχαριστώ τον καλόν μας Θεόν, όπου αι ακτίνες του θείου φωτισμού έτι και έτι διαφωτίζουν και διαμορφώνουν ψυχάς προς κληρονομίαν της πατερικής αυθεντίας, ως προς το ουσιαστικόν θέμα της ψυχής, της επικοινωνίας, εννοώ της ψυχής με τον Θεόν δια μέσου της προσευχής της καλουμένης νοεράς. Νους άπειρος ο Θεός, νους πεπερασμένος ο άνθρωπος. Όταν ο μικρός νους του ανθρώπου ενωθή δια της νοεράς προσευχής με τον άπειρον Νουν, τον Θεόν, κατά φυσικόν λόγον μετέχει των θείων και μακαρίων ενεργειών Αυτού και γίνεται μακάριος αισθανόμενος την ανεκλάλητον χαράν, την γλυκύτητα, την αγαλλίασιν και τα γλυκύτατα δάκρυα, που θάλπουν και πληρώνουν θείας παρηγορίας την ψυχήν. Η προσευχή είναι το κραταιόν όπλον του χριστιανού, ιδίως του μοναχού, του τιτλοφορούντος ως μαχητού της θείας παρεμβολής, που ενόρκως ανύψωσε την ένδοξον σημαίαν του δια βίου ανίσου πολέμου μεταξύ κόσμου, σαρκός και διαβόλου. Ήρωες αφανείς εκλήθημεν, μόνον φανεροί εις τον ακοίμητον οφθαλμόν που καλείται Θεός.
« Ει θέλεις τέλειος είναι, ύπαγε, πώλησόν σου τα υπάρχοντα και δος πτωχοίς, και έξεις θησαυρόν εν ουρανώ και δεύρο ακολούθει μοι» ( Ματθ.16,24 ), καθ’ ημέραν. Όστις με αγαπά, ας με ακολουθήση, διότι τα πάντα είναι σκύβαλα, ονείρων απατηλότερα. Ου παραμένει ο πλούτος, ου συνοδεύει η δόξα, επελθών γαρ ο θάνατος, ταύτα πάντα εξηφάνισε. Το άδηλον, τέκνον, του θανάτου, το φοβερόν κριτήριον του Θεού, η κόλασις των αμαρτωλών, η αιώνιος τρυφή του παραδείσου, δια της μελέτης εν ησυχία, ας εύρουν τόπον εις την καρδίαν σου, διότι εξ αυτών κρίνεται η σωτηρία σου. Εάν απομακρυνθή κανείς εκ του κόσμου, τότε θα γνωρίση την δυσωδίαν αυτού, ενώ πλανώμενος εν αυτώ περιβάλλεται τα ράκη των κοσμικών ηδονών και ευχαριστήσεων ως ένδυμα δόξης. Η Θεολογία, η όντως Θεολογία δεν κατακτάται εν Πανεπιστημίοις, αλλά μόνον εν τη καταφρονήσει του κόσμου μακράν των θορύβων και της κοσμικής παραζάλης, εις τόπον ήσυχον και γαλήνιον, με τάξιν προσευχής και ασκητισμού, όπου ο άνθρωπος καθαρθείς την διάνοιαν και απαλλαγείς των της σαρκός σκιρτημάτων έξει το φως της αληθινής Θεολογίας, του γνώναι εαυτόν. « Ει Θεολόγος ει, προσεύξει καλώς, ει προσεύξει καλώς, Θεολόγος ει» ( Άγιος Νείλος ο Ασκητής ). Εν τη ησυχία ειρηνεύει ο νους, γυμνωθείς ο νους των γηίνων λογισμών φυσικώς επαναστρέφει προς εαυτόν και δι’ εαυτού προς τον Θεόν, δια της μονολογίστου ευχής: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».
Ουδέν γλυκύτερον παραρριπτείσθαι εν τω οίκω του Θεού μάλλον, ή οικείν εν σκηνώμασιν αμαρτωλού κόσμου με τα δελεάσματα της σαρκολατρείας, εξ ου πορίζεται ο άδης την πληθύν της λείας του.
Τέκνον, η αγάπη του κόσμου έχθρα προς τον Θεόν. Εάν αγαπάς τον Θεόν και θέλης Αυτώ δουλεύειν ολοκληρωτικώς και αποτελεσματικώς, άφες τας βαθμίδας των αψύχων κτιρίων της μεγαλουπόλεως και δεύρο εις τα σκηνώματα του Κυρίου τα αγαπητά και επιπόθητα, ένθα θα σπουδάσης την επιστήμην των επιστημών, την τέχνην, πώς να νικήσης τον διάβολον, τον κόσμον και τον εαυτόν σου. Αύτη εστί επιστήμη του ανδραγαθείν υπέρ αιωνίων βραβείων και θέσεων!
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #122 on: May 11, 2010, 09:20:58 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Δ΄

α   Περί Μοναχισμού, Παρθενίας και Αγνότητος.

10.
    Προς πνευματικήν κόρην.

Ω, βάθος πλούτου και σοφίας και γνώσεως Θεού, ανέκραζε ο Απόστολος Παύλος, όταν εξίστατο από τας θεωρίας του θείου φωτός και από την καιομένην καρδίαν του υπό του θείου έρωτος!
Τι γλυκύτερον του Θεού! Ουχί ματαιότης πάντα τα ανθρώπινα; Ο τάφος δεν σκεπάζει τα πάντα; Που η νεότης, που το κάλλος, που η δόξα και ο πλούτος; Ουχί τα πάντα σκόνη και τέφρα; Ποίος βασιλεύς και ποίος στρατιώτης, ποίος πλούσιος και ποίος πτωχός; Ουχί οστά ορώμεν; Που τα παλάτια των βασιλέων, των πλουσίων η πολυτέλεια, των τρυφηλών αι πλούσιαι τράπεζαι και τα συμπόσια; Που των ανηθίκων αι ηδονικαί απολαύσεις; Ουχί σκώληκες και δυσωδία ανυπόφορος τους καλύπτει; Αληθώς ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης! Ταύτα φιλοσοφούντες, ας βιασθώμεν, να αγαπήσωμεν με πολύν πόθον την αγνήν και αγίαν οδόν της ενδόξου παρθενίας, ίνα, όταν το σώμα μας αφήσωμεν εις την γην και η ψυχή μας ανεβαίνη εις τον ουρανόν, η ομορφιά και το κάλλος της παρθενίας την στολίζουν δια να αγαπηθή από τον Νυμφίον των αγνών ψυχών, τον Χριστόν μας.
Αγωνίζου, παιδί μου, τον αγώνα τον καλόν, ενθυμού διηνεκώς το άγιον όνομα του Ιησού μας, σκύβε κάτω το κεφάλι εις τον δρόμον που περπατάς και ψιθυριστά ή με τον νουν, λέγε το « Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Μνημόνευε το άδηλον του θανάτου, αναστέναζε και λέγε: Αχ, πως θα με εύρη ο θάνατος; Αχ, θα είμαι έτοιμη; Θα έχω δουλεύσει τω Χριστώ δια τας αμαρτίας μου; Και πάντοτε ενθυμού βίους οσίων, δια να ανάπτη περισσότερον ο πόθος του μοναχισμού μέσα σου.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #123 on: May 13, 2010, 12:05:33 AM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Δ΄

α   Περί Μοναχισμού, Παρθενίας και Αγνότητος.

11.
   Προς ετέραν πνευματικήν κόρην.
Προσεύχομαι, να σε κατευοδώση ο Θεός εν πάσι. Όταν φεύγη κανείς δια να μονάση, φέρει μαζί του τας αρετάς και τα πάθη. Και καλείται εις τον μοναχισμόν, τας μεν αρετάς να αυξήση, τα δε πάθη να εκριζώση. Εις την εκρίζωσιν των παθών συναντά δυσκολίαν αναλόγως με την τραχύτητα ή με την πληθύν των παθών και χρειάζεται και ανάλογος αυταπάρνησις προς επίτευξιν του σκοπού, που είναι η ελευθερία εκ των ατίμων παθών της αμαρτίας. Ποτέ δεν ευφραίνεται εκείνος που εγχειρίζεται, μάλλον πονεί, αλλά φιλοσοφεί ότι δια της εγχειρήσεως και του πόνου κατεργάζεται η υγεία της ψυχής του.
Συγκερασμένα θα είναι εις τον μοναχικόν δρόμον το γλυκύ της χάριτος με το πικρόν των παθών. Πότε ημέρα, πότε νύκτα, πότε έαρ, πότε χειμών. Έτσι οικονόμησεν η θεία πρόνοια την διατήρησιν του σώματος και της ψυχικής σωτηρίας.
Περνώντας ο χρόνος εις την μοναχικήν ζωήν, πληθυνομένων των πνευματικών γνώσεων, ελαφρύνεται το κοπιαστικόν του Γολγοθά, διότι έρχεται ο αγαθός Κυρηναίος, η παρηγορία των φωτεινών γνώσεων και σηκώνει το βάρος των παθών και έτσι ο οπαδός του Ιησού ανάλαφρος βαδίζει δια την τελείαν νέκρωσιν των παθών, οπότε θα τον διαδεχθή η ανάστασις. Ω παιδί μου, και τι ανάστασις! Γεύσις βασιλείας ουρανών! Κληρονόμος μεν Θεού, συγκληρονόμος δε Χριστού! Τότε δέχεται τον αρραβώνα η ψυχή, ότι νύμφη Χριστού μετά θάνατον θα γίνη εις αμόλυντον παστάδα, αιωνίως ευφραινομένη!
Τότε θα βλέπη τον εαυτόν της να πλέη εις ωκεανούς χαράς και θεωριών. Και όλα ταύτα τα πνευματικά αγαθά τα κερδίζει, όταν καλώς αγωνισθή δια την εκρίζωσιν των παθών εν υπομονή και ταπεινώσει.
Σου εύχομαι, παιδί μου, να αριστεύσης εις τον μελλοντικόν σου αγώνα.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #124 on: May 13, 2010, 11:01:08 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Δ΄

α   Περί Μοναχισμού, Παρθενίας και Αγνότητος.

12.
    Εύχομαι ολόψυχα, να σε διαφυλάττη ο καλός μας Θεός υπό την κραταιάν Του σκέπην και να σε οδηγή
ως απλανής πυξίδα εις τον πόλον του αγνού προορισμού, εις μίαν αγίαν αφιέρωσιν παρά τους πόδας του Ιησού, ωσάν την αγίαν Μαρίαν, να ακούης τον λόγον της χάριτος λαλούμενον εν τη καρδία σου. Μη φοβού μηδένα πλην του Θεού, ο Οποίος ετάζει καρδίας και ανταποδίδει εις έκαστον κατά τα έργα του.
Αγωνίζου τον σωτήριον αγώνα μελετώσα το άδηλον της ζωής και ότι διαβάται είμεθα, πάροικοι και παρεπίδημοι, καθώς πάντες οι πατέρες μας, και ότι ήλθομεν, θα ίδωμεν και θα απέλθωμεν. Επελθών ο θάνατος ταύτα πάντα εξηφάνισε. Αγωνίζου όπως μισήσης εκ ψυχής τα πρόσκαιρα αγαθά και ως σοφός έμπορος εμπορεύσου και αγόρασε τον αγρόν όπου κρύπτεται ο θησαυρός, ο πολύτιμος μαργαρίτης και σκάψε και ευρέ αυτόν και τότε θα γίνης πλουσία εν χάριτι. Ο αγρός είναι ο μοναχισμός και ο πωλήσας όλα του τα θελήματα, τας γενικάς απολαύσεις και την ελευθερίαν, ηγόρασεν αυτόν και σκάψας, δηλαδή κοπιάσας εν τω μοναχισμώ, εύρε την χάριν του Παρακλήτου Πνεύματος και γέγονεν πλούσιος εις την αγάπην και την ελπίδα του Θεού. Ουδέν ωραιότερον του μοναχισμού, όταν ούτος βιώνεται εις τας γραμμάς, που εχάραξαν οι όσιοι πατέρες. Αποκτά κανείς την πολυτέλειαν της γνησίας χαράς και αγάλλεται εν τω Θεώ δια της μακαρίας ελπίδος, ότι θα ζήση μετά του Θεού αιωνίως εν μακαριότητι και ανεκλαλήτω χαρά! Ω, βάθος Θεού! Ω, πλούτος ανέκφραστος και γλυκύτατος! Αν ο Απόστολος Παύλος δεν ηδύνατο παρ’ όλην την ευγλωττίαν του, να δώση μίαν απλήν εικόνα των όσων είδε και αισθάνθηκε εν τη αρπαγή αυτού εις τον Παράδεισον, εγώ, το έκτρωμα, θα δυνηθώ να λαλήσω τα μεγαλεία της του Θεού απολαύσεως; Γεύσασθε και ίδετε ότι χρηστός ο Κύριος. Τέκνον εμόν και του Ιησού, πρόσεχε μη σε χωρίση του Ιησού κανέν των του κόσμου νομιζομένων αγαθών, αλλά όλον σου τον πόθον μετάθες εις τα ουράνια, διότι το πολίτευμα ημών εν Ουρανοίς υπάρχει. Καταφρόνησον τα πάντα, θεώρει ταύτα γην και σποδόν, ουδέν το σίγουρον εις τον παρόντα αιώνα. Φεύγε την αμαρτίαν ως φωτιά και δηλητηριώδη όφιν και κατάφευγε δια της ευχής εις τον Ιησούν και Αυτός θα σε γλυτώνη θαυματουργικώς. Θυσίασε τα πάντα δια τον Ιησούν, διότι Του αξίζει πάσα θυσιαζομένη αγάπη.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #125 on: May 15, 2010, 07:35:34 AM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Δ΄

α   Περί Μοναχισμού, Παρθενίας και Αγνότητος.

13. 
    Προς επιθυμούντας τον μοναχικόν βίον.
Ω, πώς να δυνηθώ να εκτιμήσω τον ασύλληπτον πλούτον της παρθενίας! Ποία γλώσσα πήλινος θα δυνηθή να εξυμνήση την δόξαν της κοντά εις τον Χριστόν μας! Η παρθενία είναι ισάγγελος, είναι εκείνη, που τον γήϊνον άνθρωπον τον κάμνει όμοιον με τον Χριστόν μας και την Παναγίαν μας, διότι αμφότεροι παρθένοι ήσαν. Προτού να αμαρτήσουν οι πρωτόπλαστοι ήσαν παρθένοι, μετά την παράβασιν έγιναν έγγαμοι. Άρα η παρθενία ενομοθετήθη πρώτον, ο δε γάμος είναι αποτέλεσμα της παρακοής και όσοι θέλουν να φθάσουν εις την αρετήν, που είχαν οι πρωτόπλαστοι, όταν ήσαν μέσα εις τον παράδεισον, πρέπει να ζήσουν εν παρθενία και αγνεία.
Η παρθενία και η αγνεία έχουν πολλήν παρρησίαν εις τον Θεόν, δια τούτο και την ζωήν σας να θυσιάσετε, μόνον την παρθενίαν σας να φυλάξετε, ως κόρην οφθαλμού, και, δια να την διατηρήσετε, πρέπει συνέχεια να λέγετε την ευχήν και να προσέχετε να φεύγετε τα αίτια, προσοχή εις τα μάτια σας.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #126 on: May 15, 2010, 10:19:39 PM »

===================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Δ΄

α   Περί Μοναχισμού, Παρθενίας και Αγνότητος.

14.
  Θέλω να αγαπήσης τον Χριστόν μας, πιο πολύ τώρα, αφού δέχθηκες τον αρραβώνα μαζί Του.
Ιδέ πόσην αγάπην σου έδειξε, κόρη μου, να σε πάρη από τον κόσμον και τώρα να ζης εις ένα μοναστήρι ήσυχο με τόσας προσευχάς και ψαλμωδίας και το κυριώτερον, να ζης με την ελπίδα της αιωνίου ζωής, όπου θα συμψάλης με τους αγγέλους του Θεού!
Χίλιες ευχαριστίες κάθε στιγμήν να προσφέρης εις τον Θεόν δια τας τόσας ευλογίας Του, που σου εχάρισε από αγάπην.
===================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #127 on: May 16, 2010, 09:48:48 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Δ΄

α   Περί Μοναχισμού, Παρθενίας και Αγνότητος.

15.
   Παιδί μου, πρέπει να επιμελούμεθα την αγνότητα, διότι έτσι φλογίζεται η μοναχική ψυχή.
Η αγνότης είναι εκείνη που δίδει τον καλύτερον χαρακτηρισμόν, πως η μοναχική πολιτεία είναι αγγελική.
Εις την αγνότητα επιβλέπει το Πνεύμα το Άγιον και επιφοιτά και ο μοναχός νοιώθει παραδεισένια.
Την αγνότητα προσβάλλει ο διάβολος, ώστε να εμποδίση την επίσκεψιν του Αγίου Πνεύματος.
Δια τούτο, παιδί μου, ενοχλούμεθα από λογισμούς κακούς, δια να μη γίνωμεν σκεύη εύχρηστα του Αγίου Πνεύματος και να μη νοιώσωμεν ότι η μοναχική ζωή είναι αγγελική.
Λοιπόν, ας αγωνισθώμεν να αποκτήσωμεν με την χάριν του Θεού την αγνότητα της ψυχής και του σώματος.
====================================================================================================================
 
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #128 on: May 18, 2010, 12:22:12 AM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Δ΄

α   Περί Μοναχισμού, Παρθενίας και Αγνότητος.

16. 
   Η χάρις κατά την κουράν του σχήματος άλλους επισκέπτεται πολύ, άλλους ολίγον, αυτό όμως δεν χαρακτηρίζει την μέλλουσαν πνευματικήν ζωήν του μοναχού. Άλλοι δεν αισθάνθηκαν καθόλου την χάριν του αγγελικού σχήματος και όμως μετέπειτα επρόκοψαν πολύ, εις άλλους όμως το αντίθετον συνέβη. Δια τούτο ο σκοπός του μοναχού είναι η καθαρότης της καρδίας, εξ ης η τελεία αγάπη.
Τούτο να μας απασχολή και να κοιτάζωμεν, εάν έχωμεν υπομονήν, ανδρείαν εις τους πολέμους του διαβόλου, αγάπην καθαράν, γλώσσαν καθαράν από κατάκρισιν, καταλαλιάν, κ.λ.π.
Δύο χαρές έχει ο μοναχός, μίαν όταν γίνεται μοναχός, και μίαν όταν πλησιάζη εις τον θάνατον. Τι είναι η ζωή του μοναχού, ει μη ένα μαρτύριον διηνεκές; Δια τούτο ο θάνατος είναι χαρά, διότι σκέπτεται ότι θα φύγη από τα βάσανα και τους πολέμους του πειρασμού. Ίασαι τον εαυτόν σου τώρα που είσαι νέος και τα πάθη είναι νεόφυτα, δια να εύρης εις τα γεράματα ανάπαυσιν, διότι η καλή ζωή θα φέρη και καλά γεράματα και καλόν τέλος.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #129 on: May 18, 2010, 09:34:00 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Δ΄

α   Περί Μοναχισμού, Παρθενίας και Αγνότητος.

17.
    Παρακαλώ την αγάπην σας, προσέχετε τον εαυτόν σας, και μη λησμονήτε τον σκοπόν δι’ ον εξήλθετε και δια τον οποίον οφείλομεν να μαχώμεθα, όπως τον επιτύχωμεν. Τι γαρ ωφελήσει, εάν κατορθώσωμέν τι το κατά κόσμον και ζημιωθώμεν την αθάνατον ψυχήν μας, που δεν είναι τίποτε αντάξιον αυτής;
Ο σκοπός μας ως μοναχοί είναι να αναβώμεν εις τα άνω και να πολιτευώμεθα τα εν ουρανοίς. Τα άνω τα φρονώμεν εις την ισάγγελον καθαρότητα και δεν αρμόζει να υποχωρώμεν εις κάθε άπρεπον λογισμόν εγκαταλείποντες το πανίσχυρον όπλον της ευχής.
Το σώμα του μοναχού είναι ναός του Θεού και χρεωστούμεν τούτον τον ιερόν ναόν να τον ευπρεπίζωμεν με κάθε είδος καθαρότητος, όπως γίνη ευάρεστος εις τον Θεόν. Ο μολύνων τον ναόν τούτον λυπεί τον Κύριον. Προσοχή εις το θέμα της αγνότητος.
Η παρθενία είναι ίδιον γνώρισμα των αφιερωμένων ψυχών, καθώς και των αγγέλων. Ο διάβολος μισεί ασυγχώρητα την παρθενίαν, ως ακάθαρτος και αλλότριος του Θεού, δια τούτο φέρει τόσους αισχρούς λογισμούς, όπως μολύνη το κάλλος της αγνότητος και χάση την αγγελικήν του αίγλην.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #130 on: May 19, 2010, 10:54:12 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Δ΄

α   Περί Μοναχισμού, Παρθενίας και Αγνότητος.

18.
    ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ, Οκτώβριος 1957.
Αγαπητέ αδελφέ εν Κυρίω,… ο Θεός να σε ευλογήση, και να σε φωτίση εις την απλανή οδόν της σωτηρίας. Μου έγραφες εις την επιστολήν σου, εάν σου έχη δοθή η κλήσις και σε έχη καλέσει ο Κύριος, δια να μη πράξης κάτι χωρίς να σε καλέση Εκείνος εις τον μοναχισμόν και έτσι εγκαταλείψης τας υποχρεώσεις κ.λ.π.  Αδελφέ μου, « ο χωρών χωρείτω, ου πάντες χωρούσι τον λόγον τούτον».
Χαρακτηριστικά της κλήσεως είναι, όταν βλέπη ο άνθρωπος μέσα του να έχη ζωηράν επιθυμίαν, ζήλον, πόθον, τρόπον τινά έρωτα προς τον μοναχισμόν. Αυτά όταν βλέπη κανείς εις τον εαυτόν του, πιστώνεται ότι του επιβάλλεται εκ του Θεού να γίνη μοναχός. Αφίεται τελείως ελεύθερος, να εκλέξη μόνος ή το ένα ή το άλλο, με την πληροφορίαν ότι του εδόθη το προσόν και η κλήσις, και εάν θέλη αυτοπροαιρέτως, χωρίς βίαν, να ασπασθή τον μοναχισμόν, ο οποίος λέγεται και παρθενικός βίος.
Η κλήσις αύτη είναι χάρις Θεού, που πρέπει ο άνθρωπος να μη την αφήση και σβήση. Διότι, εάν την αφήση 2-3 χρόνια παραμένων εις τον κόσμον, χωρίς άλλο θα σβήση και μετά δεν ανάπτει πλέον δια ένα τοιούτον υψηλόν σκοπόν. Χρειάζεται ευρισκόμενος εις τον κόσμον ο τοιούτος να νηστεύη κατά την δύναμιν του σώματος με διάκρισιν, να αγρυπνή, να προσεύχεται, να δίδη ελεημοσύνην, να φυλάγεται από τα πράγματα που μολύνουν τον σώφρονα λογισμόν, να αποφεύγη κακάς συναναστροφάς, ομιλίαν γυναικός, να ησυχάζη, να μελετά κ.λ.π.
Αυτά όλα, βοηθούν να αυξήσουν την επιθυμίαν την μοναχικήν και να την διατηρήσουν θερμήν, έως να έλθη ο κατάλληλος καιρός δια την εκπλήρωσιν, όταν βέβαια αποφασίση, διότι, όπως είπαμε, αφήνεται τελείως ελεύθερος ο άνθρωπος εις την εκλογήν, καίτι έχει την κλήσιν μαρτυρουμένην εκ των χαρακτηριστικών ιδιωμάτων. Τότε βέβαια, τρόπον τινά, επιβάλλεται ο μοναχισμός, όταν μεσολαβήση υπόσχεσις προς τον Θεόν. Καθώς λοιπόν, λέγουν οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας, ο υποσχεθείς οφείλει κατά χρέος να γίνη μοναχός. Όταν πρόκειται να υποσχεθή κάτι κανείς, πρέπει να το σκεφθή καλά, διότι η αθέτησις δεν θα έχη καλά αποτελέσματα, διότι λογίζεται καταφρόνησις προς τον Θεόν, εις Ον υπεσχέθη. Ο παρθενικός βίος είναι υψηλός, διότι αφήνει ο άνθρωπος ολόκληρον τον εαυτόν του, χωρίς εμπόδια, ίνα αρέση εις τον Θεόν, ώστε συν τω χρόνω, συνταυτιζόμενος με την θείαν δούλευσιν, να καταστή άγιος ψυχή και σώματι, να αναγεννηθή, να γίνη καινός άνθρωπος, κατά Χριστόν αφοσιωμένος έχων τα χαρακτηριστικά της κατά Χριστόν ζωής, καθώς και τα παιδιά έχουν τα χαρακτηριστικά των γονέων δεικνύοντα την γνησιότητά των. Εσύ, αδελφέ μου, ημπορείς όταν θέλης, και ως προσκυνητής να έλθης εις το Άγιον Όρος και να ιδής και εκ του πλησίον τα πράγματα, και αν θελήσης, μένεις όσον χρόνον θέλεις κοντά μας ή οπουδήποτε αλλού. Το σπιτάκι μας έχει δύο κελλάκια, εις το ένα εγώ, εις το άλλο εσύ και έτσι βλέπεις καλύτερα τι να πράξης. Θα ακούσης και πνευματικά λόγια από πείρας, από τον Γέροντά μου, και με ένα λόγον θα διαφωτισθής αρκετά, ώστε να γνωρίσης τι να πράξης. Κατ’ αρχάς, η κατά Χριστόν ζωή έχει κόπους και πειρασμούς ποικίλους, αλλά, συν τω χρόνω, μειούνται και αρχίζει η πνευματική παράκλησις, ώστε κατά τον καιρόν της επισκέψεως της χάριτος του Θεού θα ευρίσκεσαι εις πνευματικήν ευχαρίστησιν και τέρψιν.
Δια πολλών θλίψεων, μας είπε ο Κύριος ότι θα σωθώμεν, και πρέπει η ψυχή μας να στερεωθή εν τη υπομονή, και ο υπομείνας μέχρι τέλους, εκείνος θα εύρη την σωτηρίαν.
==================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #131 on: May 20, 2010, 11:10:22 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Δ΄

α   Περί Μοναχισμού, Παρθενίας και Αγνότητος.

19.
   ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ, Νοέμβριος 1957.
Προσφιλέστατέ μοι εν Χριστώ αδελφέ…, η χάρις του Αγίου Πνεύματος να σε σκεπάζη πάντοτε.
Χθες έλαβα την επιστολήν και εχάρηκα πολύ, που αντιλήφθηκες την πραγματικήν ουσίαν του μοναχισμού και που είσαι καλά. Η ιδική μου υγεία είναι πτωχή κατά το θέλημα του Θεού. Οι λόγοι μου περί φυγής έχουν την έννοιαν, ότι μένοντας ο άνθρωπος εις τον κόσμον 2-3 χρόνια και αργοπορώντας ψυχραίνεται και μετά ταύτα χάνει τον τόνον προς τον μοναχισμόν, και η χάρις αυτή της θέρμης υποχωρεί δια την αμέλειαν της εκληρώσεως του σκοπού. « Ακάνθας και τριβόλους ανατελεί σοι η γη» ( Γεν. 3,18 ), λέγει η Γραφή. Ακάνθας λοιπόν και τριβόλους, δηλαδή τα πάθη και η κακή συνήθεια, ανατέλλουν εις την γην της καρδίας. Μετά πολλών κόπων και ιδρώτων και δακρύων ανασπώνται αι ακανθώδεις ριζίδες των παθών και κακών συνηθειών, δια να καθαρισθή η γη της καρδίας, όπου θα σπαρή ο σπόρος, ο λόγος του Θεού. «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Κατά τους νηπτικούς πατέρας, η ευχή είναι ο σπόρος, που σπείρεται εις την καρδίαν του αρχαρίου μετά πολλού κόπου και αγώνος κατ’ αρχάς, ώσπου να φυτρώση, να μεγαλώση, να τον θερίση και να ποιήση άρτον, τον άρτον της ζωής, δηλαδή να εσθίη τον καρπόν εκ του σπόρου, ήτοι την γλυκύτητα της ευχής, την αγάπην του Χριστού. Αυτό είναι το ύδωρ το ζων, το οποίον ποτίζει την καρδίαν, την δροσίζει και την θάλλει, τα οποία εγώ ο ράθυμος υστερούμαι. « Γύναι,…έρχεται ώρα,…ότε οι αληθινοί προσκυνηταί προσκυνήσουσιν τω Πατρί εν Πνεύματι και αληθεία» ( Ιωάν. 4,23 ). Τι ωραία που διασαφηνίζει ο Κύριος την νοεράν προσευχήν!
Παραμένοντας εις τον κόσμον αγωνίζου, μελέτα, προσεύχου, όσον ημπορείς, λέγε την ευχήν, διότι είναι μεγίστη η δύναμίς της. Την ελεημοσύνην επιδίωκε, μεγάλη η δύναμις της ελεημοσύνης. Και εγώ, όταν ήμουν εις τον κόσμον, δια να με βοηθήση ο Θεός εις τον σκοπόν μου, καίτοι ήμουν πτωχός, έκαμνα την κατά δύναμιν ελεημοσύνην. Είδες πως δοξάζει ο Θεός τους ελεήμονας, εις τον Κορνήλιον τον εκατόνταρχον εφανερώθη ο άγγελος Κυρίου και του λέγει: «Αι ελεημοσύναι και αι προσευχαί σου ανέβησαν εις μνημόσυνον ενώπιον του Θεού». Παρομοίως και ο προφήτης Δανιήλ προς τον Βασιλέα λέγει: « Βασιλεύ, τας αμαρτίας σου εν ελεημοσύναις λύτρωσαι και τας αδικίας σου εν οικτιρμοίς πενήτων» ( Δανιήλ 4,24 ). Ας μνημονεύωμεν, αδελφέ μου, πρώτος εγώ ο αναίσθητος, το φοβερόν λογοθέσιον ενώπιον του φοβερού κριτηρίου του Θεού, καθώς το εμνημόνευαν οι άγιοι ασκηταί. Ο αββάς Αγάθων έκλαιγε την ώραν του θανάτου και του λέγουν τα καλογέρια του:
-- Και συ κλαις, αββά;
-- Πιστεύσατέ μοι, τέκνα, εγώ μεν έβαλα την δύναμίν μου, δια να αρέσω τω Θεώ, δεν ξέρω όμως, άρεσε το έργον μου ενώπιον του Θεού!
Έκλαιγε και ο αββάς Αντώνιος ο Μέγας:
-- Και συ κλαις αββά;
-- Πιστεύσατέ μοι, τέκνα, αφ’ ότου έγινα μοναχός, ο φόβος του θανάτου ουκ απέστη απ’ εμού!
Σκέπτομαι και εγώ τον εαυτόν μου, τι απολογίαν θα δώσω τω Θεώ; Εγώ ο ράθυμος και ακάθαρτος, που τα πάθη με έχουν γυμνώσει από το ένδυμα του γάμου!
Όταν ο άγιος Μιχαήλ ο Μαλεϊνός ήτο αρχάριος, και πήγε ο πατέρας του να τον πάρη από το μοναστήρι, τον άκουσε να ψέλνη: « Ψυχή μου, τα ώδε πρόσκαιρα, τα δε εκεί αιώνια. Ορώ επί του θρόνου τον κριτήν και προ του βήματος ποταμός πύρινος έλκει, και βίβλοι ανεώχθησαν και τα κρυπτά των ανθρώπων εδημοσιεύθησαν».
Θα συναντήσης, αδελφέ μου, πολλά προσκόμματα εις τον δρόμον σου, αλλά συ μη χάνης το θάρρος σου. Απόφευγε παν το οποίον σε εμποδίζει εις τον δρόμον του Θεού. Πάσαν φιλίαν με κοσμικά παιδιά έκκοψον. Μη φοβάσαι, όταν ο Θεός μεθ’ ημών ουδείς καθ’ ημών.
Το κελλάκι μου είναι πολύ ησυχαστικό, όταν έλθης, πολύ θα ευχαριστηθής. Ζω μέσα εις μίαν άκραν ησυχίαν και αμεριμνίαν. Ο Γέροντας, μου έδωσε ευλογίαν να τρώγω κάτι το πρωϊ, εδώ μόνος μου εις την ησυχίαν. Σπάνια να έλθη κανείς. Τρώγω το φαγάκι μου μόνος. Προσπαθώ με την βοήθειάν του Θεού να λέγω την ευχήν, ξυπνώ μόνος μου, την αγρυπνίαν μόνος. Όποιος λοιπόν ποθεί να ζήση εν ησυχία, αμεριμνία και προσευχή, πολύ θα του αρέσει εδώ.
Σε περιμένω με πολλήν χαράν. Θα σε παρακαλέσω πολύ, να μη διστάζης να μου γράφης.
Σου εύχομαι με αγάπη χριστού.
Ελάχιστος παπά-εφραίμ του Ιωσήφ.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #132 on: May 21, 2010, 10:04:53 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Δ΄

α   Περί Μοναχισμού, Παρθενίας και Αγνότητος.

20.
    H εγκράτεια, η νηστεία, η αγρυπνία, η απάρνησις των εγκοσμίων, κ.λ.π. είναι τα μέσα, παιδί μου, δια να φθάσωμεν εις την καθαρότητα της καρδίας, και εκ των ιδιωμάτων που χαρακτηρίζουν την καθαρότητα της καρδίας, είναι κυρίως η αγάπη. Ο σκοπός μας λοιπόν, είναι η καθαρότης της καρδίας, άνευ καθαρότητος ο Θεός ουκ οπτάνεται, ου φανερούται. Λοιπόν, πως ημπορούμε να ιδούμεν, εάν εφθάσαμεν εις τον σκοπόν μας, εάν προσεγγίσαμεν εις τον σκοπόν μας, εάν δεν έχωμεν καθαράν καρδίαν; Λέγει ο Απόστολος Παύλος ( Κορινθ. 13,4 ) : « Η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία, πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει, η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει». Αυτά όλα τα χαρακτηριστικά, που διαλαλεί και βροντοφωνεί ο Απόστολος Παύλος, δίδουν την έννοιαν κατά πόσον ο άνθρωπος προχώρησε εις την καθαρότητα. Ο γεωργός αρχίζει και καθαρίζει το χωράφι του, το καθαρίζει από πέτρες και αγκάθια, το οργώνει, το σπέρνει, περιμένει να βρέξη ο Θεός, να στείλη τον ήλιον, τους ανέμους, με ένα σκοπόν, ίνα θερίση το σιτάρι, και να απολαύση τους καρπούς του. Ο ναύτης, ο έμπορος πηγαίνει μακρυά, κινδυνεύει από τρικυμίας, από διαφόρους κινδύνους με τον σκοπόν να μεγαλώση τον πλούτον του και από την αύξησιν του πλούτου να αποκομίση την απόλαυσιν. Ο μοναχός υπομένει την στέρησιν των γονέων, των αδελφών, των συγγενών, στερείται της αναπαύσεως, αγρυπνεί, εύχεται, υπακούει, μάχεται με τους λογισμούς κ.λ.π. δια ποίον σκοπόν; Δια να επιτύχη την καθαρότητα της καρδίας, δια να ιδή τον Θεόν! Εάν δεν καθαρισθή, τον Θεόν δεν τον βλέπει. Ο Θεός τι είναι; Ο Θεός είναι αγάπη, άρα ο ελλιπής εις την αγάπην την γνησίαν, την πνευματικήν, την ανόθευτον αγάπην, δεν ημπορεί να γνωρίση το θείον.
===================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #133 on: May 22, 2010, 10:57:33 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Δ΄

α   Περί Μοναχισμού, Παρθενίας και Αγνότητος.

21.   
     Κόρη μου, χίλιες ευλογίες να σου παρέχη ο γλυκύτατος Εσταυρωμένος, όστις υπεραγαπά την παρθενίαν, η οποία είναι πνευματική αδελφή της παρθενίας των αγγέλων. Ο Ουράνιος Πατήρ παρθένος, ο Υιός Αυτού, ο Κύριός μας Ιησούς, παρθένος, ο ηγαπημένος μαθητής του Χριστού, ο Ιωάννης, παρθένος. Αλλά την παρθένον Μαρίαν, την Παναγίαν μας, που βάλω, η Οποία υπάρχει τείχος προστασίας των αγωνιζομένων παρθένων! Ταύτην την αγιωτάτην αρετήν, το αγγελικόν κόσμημα, την παρθενίαν, εύχομαι, κόρη μου, να εκλέξης εν τω βίω σου. Όλα όσα θα χάση κανείς, δύναται να τα επανακτήση πλην της παρθενίας, αγνοτάτη ζωή άνευ ατασθαλιών και αισχρών αμπλακημάτων. Χαίρουν τα αγγελικά στρατεύματα, όταν προστεθή εις αυτά έστω και μία ακόμη συναγωνίστρια. Ζηλευτή η θέσις αύτη, δεν θα ήθελες, κόρη μου, και συ να την καταλάβης; Ελπίζω το έργον της χάριτος να τελειώση εν σοι ενδόξως υπέρ της δόξης του Εσταυρωμένου. Τον Ιησούν μας, ω θύγατερ, να αγαπήσης και Αυτόν μόνον να λατρεύσης εν τη ζωή σου. Ο Ιησούς λοιπόν, ας είναι το πνευματικόν εντρύφημα της καρδίας σου και ποτέ μην ανταλλάξης αυτήν την αγίαν αγάπην με την κίβδηλον των επιγείων τερπνών, όσον και αν θελήση ο μάταιος κόσμος να σε βιάση. Γενού μαθήτρια του Ιησού, ως άλλη μυροφόρος προσφέρουσα ως μύρον πολύτιμον προς τον Διδάσκαλόν σου την παρθενικήν σου αγνότητα. Ως όνειρον παρέρχονται όλα τα γήϊνα και κανέν τούτου του κόσμου δεν μένει σταθερόν και αναλλοίωτον.
Προς τι λοιπόν να αγαπήσωμεν τα προσωρινά και εφήμερα από τα αιώνια και αεί διαμένοντα; Ο θάνατος μας απειλεί ανά πάσαν στιγμήν, δια να μας παραπέμψη εις τον άλλον κόσμον και δη εις το κριτήριον του Θεού. Τι λοιπόν εναπομένει να κάμνωμεν ημείς; Τι άλλο, παρά να ετοιμαζώμεθα να δώσωμεν καλήν απολογίαν τω Θεώ, δι’ α ημαρτήσαμεν Αυτώ!
Κάθε σου σκέψις, που δεν είναι καλή αλλά αμαρτωλή, να την διώχνης μόλις εμφανισθή. Το όνομα του Ιησού μας μνημόνευσε συνεχώς, διότι τούτο το αγιώτατον όνομα θα σου δώση την νίκην κατά της ποικίλης αμαρτίας.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #134 on: May 24, 2010, 12:04:16 AM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Δ΄

Β΄  Κόσμος, Οικείοι.

1.
    Άγγελος Θεού, παιδί μου, να σε παρακολουθή και να σου δείχνη τον δρόμον του Θεού και της σωτηρίας σου. Αμήν, γένοιτο. Εύχομαι ο Θεός να σου δίδη την υγεία της ψυχής σου, διότι αύτη είναι χάρισμα υιοθεσίας, που το λαμβάνουν εκείναι αι ψυχαί, όπου ολοκληρωτικώς έχουν δοθή εις την λατρείαν και αγάπην του Θεού. Ο κόσμος την νεότητα την έλκει μαγνητοειδώς. Πολλήν δύναμιν έχουν τα του κόσμου εις την νεοφώτιστον ψυχήν, που τώρα ήρχισε να βλέπη τον προσανατολισμόν της και τον σκοπόν της ζωής και το καθήκον που την καλεί. «Η (αγάπη) φιλία του κόσμου, έχθρα του Θεού εστιν. Ος αν ουν βουληθή φίλος είναι του κόσμου, εχθρός του Θεού καθίσταται» (Ιακ. 4,4). Ο Θεός τας απολαύσεις τας έχει αποταμιεύσει εις την αιωνιότητα, καθ’ ότι και Αυτός και η ψυχή μας είναι αιώνιος. Δεν έχουν ουδεμίαν σύγκρισιν αι ηδοναί του κόσμου με τας αγίας και αγνάς ηδονάς του Θεού. Αι ηδοναί του κόσμου αποκτώνται με κόπους και έξοδα και μετά την ολιγόστιγμον απόλαυσιν ακολουθούν ποικίλαι συνέπειαι, οπότε καταχρηστικώς λέγονται ηδοναί. Αι του Θεού όμως δεν έχουν τοιαύτας συνεπείας, διότι αι πνευματικαί ηδοναί κάτω εις την γην είναι απαρχή δια μίαν αιώνιον σειράν απολαύσεων και ηδονών εις την βασιλείαν του Θεού. Ενώ αντιθέτως ο φθαρείς εις τας του κόσμου απολαύσεις, υποχρεώνεται να υποστή μίαν αιώνιον καταδίκην με τον αρχικόν υποκινητήν της διαφθοράς, τον διάβολον. Ο χρόνος της ζωής μας, παιδί μου, μας εδόθη ως χρήμα, δια να εμπορευθώμεν ο καθείς την σωτηρίαν του και αναλόγως του εμπορίου, που θα πραγματευθώμεν ή θα πλουτίσωμεν ή θα πτωχεύσωμεν. Εάν το χρήμα του χρόνου το εκμεταλλευθώμεν εις το εμπόριον της αυξήσεως του πνευματικού πλούτου, όντως εσόμεθα έμπειροι έμποροι και θα ακούσωμεν της μακαρίας φωνής: «Ευ, δούλε αγαθέ και πιστέ! Επί ολίγα ης πιστός, επί πολλών σε καταστήσω, είσελθε εις την χαράν του Κυρίου σου»(Ματθ.25,23). Μετά το πέρας της ζωής μας, από τον καθένα μας θα ζητηθή ακριβής λογαριασμός, πως και που εξοδεύθη το χρήμα του χρόνου, και αλλοίμονον αν το εσκορπίσαμεν εις κινηματογράφους, εις διασκεδάσεις, εις διαφθοράς, εις μάταια όνειρα, εις απολαύσεις σαρκικάς. Τότε ποία απολογία θα ημπορέση η δεμένη μας γλώσσα να προφέρη, ή πως θα δυνηθή να άρη τα όμματα να ιδή τον Χριστόν μας, όταν Εκείνος απαριθμήση τας απείρους ευεργεσίας, τας οποίας η άπειρος αγάπη Του υπερεκένωσεν εις ημάς; Τώρα που έχομεν καιρόν, τώρα όπου το χρήμα δεν εξοδεύθη όλον και το έχομεν εις την διάθεσίν μας, ας σκεφθώμεν συνετά και τον αλήτην κόσμον, που ζητεί να μας το κλέψη, ας τον απωθήσωμεν ως βρωμερόν τεθνηκότα κύνα και ας δράμωμεν να αγοράσωμεν με το χρήμα έργα πολύτιμα, τα οποία όταν τα δοκιμάση το πυρ, θα ευρεθούν λαμπρότατα, άξια δώρα εις τον Άγιον Θεόν μας, πρέποντα να τεθούν προς διακόσμησιν εις την αγίαν Ιερουσαλήμ του Ουρανού. Όχι άχυρα να αγοράσωμεν, δηλαδή έργα σκότους και κολάσεως άξια, διότι συν αυτοίς και ημείς θα συγκατέλθωμεν εις το αιώνιον πυρ της κολάσεως, όπου η μάζα των καταχραστών των του Θεού δωρεών θα απολαμβάνουν ό,τι έσπειραν!
Συ δε σπείρε έργα καλά μετά δακρύων και θα θερίσης εν καιρώ επισκοπής δράγματα απολαύσεως αιωνίου ζωής!
===================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #135 on: May 25, 2010, 10:10:13 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Δ΄

Β΄  Κόσμος, Οικείοι.

2.
    Θελκτικός κατ’ όψιν εστιν ο κόσμος. Ημείς όμως, δια να τον εμπαίξωμεν, πρέπει να γίνωμεν μωροί, ίνα σοφοί γενώμεθα κατά Θεόν.
«Η αγάπη του κόσμου, κατά τον Παύλον, έχθρα εις τον Θεόν εστι και ο αγαπών τον κόσμον γεγύμνωται της του Θεού αγάπης».
Ημείς εκλήθημεν δια την κατάκτησιν του Ουρανού. Πρόκειται δια μίαν αιώνιον κληρονομίαν, κληρονομίαν ολοκλήρου του Θεού, «πάντα γαρ απέδωκας ημίν».
Ω, βάθος πλούτου και σοφίας και γνώσεως Θεού!
Τι γαρ εδώκαμεν εις τον Θεόν, ίνα χαρίση εις ημάς την απέραντον Αυτού βασιλείαν; Τας κακίας μας; Τας ασεβείας μας και γενικώς τα άπειρα εις μέτρον και ενοχήν σφάλματά μας;
Ομολογούμεν την χάριν, ου κρύπτομεν το έλεος. Ας αγωνισθώμεν, βραβεία αιώνια απόκεινται εις τους αγωνιστάς, τρέχε οπίσω καθαρότητος βίου.
Σπεύδε μακρύναι τον κόσμον εκ της διανοίας σου και πλησίασε την καρδίαν σου εις τον άνω κόσμον, όπου βασιλεύει η αιώνιος χαρά, η ειρήνη, η μακαριότης.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #136 on: May 26, 2010, 11:12:46 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Δ΄

Β΄  Κόσμος, Οικείοι.

3.
   Θα μεταχειρισθή ο σατανάς ποικίλας παγίδας, όπως σας παραλύση, δια να εξασθενήσετε και να χάσετε το ηθικόν σας, πλην όμως και εσείς εννοήσατε την πονηράν τέχνην και λάβετε μέτρα αντιστάσεως. Το ότι δοκιμάζεσθε, τούτο είναι από τον Θεόν, διότι σας προγυμνάζει δια την μάχην, σας ψήνει, σας παιδαγωγεί. Όπως οι στρατιώται που γυμνάζονται εις τους κόπους της ασκήσεως εις τα γυμνάσια, εκεί πρώτα κάμνουν την θεωρίαν της μάχης και κατόπιν, όταν σαλπίση ή σάλπιγγα του πραγματικού πολέμου, γυμνασμένοι όντες ορμούν εις την μάχην με την εσωτερικήν συναίσθησιν, ότι γνωρίζουν πώς να πολεμήσουν, και είναι έτοιμοι να θυσιασθούν δια τον σκοπόν και την ιδεολογίαν των. Κατά παρόμοιον τρόπον και υμείς τώρα. Αφού εκλήθητε να γίνετε στρατιώται του Ιησού και να πολεμήσετε τον εχθρόν Του, ο Χριστός, σας γυμνάζει προς διαπίστωσιν της προς Αυτόν αγάπης σας, «τις εστι ο αγαπών με, ει μη ο τηρών τας εντολάς μου;». Θαρσείτε, τέκνα μου, μείνατε πιστοί και αφοσιωμένοι εις Εκείνον, που σας ηγάπησε με τελείαν αγάπην. Οι αξιωματικοί, προτού να αρχίση η μάχη, τους στρατιώτας τους εμψυχώνουν με διάφορα στρατιωτικά και ηρωϊκά εμβατήρια και με διαφόρους διηγήσεις πράξεων ηρωϊκών και τους εξάπτουν το αίσθημα της αυτοθυσίας, αύτη η εργασία τους δίδει πολλήν δύναμιν και ανδρείαν εις την διεξαγομένην μάχην. Ούτω και ημείς, όπως έκαμαν και οι άγιοι, να μελετώμεν τους αγώνας των μαρτύρων, πως αυτοί ηγωνίσθησαν, καθώς και των οσίων πατέρων, πως ασκήτευσαν, πως εγκατέλειψαν τον κόσμον και τους πάντας και πως ουδέν τους ημπόδισεν εις το να ακολουθήσουν τον δρόμον, που οδηγεί εις τον Ιησούν. Αύτη η μελέτη θα σας τονώση πολύ την καλήν σας θέλησιν και προαίρεσιν, διότι πολλοί μη γνωρίζοντας τας κεκρυμμένας παγίδας εκάμφθησαν και εξέπεσον αι ψυχαί των από την ελπίδα της αιωνίου ζωής. Μελετάτε την αγάπην του Ιησού μας, η αγάπη του Ιησού θα εξουδετερώση κάθε άλλην φυσικήν αγάπην, και όσον περισσότερον αφήσωμεν, τόσον περισσοτέραν αγάπην θα απολαύσωμεν του Θεού. Άνω πρόσχωμεν, όπου ο Ιησούς κάθεται εκ δεξιών του Θεού, άνω ας βλέπουσιν οι οφθαλμοί μας, διότι άνω εισί τα αιώνια και ατελεύτητα. Μη κάτω, διότι τα πάντα γη και σποδός. Σκεφθήτε την ουράνιον πολυτέλειαν, εκεί η άπειρος σοφία του Θεού, εκεί τα κάλλη τα ακατανόητα, εκεί αι αγγελικαί μελωδίαι, εκεί ο πλούτος της θείας αγάπης. Εκεί η ανώδυνος ζωή, εκεί θα έχουν αφαιρεθή τα δάκρυα και οι στεναγμοί, εκεί μόνον χαρά, αγάπη, ειρήνη, πάσχα αιώνιον, εορτή που δεν θα έχη τέλος. Ω, βάθος πλούτου και γνώσεως Θεού! « Α οφθαλμός ουκ είδε, και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη, α ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν Αυτόν» ( Α΄ Κορινθ.2,9 ). Προσέχετε την ευχήν, επιμείνατε προσευχόμενοι. Η προσευχή όλα θα τα τακτοποιήση. Μη κάμπτεσθε καθόλου. Μείνατε στερεοί εις τον άγιον σκοπόν. Μείνατε κοντά εις τον Ιησούν δια να ζήσετε την πνευματικήν ευτυχίαν. Ουδεμία ευτυχία υπάρχει εκτός μιας και αυτή εν τω Χριστώ. Αι νομιζόμεναι ευτυχίαι εκτός Χριστού, λέγονται καταχρηστικώς, εφ’ όσον αποκτώνται με ένοχα μέσα και διότι τελειώνουν εντός ολίγου και οδηγούν τον άνθρωπον εις την αιώνιον δυστυχίαν. Αγωνίζεσθε, τέκνα μου, οι άγγελοι πλέκουν στεφάνια με λουλούδια του παραδείσου. Ο Χριστός μας τα λογίζεται εις μαρτύριον. Τι ωραιότερον να μαρτυρή κανείς δια τον Χριστόν!
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #137 on: May 27, 2010, 11:38:25 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Δ΄

Β΄  Κόσμος, Οικείοι.

4. 
   Έλαβον το γράμμα σου παιδί μου και όλοι εχαρήκαμε δια τον στερεόν σου πόθον, δια το ωραίον ιδεώδες του μοναχισμού. «Εξελεξάμην παραρριπτείσθαι μάλλον εν τω οίκω του Θεού μου ή οικείν με εν σκηνώμασιν αμαρτωλών» ( Ψαλμ. 83,11 ). Καμμία αγάπη μη σε χωρίση από την αγάπην του Χριστού. Τα πάντα να θεωρής σκύβαλα, ίνα Χριστόν κερδίσης. Ουκ άξια τα παθήματα της παρούσης ζωής προς την μέλλουσαν δόξαν, που θα δοθή εις τους αγωνιστάς. Καιρός αγώνων, θλίψεων, κόπων δια τον Θεόν ο νυν, ο δε μέλλων, καιρός στεφάνων δόξης αιωνίου, βραβείων, επαίνων και συναυλίας μετά των αγίων αγγέλων πλησίον του υπερτάτου θρόνου του Θεού.  Η νεότης διέρχεται αθόρυβα. Τα χρόνια κυλούν ήσυχα, ανεπαίσθητα, όπως το νεράκι του ρυακιού. Οι ώρες ωσάν τον καπνόν, που παίρνει ο άνεμος. Ούτω φεύγει και χάνεται η παρούσα ζωή και οι μεν αγωνισταί του Θεού, πορεύονται προς αιώνια βραβεία δόξης, οι δε ράθυμοι και φιλόκοσμοι, προς μίαν αιώνιον καταδίκην μετά των δαιμόνων. Τα θέλγητρα του κόσμου και αι ηδοναί αυτού εις αυτούς που τας απολαμβάνουν, αν δεν μετανοήσουν, θα μεταβληθούν εις αιώνιον θλίψιν και πόνον. Ενώ αντιθέτως, εις τους ανθρώπους του Θεού, το ολίγον της στερήσεως, θα αντιμετρηθή με μίαν αιώνιον ευτυχίαν και μακαριότητα του Θεού. Ταύτην την μακαριότητα είδεν ο ουρανοβάμων Παύλος και ανεφώνησεν έκπληκτος: « Α οφθαλμός ουκ είδεν και ούς ουκ ήκουσεν και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη, α ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν Αυτόν» ( Α΄ Κορ.2,9 ). Μη σε εμποδίση το των οικείων φίλτρον. Σκέψου ότι μόνος σου θα είσαι εις την ώραν του θανάτου και τότε χρήζεις να έχης τον Θεόν βοηθόν. Και αν τώρα Τον αγαπήσης περισσότερον εκείνων,
θα έχεις Τούτον. Εάν όμως υποχωρήσης, τότε μόνος θα θερίσης της σκληράς μεταμελείας την επικαρπίαν. Λοιπόν δια την αγάπην του Χριστού μας, ανάλαβε την απόφασιν και ξεκίνα.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #138 on: May 30, 2010, 12:01:58 AM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Δ΄

Β΄  Κόσμος, Οικείοι.

5. 
    Τεκνίον μου ευλογημένον, ο κραταιός εν πολέμοις Κύριος ας κραταιώση την καρδίαν σου εις το ποιήσαι το ευάρεστον ενώπιον αυτού. Μη πτοείσθω, μηδέ δειλιάτω η καρδία σου θέλουσα να ποιήσης το θέλημα του Θεού το σωτήριον. Ενθαρρύνων ο Δεσπότης Χριστός τους εις αυτόν πιστεύοντας και οπαδούς Του, έλεγε: «Τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον, αν γίνη κάτοχος όλων των αγαθών του κόσμου και δια τούτων ζημιωθή την αθάνατον αυτού ψυχήν;» Ο κόσμος με τα ιδικά του θέλγητρα είναι εφήμερος, ενώ η νοερά ουσία του ανθρώπου, η ψυχή, είναι αθάνατος προωρισμένη να ζήση αιωνίως εν τω Θεώ.
Παρέρχονται αι ηδοναί μαζί με αυτούς που τας απολαμβάνουν. Σκιά γαρ τα ανθρώπινα. Όλα ρέουν και διαλύονται, όντως όναρ και ενύπνιον τα ανθρώπινα, ο ένας κατόπιν του άλλου καταλαμβάνουν τον ψυχρόν τάφον. Εκεί κάτω θαμμένοι διαλαλούν σιωπηλώς ότι τα ανθρώπινα όλα είναι όντως ματαιότης και πλάνη. « Μάτην ταράττεται πας γηγενής. Ότε τον κόσμον κερδίσωμεν, τότε τον τάφον οικήσωμεν, ομού βασιλείς και πτωχοί».
Ταύτα μελέτα, παιδί μου, και δη το κριτήριον του Θεού, που μέλλομεν να παρασταθώμεν και που θα φανερωθούν τα δια λόγου, διανοίας και πράξεως έργα μας. Στιγμή φοβερά! Τότε συνήγοροι αδρανούν, μόνον τα έργα τα καλά εισι φωναί συνηγόρων τρανώτεραι σαλπίγγων. Ω, τι ευτυχία, τι επιτυχία! Τι δόξα στον Χριστόν μας, που εις τον όγδοον αιώνα δεν εκλείπουν οι ομολογηταί Του και εκείνοι που αρνούνται τον σατανά και τας πομπάς του και δέχονται ολόθερμα να καταταγούν εις την βασιλικήν φρουράν και να υπερασπίσουν τα ιερά και όσια του Θεού! Καιρός αγώνων, τεκνίον μου, υπόθεσις στεφάνων, μη στερηθής της ευκαιρίας, ομολόγησε καταταγήν εις τους αγωνιστάς υπέρ Θεού: «Δεν θέλω να ζήσω την κοσμικήν ζωήν, την γεμάτην από παγίδας, αμαρτίας, εμπάθειαν, ασωτείαν. Επιθυμώ αγνότητα, αγιασμόν, απάθειαν, ελπίδα αιωνίου ζωής δια παρθενικού και μοναστικού βίου, ποθώ να αγνίσω την μολυσμένην τοις πάθεσι ψυχή μου δια δακρύων, δι’ υπακοής, δια μετανοίας. Ξένα πάντα ταύτα τα θεάρεστα τοις κοσμικοίς. Νοσταλγώ τον έρωτα της του Χριστού αγάπης, ποθώ θείαν παρηγορίαν εις την ζωήν μου, δεν την θέλω με παρηγορίας γήϊνων παρακλήσεων, διότι καταλήγουν εις δυστυχίαν και πόνον». Ταύτα μελέτα, εν τούτοις έσο και ο Θεός έστω μετά σου ενισχύων σε εις την ένδοξον μάχην, που θα την παρακολουθούν ο Χριστός, η Παναγία, οι άγιοι άγγελοι και οι όσιοι, οι εν ασκήσει λάμψαντες και αοράτως θα σου δίδουν φώτισιν, δύναμιν, θάρρος, ανδρείαν και ελπίζω εις την ακαταμάχητον δύναμιν του Θεού, ότι θα σου δώση την Νίκην, ίνα και επί σοι δοξασθή το Πανάγιόν Του όνομα.
===================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #139 on: May 30, 2010, 09:19:30 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Δ΄

Β΄  Κόσμος, Οικείοι.

6. 
    Προς πνευματικήν κόρην

Τα πάντα στέκονται εις την θέλησίν σου, να παρακαλής πολύ θερμώς την Παναγίαν μας να σε θερμάνη εις τον άγιον πόθον, να αποφασίσης με αυταπάρνησιν να αρνηθής τον μάταιον κόσμον, το όνειρον αυτό που λέγεται ζωή, και να ακολουθήσης τον Νυμφίον Χριστόν, που θα σου χαρίση τον εαυτόν Του και την γλυκυτάτην Του αγάπην και θα σε αξιώση να γίνης κληρονόμος της βασιλείας Του. Να παρακαλής να σου χαρίση την αγίαν απόφασιν και όταν σου την δώση, κάνε τον Σταυρόν σου και ακολούθα την σωτήριον φωνήν του Ιησού, όπου λέγει: « Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι». Εις την φοβεράν ώραν του θανάτου, κανείς δεν μας βοηθεί, ει μη μόνον τα έργα τα καλά, που εκάμναμε δια τον Θεόν και την ψυχήν μας. Και επειδή η μοναχική ζωή είναι γενικά έργα του Θεού και ωφελιμώτατα δια να σωθή η ψυχή μας, διατί να μη θυσιάσωμεν τα πάντα και να ζήσωμεν μίαν τέτοιαν ζωήν, που θα μας κάνη πλουσίους εις την βασιλείαν του Θεού; « Τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον, εάν κερδίση τον κόσμον όλον, και ζημιωθή την ψυχήν αυτού;». Η ζωή του ανθρώπου κρέμαται εις μίαν κλωστήν, εις κάθε μας βήμα κρίνεται η ζωή μας, πόσοι και πόσοι εξύπνησαν και δεν ενύκτωσαν; Πόσοι έπεσαν να κοιμηθούν και δεν εξύπνησαν; Πράγματι η ζωή του ανθρώπου είναι ένα όνειρον. Εις το όνειρον βλέπει κανείς ανύπαρκτα πράγματα, ενίοτε ότι εστέφθη βασιλεύς και όταν ξυπνά, βλέπει ότι είναι εις την αλήθειαν ένας πτωχός άνθρωπος. Εις την ζωήν αυτήν που ζώμεν, κοπιάζει ο άνθρωπος να πλουτίση, να σπουδάση, να καλοπεράση, να γίνη μεγάλος, αλλά δυστυχώς έρχεται ο θάνατος και τα ματαιώνει όλα, και εκείνα που εκοπίασεν εις όλην του την ζωήν, τα παίρνουν άλλοι και αυτός φεύγει από την ζωήν με ένοχον συνείδησιν και λερωμένην ψυχήν. Ποίος είναι ο σοφός που θα καταλάβη ταύτα και θα τα αρνηθή και θα ακολουθήση τον Νυμφίον Χριστόν, που όλα τα έργα, τα οποία θα κάνη, θα του ανταποδώση εις την βασιλείαν Του απείρως περισσότερα! Πάντοτε, κόρη μου, να ενθυμήσαι τον θάνατον, την κρίσιν του Θεού, που χωρίς άλλο θα τον υποστώμεν, να τα ενθυμήσαι, δια να έχης περισσότερον φόβον Θεού και να κλαις τας αμαρτίας σου, διότι τα δάκρυα παρηγορούν την ψυχήν του κλαίοντος.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #140 on: June 01, 2010, 04:18:00 AM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Δ΄

Β΄  Κόσμος, Οικείοι.

7. 
   Πνευματική μου κόρη, εύχομαι γαλήνη και χαρά θεϊκή να συνοδεύη την ζωήν σου. Αμήν. Έλαβα το γράμμα σου και είδα την χαράν σου. Εύχομαι να σου γίνη απαρχή η χαρά αύτη δια μίαν συνέχειαν πνευματικής συγκομιδής, δια μίαν νέαν ζωήν τελείως αφιερωμένην εις την μοναδικήν αγάπην του Θεού. Οίδας τους καρπούς του πνεύματος. Εάν ολίγον οιδας και τόσον ετονώθης, πόσον θα τονωθής, όταν θα ευρίσκεσαι εις ένα περιβάλλον όλως πνευματικόν! Παντού και μέχρι τέλους ζωής θα υφιστάμεθα πειρασμούς, και εις το μοναστήρι και εις την έρημον, αν είμεθα. Πλην όμως μακράν του κόσμου θα έχωμεν την ευχέρειαν να πολεμώμεν εις ανοικτόν τόπον πολέμου, όπου θα δυνάμεθα να συσσωρεύσωμεν πνευματικάς επικουρίας εις βοήθειάν μας με χρηστάς ελπίδας της αιωνίου νίκης δια το βραβείον της άνω κλήσεως. Ουκ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν, αλλά την μέλλουσαν, την αιώνιον, την δεδοξασμένην επιζητούμεν! Αγωνίζου, παιδί μου, με όλας σου τας δυνάμεις, μη δίδης χαράν εις τον σατανάν με την παράλειψιν των καθηκόντων σου, αλλά πικρίαν δίδε του δια της ακριβούς και μετά προθυμίας εκτελέσεως αυτών. Ο κόσμος παρέρχεται και το σχήμα αυτού, ο δε εργαζόμενος το αγαθόν μένει εις τον αιώνα. Ο σατανάς δεν θα παύση δια των φαρμακερών βελών του να σε σαϊτεύη με λογισμούς ποικίλους, ιδίως με τους αισχρούς λογισμούς, συ δε παρατάξου γενναίως, όπως τον στέφανον τον άφθαρτον λάβης. Μόλις φανή ο κακός λογισμός, αμέσως χάλασε την φαντασίαν και λέγε αμέσως την ευχήν και ιδού η λύτρωσις έρχεται! Μη δειλιάζης εις την θεωρίαν του πολέμου, δια να μη χάσης το ηθικόν σου, αλλά επικαλού τον Παντοδύναμον Θεόν, και ταπείνωνε τον εαυτόν σου πάρα πολύ. Μέμφου τον εαυτόν σου με τα χειρότερα επίθετα πείθουσα τον λογισμόν σου ότι τέτοια είσαι, και τότε με το σημείον αυτό της αυτοταπεινώσεως άρχισε τον πόλεμον συν τη ευχή. Πρόσεχε, διότι δεν είναι μικρός ο αγών που διεξάγομεν. Έχομεν με αρχάς και εξουσίας να παλαίψωμεν και χρειάζεται σύνεσις και προσοχή, όπως καλώς αγωνισθώμεν, διότι το καλόν ουκ έστι καλόν, αν μη καλώς γίνη. Εύχομαι καλόν αγώνα, πρόσεχε τα πρόσωπα που θα κάνης συντροφιά…..
Με πλήθος ευχών και ευλογιών.
Ελάχιστος Γέροντάς σου.
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #141 on: June 02, 2010, 12:10:26 AM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε΄

Α) Περί Υπακοής, Παρακοής και Εκκοπής Θελήματος.

1.
  Εύχομαι πάντα εις τον καλόν μας Θεόν να βαδίζετε την αληθινήν οδόν της μοναχικής ζωής, μη ξεχνάτε προς ποίον εχθρόν τον πόλεμον και τας μάχας διεξάγομεν, διότι η σωτηρία δεν πρέπει επιπόλαια να αναζητήται, βιάζεσθε, σκεφθήτε τον σκοπόν δια τον οποίον εμονάσαμεν. Αφήσαμε γονείς, αδελφούς, αδελφάς, εάν όμως δεν αφήσωμεν και τα θελήματά μας, και δεν κάμνωμεν υπακοήν, να κόψωμεν το θέλημά μας, δεν θέλομεν εύρει έλεος, όταν θα κρίνωνται αι ψυχαί μας. Σκεφθήτε την αιώνιον κόλασιν, μη λησμονήτε τον παράδεισον, διότι ένα εκ των δύο θα κερδίσωμεν.
Ο Χριστός έκαμνε τελείαν υπακοήν εις τον Ουράνιον Πατέρα Του, ως και εις την κατά σάρκα Μητέρα Του, την Παναγίαν μας, και εις τον μνήστορα Ιωσήφ χάριν ημών των αναξίων. Πόσον μάλλον ημείς οφείλομεν εκκοπήν του θελήματός μας και υπακοήν εις τον πνευματικόν μας πατέρα ένεκεν των αμαρτιών μας! Οι μάρτυρες θα παρουσιάσουν ως καρπόν της ευσεβείας των τα τρομερά των μαρτύρια, οι ομολογηταί την αγίαν ομολογίαν των, οι άγιοι ιεράρχαι τους κόπους εναντίον των αιρέσεων, οι όσιοι τους ασκητικούς των αγώνας, ημείς ( πρώτος εγώ ) τι θα παρουσιάσωμεν; Εάν όμως κάμνωμεν υπακοήν και κόπτωμεν το θέλημά μας δια την αγάπην του Χριστού μας, ιδού ότι και ημείς εκάναμε καρπόν, κάτι και ημείς θα προσφέρωμεν, ώστε να μην πάμε με άδεια χέρια ωσάν τον οκνηρόν δούλον.
===================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #142 on: June 02, 2010, 10:45:59 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε΄

Α) Περί Υπακοής, Παρακοής και Εκκοπής Θελήματος.

2.
    Προσέχετε την υπακοήν σας, εάν καλώς την εργασθήτε, δι’ αυτής θα κερδίσετε την αιώνιον ζωήν, εάν κακώς, η κόλασις θα είναι το τέλος. Λοιπόν ξυπνάτε από την λήθην και την ραθυμίαν, καιρός εξ ύπνου αμελείας να εγερθώμεν, διότι το τέλος της ζωής μας άδηλον και πότε θα ξυπνήσωμεν; Όταν έλθη ο Αρχάγγελος να πάρη την ψυχήν μας; Τότε το ξύπνημα εκείνο δεν ωφελεί. Καιρός στεφάνων ο μέλλων αιών, ο νυν, αγώνος, κόπου και πάλης.
Βιάζεσθε, λέγετε την ευχήν, παύσατε τας αργολογίας, κλείσατε το στόμα σας από την κατάκρισιν, βάλετε θύραν και κλείθρα εις τα περιττά λόγια. Ο καιρός περνά και οπίσω δεν γυρίζει και αλλοίμονόν μας, εάν χωρίς πνευματικά κέρδη φύγη ο χρόνος. Αυτά σας γράφω, αυτά να μελετάτε, αυτά να πράσσετε, και ο Θεός της αγάπης να είναι μαζί σας και η γλυκειά μας Παναγία να σας δυναμώνη, να σας φωτίζη και να σας προθυμοποιή εις τον αγώνα.
==================================================================================================================
« Last Edit: June 02, 2010, 10:46:51 PM by Silver » Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #143 on: June 03, 2010, 10:36:49 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε΄

Α) Περί Υπακοής, Παρακοής και Εκκοπής Θελήματος.

3.
   Κάμνε υπακοήν, δίωκε τους λογισμούς αμέσως, γίνε έσχατος, εάν θέλης να γίνης πρώτος. Όταν δεν γίνεται υπακοή εις τον πνευματικόν πατέρα και στενοχωρήται, τότε λυπείται και ο Θεός. Ο Χριστός μας εμπράκτως, μας έδειξε το μεγαλείον της αγίας υπακοής, διότι εθυσίασε τον εαυτόν Του χάριν της υπακοής προς τον εαυτού Πατέρα, « διο και εχαρίσατο Αυτώ όνομα το υπέρ παν όνομα» ( Φιλιπ. 2,9 ). Όντως ο έχων υπακοήν τελείαν θα αξιωθή να λάβη όνομα μέγα εις τον ουρανόν, όνομα υιοθεσίας, όπου και των αγγέλων θα είναι αιδέσιμον, διπλούν στέφανον εις την άνω δόξαν. Ο Άγιος Παλάμων έλεγεν: « Ο υποτασσόμενος καλώς, ουκ έχει χρείαν προσέχειν εντολάς Χριστού». Διατί; Διότι η τελεία υπακοή εφήρμοσε όλας τας εντολάς του Χριστού, οπότε δεν χρειάζεται να ερωτά, εάν τας εξετέλεσε. Η υπακοή έχει εις τους κόλπους της, την γνησίαν ταπείνωσιν. Όπου ταπείνωσις, εκεί οσμή Χριστού, ευωδία Θεού.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #144 on: June 04, 2010, 11:27:29 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε΄

Α) Περί Υπακοής, Παρακοής και Εκκοπής Θελήματος.

4.
   Νομιμώτατος αγών λέγεται εκείνος που έχει ως κινητήριον δύναμιν την απόλυτον υπακοήν, την απερίεργον, την τυφλήν κατά τους αγίους Πατέρας. Αυτός ο αγών είναι ο πιο τέλειος και ο πιο ασφαλής, και τούτο, διότι η υπακοή περιέχει ταπείνωσιν και όπου ταπείνωσις εκεί και νομιμότης και ασφάλεια. Ασπάσου, παιδί μου, την τελείαν υπακοήν και ταπείνωσιν και τότε να ξέρης, ότι νομίμως αγωνίζεσαι. Υπακοή δεν εννοείται μόνον εις το διακόνημα, αλλά κυρίως ευπείθεια εις τας συμβουλάς που δίδει ο Γέροντας, δηλαδή να υπακούης εις ό,τι σε συμβουλεύει δια πνευματικόν αγώνα. Να μη κάνης κανένα αγώνα χωρίς να το ηξεύρη ο Γέροντάς σου. Παλαιά οι υποτακτικοί όσες γουλιές νερό ήθελαν να πιούν, το ανέφεραν εις τον Γέροντά τους, ώστε να ηξεύρη ο Γέροντας τα πάντα, δια να μη πλανηθούν και πάνε οι κόποι τους χαμένοι.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #145 on: June 06, 2010, 09:06:56 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε΄

Α) Περί Υπακοής, Παρακοής και Εκκοπής Θελήματος.

5.
    Τι μακαριώτερον της κατά Θεόν υπακοής! Και ποία ασφαλεστέρα πνευματική πορεία πλην ταύτης! Διο χαίροντες τρέχετε, όπως καταλάβετε ταύτης τον αμάραντον στέφανον, δι’ ου θα κοσμήση κάθε κεφαλήν αθλήσαντος υποτακτικού ο πρωταθλητής της υψίστης υπακοής, Ιησούς. Υπακούετε εις τον Γέροντα, ως τω Κυρίω. Βιάζεσθε εις τα πνευματικά σας, κυρίως εις την υπακοήν, που είναι το στολίδι του υποτακτικού, διότι ο υποτακτικός χωρίς υπακοήν είναι στείρα μήτρα, ενώ όταν τον στολίζη η υπακοή και η εκκοπή παντός θελήματος, τότε λογίζεται πολύτεκνος μήτρα. Ο υποτακτικός πλεονεκτεί εις την εξεύρεσιν του θελήματος του Θεού άνετα μέσω του Γέροντός του. Ω, τι μέγα κέρδος τούτο! Πελαγώνουν οι άνθρωποι και διερωτώνται, τούτο να πράξω ή το άλλο; Υποφέρουν κυριολεκτικώς, μένουν αναποφάσιστοι, χάνουν τον καιρόν των, διότι σήμερον δια της πτωχής προσευχής μας σπανίζει να ευρεθή εύστοχα το θείον θέλημα, δι’ αυτό έχομεν και συνεχή ναυάγια. Δια τούτο, τέκνα μου, αφού η αγάπη του Θεού τόσον σας ηλέησε, ώστε χωρίς κόπον να ευρίσκετε το θέλημα του Θεού, σπεύσατε λοιπόν με πίστιν και εμπιστοσύνην εις την υπακοήν, που θα σας δείχνη συνεχώς του Θεού το θέλημα, όπου είναι η αιώνιος ζωή και η μακαρία ανάπαυσις των ψυχών. Συνεχώς νύκτα και ημέραν, εξομολογώ κόσμον, και τι δεν ακούω και τι δεν μαθαίνω! Προβλήματα χωρίς τελειωμόν και λύσιν, και οίδα τι θρίαμβον κάμνει η υπακοή μετ’ εμπιστοσύνης εις τον οδηγόν, και τι κλυδώνια και ναυάγια υπομένουν, όσοι στηρίζονται εις την αυτοπεποίθησιν δια τον εγωϊσμόν των. Και το αποτέλεσμα να μεταβαίνουν από σκότους εις σκότους, και από το μικρότερον σφάλμα εις το μεγαλύτερον, πλανώμενοι εξ οιήσεως.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #146 on: June 08, 2010, 10:22:41 PM »

===================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε΄

Α) Περί Υπακοής, Παρακοής και Εκκοπής Θελήματος.

6.
    Ω, υπακοή χιλιοευλογημένη, τι μεγαλεία κρύβεις!
Όποιος σε ηγάπησε, επλούτισε από την ωραιότητά σου και γέγονε νήπιος εν Χριστώ και εταπείνωσεν ως παιδίον τον εαυτόν του, δια τούτο και θα εισέλθη εις την Βασιλείαν των Ουρανών χαίρων.
Όπως ακριβώς είπεν και ο Κύριος : «εάν μη στραφήτε και γένησθε ως τα παιδία, ου μη εισέλθητε εις την βασιλείαν των ουρανών».
Το παιδίον το χαρακτηρίζει κυρίως η απλότης, η ακακία και η υπακοή προς την μανούλα του.
Η υπακοή λοιπόν πνευματικά νήπια κατεργάζεται, νηπιάζοντα εις την κακίαν, πλουτίζοντα εις την φιλοσοφίαν του Θεού.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #147 on: June 09, 2010, 10:06:02 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε΄

Α) Περί Υπακοής, Παρακοής και Εκκοπής Θελήματος.

7. 
    Ακολούθα, παιδί μου, πιστά οπίσω μου και μη φοβού, φύλαττε υπακοήν, κυρίως την πνευματικήν. Ο έχων την υπακοήν έχει ζωήν αιώνιον, διότι εν τη τελεία υπακοή, περικλείονται όλαι αι αρεταί, κυρίως η ελευθερία της ψυχής από τας ευθύνας. Παιδί μου, πρέπει να κάνη ο υποτακτικός τελείαν υπακοήν εις τον Γέροντά του με θυσίαν και προθυμίαν, ωσάν να βλέπη τον Χριστόν μπροστά του. Πρόσεχε, παιδί μου, η υπακοή σου να είναι ειλικρινής και τελεία, μίσησε το ίδιον θέλημα ως θάνατον της αθανάτου ψυχής σου. Ως παράδειγμα λάβε τους πρωτοπλάστους, οι οποίοι παρήκουσαν το θείον θέλημα και υπέστησαν τον κανόνα της εξορίας. Μην αντιλογής εις τον Γέροντα, σκέψου ότι αντιπροσωπεύει το θείον θέλημα. Πάσα παράβασις και παρακοή τιμωρείται ανάλογα της αμαρτίας. Ο υποτακτικός οφείλει να κρατά την θέσιν του σταθερά, δια να μη σαλευθή, να κάμνη υπακοήν εις όποιαν θέσιν τοποθετηθή, να πεθάνη επάνω εις το καθήκον. Αυτό θα ειπή υπακοή μέχρι θανάτου, θανάτου δε Σταυρού.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #148 on: June 10, 2010, 11:31:17 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε΄

Α) Περί Υπακοής, Παρακοής και Εκκοπής Θελήματος.

8.   
      Τέκνα μου αγαπητά εν Χριστώ, η χάρις του Χριστού μας μαζί σας και αι άγιαι ευχαί του αγίου πατρός μου Ιωσήφ να σας φρουρήσουν κραταιώς εν τη απουσία μου, διότι εις τον καλόν υποτακτικόν ουδέποτε παύει η πνευματική εν Χριστώ ένωσις μετά του Γέροντος αυτού. Τέκνα μου ποθητά, η ευωδία της ελεεινής μου ψυχής, μνημονεύετε τους λόγους, ους ελάλησα εις υμάς ων μεθ’ υμών, διότι μνημονεύοντες τους λόγους μου και εκτελούντες αυτούς, ευρίσκεσθε εις την υπακοήν την πνευματικήν, την καλυτέραν τάξιν της υπακοής, και ο έχων τοιαύτην υπακοήν όμοιος τω Χριστώ Ιησού καθίσταται, διότι ο Χριστός εγένετο υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού, διο και ο Πατήρ Αυτόν υπερύψωσεν και εχαρίσατο το όνομα Ιησούς και εν τω ονόματι Ιησού φρίττουσι και τρέμουσι πάσαι αι δυνάμεις του σκότους. Ο έχων υπακοήν ευρίσκεται εν τη ζωή ταύτη εις την ζωήν του Πνεύματος, ήτις θα συνεχισθή και μετά θάνατον εις τους αιώνας των αιώνων. Ας σκεφθώμεν ότι ημείς δεν εσταυρώθημεν δια τον Χριστόν μας, δια τον Σωτήρα μας, ενώ Αυτός δι’ ημάς τα εκτρώματα υπέστη Σταυρόν, Σταυρόν δια την υπακοήν. Αγαπήσατε την ηγιασμένην υπακοήν, η οποία ποιεί τον έχοντα ταύτην να γίνη εν Χριστώ νήπιον και να τρέφεται με το άδολον γάλα της χάριτος και να αξιώνεται του μακαρισμού: « Εάν μη γένησθε ώσπερ τα παιδία, ου μη εισέλθητε εις την Βασιλείαν των Ουρανών». Ναι, ο καλός υποτακτικός, ο ταπεινός υποτακτικός, ωσάν το άκακον κατά Χριστόν παιδίον, θα αξιωθή να κατοικήση εις την ουράνιον κατοικίαν του ουρανίου μας Πατρός ως « κληρονόμος του Θεού, συγκληρονόμος δε Χριστού».
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #149 on: June 12, 2010, 09:54:48 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε΄

Α) Περί Υπακοής, Παρακοής και Εκκοπής Θελήματος.

9. 
   Δεν υπάρχει καλύτερος δρόμος από την υπακοήν, διότι χαρίζει εις τον εραστήν της, χαράν, ανάπαυσιν, ανευθυνίαν, συγχώρησιν και πλήθος άλλα καλά, πρωτίστως δε την σκέπην από τας παγίδας του Σατανά,
διότι καθοδηγείται ασφαλώς από την πείραν του πνευματικού και ούτω χωρίς πολλά εμπόδια βαδίζει τον δρόμον της πνευματικής ζωής.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #150 on: June 13, 2010, 10:04:28 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε΄

Α) Περί Υπακοής, Παρακοής και Εκκοπής Θελήματος.

10.   
    Όσοι υποτακτικοί αποκόπτουν το ίδιον θέλημα και κατά πάντα αναπαύουν τον Γέροντά των, ούτοι λογίζονται μάρτυρες τη προαιρέσει, χωρίς να υποστούν τον ποικίλον σωματικόν βασανισμόν. Το πλείστον των μαρτύρων εις ελάχιστον χρόνον μαρτυρικής τυραννίας ετελείωσεν την ζωήν, ενώ το μαρτύριον της μοναχικής υπακοής διενεργείται εφ’ όρου ζωής και επομένως είναι και λογίζεται μαρτύριον συνειδήσεως. Δια τούτο παρακαλώ την αγάπην σας να προσέχετε την υπακοήν σας, η υπακοή σας αύτη, δια του Γέροντος αναφέρεται εις τον Θεόν. Τι θα μας ωφελήση, εάν αφήσαμεν τον κόσμον και τους οικείους και δεν εκτελούμεν όσα υπεσχέθημεν εις τον Θεόν; Μήπως εις ανθρώπους έχομεν δώσει υπόσχεσιν ζωής κατά Θεόν; Τι λόγον θα δώσωμεν; Ας βαδίσωμεν ολοψύχως λοιπόν τον δρόμον της απολύτου υπακοής και ούτω θα κερδηθούν αι ψυχαί ημών χάριτι Θεού.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #151 on: June 14, 2010, 11:30:45 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε΄

Α) Περί Υπακοής, Παρακοής και Εκκοπής Θελήματος.

11.
   Όστις φυλάττει τα όσα νουθετεί ο πνευματικός πατήρ, έχει την ευχήν του, όστις δεν φυλάττει τα όσα νουθετείται, δεν έχει την ευχήν του Γέροντα ούτε εδώ ούτε εις τον άλλον κόσμον.
Όστις καταφρονεί όσα παραγγέλλεται, όστις δεν θεωρεί ωσάν νόμον τα όσα νουθετείται και δεν προσπαθεί να τα εφαρμόση καταφρονώντάς τα, πρέπει να γνωρίζη ότι κόλασις θα επέλθη…!
Φοβήσου, τέκνον, τον δίκαιον Κριτήν και πειθάρχησε εις ό,τι σε νουθετεί ο πνευματικός σου πατήρ, διότι ο Γέροντας θέλει την σωτηρίαν της ψυχής σου, ενώ ο διάβολος με τον εγωϊσμόν και την ανυπακοήν θέλει να σε κάμνη ιδικόν του.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #152 on: June 15, 2010, 11:03:42 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε΄

Α) Περί Υπακοής, Παρακοής και Εκκοπής Θελήματος.

12.
    Υπάκουε, παρακαλώ άνευ δισταγμών και ιδιοτροπιών, προσπάθησε να αναπαύσης τον κατά πνεύμα πατέρα σου, με αυτόν ζης και θα ζήσης, διατί τον λυπείς; Δεν συμφέρει εις την ψυχήν σου, να αναστενάζη εναντίον σου, δεν οικοδομείσαι έτσι, ερείπια θα είσαι μέχρι τέλους, εάν την υπακοήν σου δεν διορθώσης.
Κοίταξε πως έλαμψαν οι αρχαίοι υποτακτικοί: Τα πάντα εθυσίασαν επάνω εις τον βωμόν της υπακοής και ανέπαυον τα σπλάγχνα των πνευματικών αυτών οδηγών, εν τελεία πίστει και αγάπη προς αυτούς, ενώ εσύ θα εξετάσης πρώτα, θα δουλέψουν μέσα σου τα λόγια του Γέροντος και μετά αναλόγως θα κάμνης υπακοήν ή παρακοήν. Τέτοια υπακοή είναι «δια βράσιμο και πέταμα!». Όχι λογισμοί, έργον! Όχι δεύτερος λόγος, θάνατος! Θάνατος δια την υπακοήν! Μόνον έτσι θα δικαιωθώμεν έναντι του Θεού επί τη εφαρμογή του καθήκοντος.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #153 on: June 16, 2010, 10:26:59 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε΄

Α) Περί Υπακοής, Παρακοής και Εκκοπής Θελήματος.

13.
     Η υπακοή είναι το « εγκόλπιον» του υποτακτικού, όπως το « εγκόλπιον» διακρίνει τον επίσκοπον από τον ιερέα, ούτω και η υπακοή φανερώνει τον καλόν υποτακτικόν από τον ανυπότακτον. Αγαπάτε τον πνευματικόν σας πατέρα και υπακούετε εις αυτόν, ως εις τον Θεόν, διότι ούτος έχει διαδοχικήν θέσιν ιεραρχικώς. Μεγάλην χάριν θα εύρητε υπακούοντας δια τον Θεόν εις τον Γέροντάς σας. Μη τον πικραίνετε, ίνα μη λυπήτε το Πνεύμα το Άγιον, όπου τον έχρισε διάδοχον των Αποστόλων. Οι Γέροντες είναι οι τελευταίοι διάδοχοι Αυτών, δια τούτο ιεραρχικώς κατέχουν δι’ Αγίου Πνεύματος την θέσιν αυτήν και επομένως οι λυπούντες αυτούς, λυπούν το Άγιον Πνεύμα.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #154 on: June 17, 2010, 11:32:55 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε΄

Α) Περί Υπακοής, Παρακοής και Εκκοπής Θελήματος.

14. 
     Η υπακοή δια ταπεινώσεως και ευχαριστίας εις το Θεόν αναπληρώνει την άσκησιν της νηστείας, μεγάλη η ωφέλεια της αυτομεμψίας, εν καιρώ, που ο άνθρωπος λόγω ασθένειας δεν δύναται να νηστεύση.
Φύλαττε υπακοήν, παιδί μου, κυρίως την πνευματικήν υπακοήν. Όστις έχει υπακοήν, έχει την ζωήν την αιώνιον, διότι εν τη τελεία υπακοή, περιλκείονται όλαι αι αρεταί, κυρίως η ελευθερία της ψυχής από τας ευθύνας.
Αγάπησε, παιδί μου, την ένδοξον υπακοήν, που αγιάζει τον άνθρωπον και μη λυπής το Άγιον Πνεύμα στενοχωρώντας τον πνευματικόν σου πατέρα με την μη πρέπουσαν μοναχικήν σου συμπεριφοράν.
Ταπεινώσου και μη θέλης να στήσης το ίδιόν σου θέλημα.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #155 on: June 19, 2010, 12:02:56 AM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε΄

Α) Περί Υπακοής, Παρακοής και Εκκοπής Θελήματος.

15.   
    Εσείς τέκνα μου, ό,τι παρελάβατε, φροντίσατε να τα φυλάξητε άμεικτα και καθαρά. Προσέξατε να τηρήσητε την όλην τάξιν, καθώς σας την παρέδωκα. Διότι κάθε παράβασις και παρακοή λαμβάνει—κατά τον Απόστολον Παύλον—«ένδικον μισθαποδοσίαν». Φοβηθήτε το κρίμα της παρακοής. Όποιος παρακούει, ομοιάζει με τον εωσφόρον, που αντάρτευσε κατά του Θεού και με τον παρήκοον Αδάμ, που και οι δύο τους εξέπεσαν του Θεού οικτρώς. Ο αββάς Βαρσανούφιος λέγει, ότι όποιος υποτακτικός παρακούει του Γέροντός του, είναι «υιός διαβόλου».
Σας εύχομαι από την καρδιά μου να γίνετε τέλειοι υποτακτικοί, δια να λάμψετε εν μέσω των αγγέλων του Θεού ως άγγελοι, δια να υμνολογήτε, και να εύχεσθε και δι’ εμένα τον ελεεινόν και ανάξιον Γέροντά σας, που διδάσκει, χωρίς να πράττη τίποτε απολύτως από τα διδασκόμενα.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #156 on: June 20, 2010, 09:56:19 PM »

====================================================================================================================
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε΄

Α) Περί Υπακοής, Παρακοής και Εκκοπής Θελήματος.

16.
   Όποιος δεν κάμνει υπακοήν, είναι χαρακτηριστικόν ότι δεν έχει ταπείνωσιν και κρυφά κλέπτεται από υπερηφάνειαν. Και πως είναι δυνατόν η υπερηφάνεια να φέρη ορθήν κρίσιν, και να εκλέξη το συμφέρον της ψυχής; Δια τούτο πρέπει να είμεθα ταπεινοί, όπως επέλθη θεία φώτισις, διότι εις τους ταπεινούς έρχεται η σοφία και η διάκρισις, ενώ οι υπερήφανοι αποκτούν την πονηράν και διεστραμμένην συνείδησιν. Δια τούτο και παρανοούν τα κείμενα της θείας Γραφής και των αγίων Πατέρων, διότι τους λείπει η ταπείνωσις με την αγνήν και φωτισμένην συνείδησιν.
«Άνθρωπος αυτοσύμβουλος πολέμιος εαυτώ». Δηλαδή, όποιος ακούει ό,τι του λέγει ο λογισμός του, και δεν ακούει τας συμβουλάς των ανωτέρων του, εκείνος γίνεται εχθρός ο ίδιος εις τον εαυτόν του. Δια τούτο προσέχετε, παιδιά μου, και μη κάμνετε απολύτως τίποτε, χωρίς την συμβουλήν του Γέροντος, εάν θέλετε επιτυχώς να βαδίσετε τον μοναχικόν δρόμον, διότι, εάν κάμνετε το θέλημά σας, να ηξεύρετε «στραβά» θα βαδίζετε και όσον θα περνά ο καιρός, τόσον και θα ισχυροποιήται το «στράβωμα» και έτσι θα έλθη καιρός που θα θέλετε να «ξεστραβώσετε» και δεν θα μπορήτε.
====================================================================================================================
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #157 on: May 27, 2011, 10:39:55 PM »

Εάλω η Πόλη




http://www.youtube.com/watch?v=IfDISFLjGbU&feature=related

…Το Βυζάντιόν μας είναι ο διαπρύσιος έρως μας, το προς ό τείνομεν, ως λαός και ως Έθνος , Ιδεώδες μας.
Είναι ο αστραβής κανών της Ορθοδοξίας μας, ο ακτινοβόλος φάρος μας…. Εις την ψυχήν μας ζή συνεχώς.
Το Βυζάντιον δεν απέθανε. Το δικέφαλον πτηνόν περιίπταται ακόμη εις τας Εκκλησίας μας, φαιδρύνει τας
όψεις μας και στολίζει τα τέμπλα των ιερών Μοναστηρίων μας….


 H Κωνσταντίνου Πόλη, εις την ψυχήν μας εξακολουθεί να ζή, όχι μόνον ως απλούν συγκλονιστικόν όραμα
μιάς τόσον μεγάλης, τόσον ωραίας και τόσον ποθητής Πατρίδος. Όχι μόνον ως αιματωμένη  ανάμνησις δόξης
και πόνων που κατέτρωσαν την καρδίαν μας. Όχι μόνον ως φλογερά θεοσέβεια, περιπλακείσα ερωτικώς εις
αδιάστατον ένωσιν με την ιδέα της Πατρίδος, αλλά ζή εντός μας, με την δύναμιν βιολογικής ανάγκης,
ως περιβάλλον πνευματικόν,  «εν ώ ζώμεν και κινούμεθα», ως πόθος επιστροφής άσβεστος και ως ψυχή του είναι μας.
Ζή εις την ψυχήν μας ως πραγματικότης επέκεινα των γηίνων όρων και απαύγασμα μυχίων ονειροπολημάτων,
τόσον ευαρέστων και τόσον εναργών….
Logged
Silver
Elder
*****
Offline Offline

Posts: 303


« Reply #158 on: November 20, 2011, 11:37:24 PM »

Quote
Εις τα Εισόδια της Θεοτόκου.

Φαιδρά και παράδοξος η παρούσα πανήγυρις. Αι εορταί και πανηγύρεις των άλλων Αγίων ωφέλιμοι είναι και άγιαι, αλλά η εορτή της Υπερευλογημένης ενδόξου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας, της οποίας την εν τω Ναώ Είσοδον εορτάζομεν, είναι τιμιωτέρα και θαυμασιωτέρα. Καθόσον οι άλλοι μεν Άγιοι είναι και ονομάζονται δούλοι Χριστού, η δε Υπεραγία Θεοτόκος είναι Μήτηρ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, και Δέσποινα και Βασίλισσα του κόσμου όλου.
Χαίρε, λοιπόν, Βασίλισσα του κόσμου και των ανθρώπων.  Χαίρε Παναγία Θεοτόκε, η Μήτηρ του μεγάλου Βασιλέως Χριστού.  Χαίρε των Προφητών το κήρυγμα και εκπλήρωσις των λόγων των.
Σεις δε παρθένοι λαμπαδηφόροι, εξάρξατε και προπορεύεσθε έμπροσθεν της αμιάντου Παρθένου και θεόπαιδος. Άσατε αυτή εν αινέσει. Ψάλατε αυτή εν κιθάρα, αλαλάξατε αυτή μετ’ ωδής πνευματικής, μεγαλύνατε εν ψαλτηρίω δεκαχόρδω.

 
http://orthodox-voice.blogspot.com/
.
« Last Edit: December 01, 2011, 04:59:13 PM by serb1389 » Logged
Tags: Elder Ephraim Γεροντος Εφραιμ 
Pages: 1 2 3 4 All   Go Up
  Print  
 
Jump to:  

Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.18 | SMF © 2013, Simple Machines Valid XHTML 1.0! Valid CSS!
Page created in 0.583 seconds with 184 queries.